
داشتم مطالب این پست رو تایپ میکردم که ناگهان این ضرب المثل از مغزم تراوش کرد دیدم حتما حکمتی توش هست پس بذار از کاچی شروع کنم هم شیرینه هم ارزون هم در دسترس هم موافق طبایع چهارگانه ... چی از این بهتر ؟!
نقل قولی از سایت( دانش چی) در باب فواید کاچی و کاچی به از هیچی ?
معنی ضرب المثل کاچی به از هیچی
◊ کاچی به چه معناست؟ کاچی نوعی غذای ساده شبیه حلواست که با آرد و روغن و آب و … درست می کنند و برخی آن را به عنوان دسر سرو می کنند.
۱- کاچی با اینکه غذای ساده ای است، ولی رفع گرسنگی می کند؛ کاچی بهتر از هیچی، یعنی کار و فعالیتی که کم باشد از نبودش بهتر است.
۲- منظور از کاچی کار کمی است که ظاهرا شاید ساده باشد ولی اگر تداوم داشته باشد اثر خود را خواهد گذاست. مثال ها:
• روزی نیم ساعت مطالعه کتاب؛ در هفته: ۲۱۰ دقیقه مطالعه کتاب. که گاهی می توان در یک هفته یک یا دو جلد ( یا بیشتر) کتاب خواند!
• روزی یک ساعت کلاس زبان خارجی ( چه مجازی چه حضوری) . یا حتی روزی ۱۰ واژه خارجی آموختن که در پایان یکسال، ۳۶۵۰ واژه آموخته اید!
• روزی یک صفحه قرائت قرآن. یا روزی حفظ یک حدیث از ائمه
• روزی ۲ خط نوشتن برای تمرین نویسندگی
• روزی نیم ساعت ورزش برای ایجاد تناسب اندام در یکسال
یا …..
خیلی کارهای دیگری که کوچک است و کم ( حتی در حد ۵ دقیقه روزانه! ) اما همین کم ها و کوچک ها بر اثر گذر زمان، نتایج خود را نشان می دهند. همچون دانه میوه ای که در باغچه ای کاشته شود و پس از ریشه دادن و بزرگ شدن ساقه و رشد برگهایش، تبدیل به درختی پر از میوه شود.
یادمان باشد کارهای اندک را دست کم نگیریم؛
???????
حالا که معنی و کاربرد ضرب المثل فوق و طرز تهیه ومواد لازم کاچی بر همگان واضح گردید بپردازیم به اصل مطلب :
قبل از هرچیزی لازم هست اینو بگم که من نه متخصص علم تعلیم و تربیت هستم و نه خودم رو در جایگاهی میبینم که بخوام کسی رو نقد یا نصیحت کنم هدفم از نوشتن متن زیر فقط و فقط جلب کردن توجه والدین و مربیان و برنامه ریزان آموزشی هست .
ابتدا یک سوال :اگه از ما بعنوان والد بپرسن بچه هامون رو چقدر میشناسیم چه جوابی داریم بدیم ؟?
و دوم یه پیشنهاد : برای گفتگوی با بچه ها مون وقت بذاریم قبل از اینکه دیر بشه .?
یادمون نره که بچه ها به محض اینکه بال و پر در بیارن و پرواز رو بلد بشن لونه ای که ما ساختیم رو ترک میکنن .....
و چی شد که این پست رو نوشتم ؟!(که خیلی وقته میخوام بنویسم نمیدونستم چطور شروع کنم)
ماجرا از این قراره که من به مدت کوتاهی مسئولیت داوطلبانه کتابخوانی گروهی همراه با گروهی از دانش آموزان دختر کلاس ششم رو بعهده گرفتم .
روز اول رو برای آشنایی و سطح سنجی گروه برنامه ریزی کرده بودم و چون قبلا چنین تجربه ای رو نداشتم بالطبع کمی هیجان زده بودم و کمی نگران از اینکه اوضاع چگونه پیش خواهد رفت در دفتر مدرسه مدتی منتظر موندم تا زنگ تفریح تموم بشه و بچه ها به سالن نمازخانه هدایت بشن .
خانم ناظم خط کش بدست وارد دفتر شد و منو تا سالن نمازخانه در ته راهروی طبقه اول هدایت کرد از دیدن آرامش بچه هایی که در چند ردیف به اصطلاح مسجدی مرتب و منظم روی زمین نشسته و منتظر بودند خوشحال شدم و البته کمی متعجب ....
خودم رو خیلی دوستانه و کماکان در حضور ناظم خط کش بدست معرفی کردم و بعد از بچه ها خواستم که به نوبت خودشون رو هر جور که دوست دارن معرفی کنند.
.بچه ها هم به ترتیب و مودبانه نام و نام فامیل رو گفتن و تا حدودی امیدوار شدم که اوضاع از چیزی که فکر میکردم به مراتب بهتره تا اینکه.......
خانم ناظم که باید به بقیه وظایفش رسیدگی میکرد سالن رو ترک کرد و به نظرم هنوز به دفتر مدرسه نرسیده مجبور شد برگرده چون به محض اینکه در سالن رو پشت سرش بست ولوله ای بین ۷۰ نفر دانش آموز دختر افتاد که آن سرش ناپیدا...آرام کردن بچه ها توسط من تقریبا غیر ممکن بود آنقدر سروصدا زیاد بود که حتی صدای خودم رو هم نمیشنیدم متعجب بودم بچه ها توی این وضعیت چطور حرف همدیگه رو میشنون ومیفهمن !!!!
وجود من کوچکترین اهمیتی نداشت و اکثر دخترا از اینچنین فرصت نابی برای درددل کردن و جیغ زدن و خندیدن و وول خوردن بی محابا و توی سروکله هم زدن نهایت استفاده رو میبردن تنها چند دانش آموز که احتمالا توی اون جمع دوستی نداشتن نزدیک من اومدن و تقربیا با فریاد میپرسیدن که قراره چکار کنیم و مطمئن بودم که حتی ماهرترین لب خوان ها نمیتونستن اون لحظه پاسخ من رو دریافت کنن چه برسه به اون طفلکی ها که قرار بود پرده صماخ گوشهاشون از صدای ناچیز من در بین اون هیاهو به لرزه در بیاد...
به محض رویت مجدد خانم ناظم خط کش بدست در آستانه در تمام هیاهو بیکباره فروکش کرد .این صحنه برای من هم خنده دار بود و هم تاسف بر انگیز ...
سکوت نسبی حاکم شد و به کمک خانم ناظم بچه ها رو شماره گذاری کردیم از شماره یک تا هفتاد . بعد از بچه ها خواستم برای اینکه بتونیم بارش افکار انجام بدیم و به کمک همدیگه موضوع کتابخوانی گروهی رو مشخص کنیم به ۱۰ گروه ۷ نفره تقسیم بشن .
به اینجا که رسیدیم دیگه واقعا کلافه شدم .
موضوع از این قرار بود که بچه ها بغیر از تقسیم بندی های دوستانه و کلاسی خودشون که بهش عادت کرده بودن حاضر به مشارکت در هیچ گروه تصادفی نبودن تمام تلاش من برای اینکه بهشون بفهمونم اینکار چه فایده ای داره بی نتیجه بود و دچار اضطراب شده بودن، بعضی شون چنان به گریه افتادن که دلم به حالشون سوخت عنقریب بود که رها کنم و بیخیال این قضیه بشم که یه فکری به سرم زد از بچه ها خواستم که خودشون کار گروه بندی رو با هر تعداد و ترکیبی که دلشون میخواد انجام بدن .نتیجه جالب و غیر عادی اما به هرحال در اون شرایط پذیرفتنی بود .
چند تا گروه ۷-۸ نفره ..یکی دو گروه-۱۱ ۱۰ نفره ...چند گروه دو یا سه نفره ....دو نفر تنها و بدون گروه .
در مرحله بعد که دوباره من و بچه ها تنها موندیم و اینبار کمی آرامتر شده بودن از بچه ها خواستم که اول برای گروه هاشون یه نام انتخاب کنن و بعد با همفکری همدیگه کتابهای مورد نظر برای مطالعه رو پیشنهاد بدن .
و بعد از ۲ ساعت پرتنش بدون هیچ نتیجه ای جلسه اول رو به پایان بردیم و با به صدا دراومدن زنگ تفریح مجبور شدم خودم رو به در سالن بچسبونم تا بچه های رها شده خودشون رو زودتر به حیاط برسونن.
به خونه که رسیدم تمام فکر و ذکرم شده بود اینکه چطور برنامه ریزی کنم که هم بچه ها بیشترین بهره رو برده باشن و هم استانداردهای مطالعه گروهی رعایت شده باشه .
نتیجه این شد که بچه ها به ۴ گروه ۱۵ الی ۱۷ نفر تقسیم و به هر گروه در ماه ۲ ساعت وقت مفید اختصاص داده شد به مصداق (کاچی به از هیچی )
در جلسه دوم کتاب (بابا لنگ دراز )از جین وبستر توسط بچه ها انتخاب و کتاب (رفیق مثل غارنشین ها نباش ،با کلاس باش )رو من پیشنهاد دادم و با اینکه طول مدت دوره بسیار کوتاه بود اما برای من حاوی نکات بسیار ارزشمند تربیتی و یک تجربه مفید و معنادار بود که در پست بعدی بیشتر به واگویه های بچه ها در طول مدت دوره خواهم پرداخت .
با امید به اینکه به مطالعه آزاد گروهی بچه هامون بیش از پیش بها بدیم .

عنوان پست بعدی در این زمینه :
بچه های کلاس ششم Aو B ... جودی ابوت ....رفیق با کلاس باش