حدود ۳۸۰۰ سال پیش در بابل (همانجایی که برج بابل و داستانها و افسانههای مربوط به آن شکل گرفته) قانون همورابی این بود که اگر معماری ساختمانی میساخت و آن ساختمان در اثر طراحی یا اجرای نادرست خراب میشد، آن معمار را اعدام میکردند.
آنها بر این باور بودند که اگر قرار نباشد کسی، زیر سقفی که ساخته است برود، وسوسههای مختلف او را به کمکاری یا بیدقتی و یا بیمسئولیتی وادار خواهد کرد.
سالها گذشت.

نمیدانیم این داستان وارن بافت واقعیت دارد یا خیر ؟؟!!.
اما میدانیم که وارن بافت، یکی از کسانی است که این مفهوم را بارها مورد تاکید قرار داده است و اگر چنین داستانی هم به او نسبت داده شده است، بیدلیل نیست و با ذهنیت او کاملاً سازگار است.
البته اصطلاحی که در زبان انگلیسی برای این مفهوم به کار میرود، Skin in the game است. به این معنا که باید پوست خودت، گیر بازی باشد.
ظاهراً یکی از اولین جاهایی که چنین تعبیری به کار رفته، نمایش تاجر ونیزی شکسپیر است و فردی که در آن، میگوید حاضر است یک پوند از گوشت خود را به عنوان ضمانت یک وام از دست بدهد (اگر دوستش، وام دریافت شده را بازپس ندهد).
در ادبیات معاصر، بیش از هر فرد دیگری، نسیم طالب به چنین مسئلهای اشاره دارد.

[
پاستا بدون پاستا لطفاً!
این سفارشی است که معمولاً نسیم طالب نویسندهی کتاب قوی سیاه، در رستوران نزدیک انستیتو پلی تکنیک دانشگاه نیویورک، جایی که معمولاً غذا میخورد به پیشخدمت میدهد.
همانطور که میتوانید حدس بزنید، این پاستا، تقریباً مخلوطی از سبزی و مرغ است که در کف بشقاب ریخته شده است.
صنعت مواد غذایی، تنها یکی از چیزهایی است که او به آن اعتماد ندارد و معتقد است که اثرات سوء خیلی از مواد غذایی که ما طی دهها سال اخیر تولید و مصرف کردهایم، هنوز مشخص نیست یا هرگز مشخص نخواهد شد.
بنابراین ترجیح میدهد صرفاً چیزهایی را بخورد که باور دارد نیاکانش هم، در غارها خوردهاند و از خوردن آن لذت میبردهاند.
اما نسیم طالب (Nassim Nicholas Taleb) به چیزهای دیگری هم اعتماد ندارد.
او به دانشگاهها، به بانکها و به روزنامه نگاران علاقه ندارد و اگر روزنامهای این شانس را پیدا کند که نسیم طالب حاضر شود او را ببیند، بخش زیادی از مقالهی خود را به شرح شیوهی وقت گرفتن اختصاص خواهد .
به عکاسها هم فحش میدهد که برای انداختن یک عکس، خیلی وقتش را میگیرند. البته فحشها به شکلی نیست که بتوانیم در متن به آنها اشاره کنیم.
در کل، نسیم طالب معتقد است فقط به کسی میتوان اعتماد کرد که پای خودش در حرفها و تصمیمهایش گیر باشد.
باید پای خودت گیر باشد – Skin in the game]
و همین قانون برای اعتماد و بیاعتمادی است که برای او ثروت و در پی آن شهرت ایجاد کرده است:

مطالب فوق از سایت متمم اقتباس شده با اندکی دخل و تصرف