چی شد که این عکس رو گرفتم ؟
میانه روز و میانه تابستونه، خیار وگوجه و نون سنگک رو زدیم بر بدن و ریزه هاش که دور و برم ریخته دهها مورچه رو جمع کرده ، زیر سایه درختان باغ همسایه از گرمای ۴۰ و اندی درجه و تابش مستقیم آفتاب پناه گرفتم تا همسرم بره و مسیر آب رو از بالادست باز کنه فرصتی برای استراحت هست .. یه شاخه خشک شده از زمین برمیدارم و به روش ماقبل تاریخ خودم رو خنک میکنم در عین حال مورچه ها و پشه ها و زنبورها رو باهاش می تارونم. بعضی هاشون اینقدر سمج هستن که ازم میکشن بالا ،از توی کوله پشتی یه آب نبات درمیارم و میندازم روی زمین شاید دست از سر من بردارن .
و روی زمین پر از نیش علفهای خشک به سختی دراز میکشم و و در سکوتی که فقط جیر جیرک ها بهش دستبرد می زنن به منظره روبرو نگاه میکنم .
نمای دوردست یافته کوه مابین قابی از درختان آلو بسبار زیباست و عطر ملایم گل های بابونه و پونه هایی که در مسیر آب روییدن به همراه نسیمی نه چندان خنک لحظه ای کوتاه کلافگی از گرما و حشره ها و نیش خارو خاشاک رو به کنار میزنه ، به ابن فکر میکنم سالها پیش از این آیا کسی مثل من از اینجا به دورنمای قله نگاه کرده و یا سالها بعد مثلا ۵۰ سال یا ۱۰۰ سال دیگه چطور ؟؟ چه کسی در آینده به این چشم انداز در میانه تابستان نگاه خواهد کرد ؟
به سختی روی زمین ناهموار پهلو به پهلو میشم تا دستم به کوله پشتی برسه و گوشیم رو که باتریش رو به اتمام هست در بیارم و این لحظه رو ابدی کنم .

تمام ترسم از این بود که داستانی برای عکسی بنویسم و بعد اون عکس بارگذاری نشه و نشد و این عکس ( آن ) عکس مورد نظر نیست بلکه عکس مابعد ( آن) عکس است 🙂