
این داستانک کمی تا قسمتی بر اساس واقعیت برای فراموش نکردن چیزهایی ست که به سرعت در حال فراموش شدن هستن .🌟
لیلی که بارون رو دوست داشت و از شنیدن صداي گهرهاي فراوان بارون روی بام گل اندود خونه شون لذت می برد اما با وجود اینکه مثل آهو چُست و چابک بود براي کشف رازهاي زندگانی وشنیدن داستانهای نهانی از لب پرنده و باد وزنده در روزهایی که آسمو ن پوشیده از ابرهاي متراکم و انبوه میشد جرأت خارج شدن و دور شدن از منزل رو نداشت.
چتر شبشه ای خواهرش رو بر می داشت و توی حیاط زیر بارون می رفت . تا وقتی که ابرهاي سیاه ، عصبانی می شدن و به همدیگه میخوردن ومی غریدن و لیلی رو می ترسوندن اونوقت لیلی به سرعت توی خونه پناه میگرفت.
اون روز هم به همین ترتیب خیس و لرزون از ترس رعد و برق از حیاط به اتاق پناهنده شد. توي اتاق پر بود از پارچه هاي دم قیچی ... مادر و خواهر لیلی از صبح تکه هاي پارچه رو به هم میدوختند تا ۴۰ تکه رو زودتر تموم کنن.
سوزو سرما در راه بود و قرار بود لحاف کرسی کهنه و قد یمی با روکش ۴۰ تکه رنگارنگ نونوار بشه .
لیلی در چوبی اتاق رو که بست ، صورتش رو به شیشه بخار گرفته پنجره چسبوند خنک بود و مزه میداد . .بیرون از اتاق آبشار نازک قطرات بارون از لبه ایوون سرازیر شده بود یهو با دیدن برق توی آسمون لیلی تند و تند تا شماره ۸ شمرد و بعد گوشهاش رو محکم گرفت و در همون حال با صدای بلند از مادرش پرسید (پاتیل مسی رو کجا گذاشتی ؟؟)خواهرش به جاي مادرم جواب داد (اشندره )
و لیلی نفهمید که جای پاتیل مسی امن هست یا نیست ؟؟؟ یه کسی که یادش نمیومد کی !! گفته بود مس جریان برق رو از خودش عبور میده ولابد پاتیل مسی مادرش هم اگر که توی حیاط مونده باشه میتونست برق آسمون رو از خودش عبور بده .
هنوز در ابهام کلمه ( اشندره ) خواهرش سیر میکردم که سقف شروع کرد به چکه کردن ...این یکی رو دوست داشت و می دو نست باید چکار کنه .
فور ي از سبد ظرفها کاسه ا ي که از همه بزرگتر بود رو برداشت و اونو زیر چکه های بارون تنظیم کرد و به تماشانشست . هنوز تا شب که پدر بیاد و کتش رو روي سرش بیندازه و از نردبون چوبی دیلاق بره بالاي پشت بوم و سوراخ سقف را با حرکت دادن بوم غلتون کیپ کنه خیلی مونده بود.
ترس برش داشت نکنه پدر دیر بیاد و سقف بریزه ،،مثل خیلی از سقفهاي چوبی فرو ریخته خونه هایی که سرراه مدرسه شون بود .
خواهرش رشته افکار ترسناکش رو پاره کرد که ،لیلی بیا کمک کن زودتر اینو تمومش کنیم ...لیلی خواست طفره بره که چشمش به انگشتانه افتاد و با شوق نخ و سوزنی آماده کرد و انگشتانه رو که به انگشتش گشاد بود روی انگشتش گذاشت و کج و کوله شروع به دوختن کرد ..آخرین تکه که دوخته شد مادرگفت هرکی ازسمت خودش بشماره ببینیم چند تیکه شده ؟ وسطاي کار انگشتاشون به هم میخورد و لیلی حسابی می خندید وقتی که به انگشتای خواهرش اجازه رد شدن نمیداد تا خواهرش کفري بشه .

تیکه هادرست ۴۰ تا بودن ، .۴۰تیکه از ۴۰ پارچه که ۴۰ نفر برا ي ۴۰ تا مناسبت از ۴۰ پارچه فروش خریده بودن و مادرلیلی در ۴۰ بار خیاطی اونها رو به ۴۰ لباس برازنده تبد یل کرده بود.
تقریبا داستان همه تکه ها رو لیلی از بر بود .
تیکه وسطی که از همه بزرگتر بودو از همه هم خوشگل تر بود از پیرهن عروسی (پروین )بود و هر بار چشمش بهش میفتاد داغش تازه میشد و بغض گلوشو میگرفت .
پروین دختر همسایه با اینکه ۴_۵سالی از لیلی بزرگتر بود و اصلا مدرسه نرفته بود اما بهترین دوست و همبازی لیلی بود .
بعضی وقتها لیلی داستان ها و شعرهاي کتاب فارسی رو براش میخوند و اون با چشماي بسته گوش میداد بعد نوبت پروین میشد و برای لیلی فال (چل سرو )میگرفت و لیلی با دقت گوش میدادم و بعد پروین می پرسید فهمید ي چی شد ؟؟ اونوقت لیلی میگفت : نه.... بعد هردو باهم میزدن زیر خنده .
پروین شعر (باران ) کتاب فارسی لیلی رو دوست داشت و با کمک لیلی اونو حفظ کرده ویه وقتایی با هم میخوندن و از هم صدایی شون لذت می بردن . اما ...
.پروین خیلی زود به خونه بخت رفت .
یه روز که لیلی داشت میرفت مدرسه توي کوچه شون بیا و برویی بودکه نگو... عصر که لیلی برگشت نه بیا برویی بود و نه پروینی .
بی انصافها صبر نکرده بودن تا لیلی از مدرسه بیاد و با رفیقش خداحافظی کنه .
لیلی مونده بود و یه کوچه بدون پروین و کتاب فارسی که کسی نبود به داستانهاش گوش بده تا سرش گرم بشه .

همونجور که لیلی داشت به این چیزا فکر میکرد و غصه میخورد پلکهاش سنگین شد .
پروین رو دید که مث یه باغ پر ازگل و شکوفه وسط مهموناي غریبه توی یه خونه غریبه رو ي صندلی نشسته بود لپها و لباش مث سیب و انار قرمز بودن . پیرهن یقه خشتی سفید آستین توری با گلهاي خامه دوز ي سرخ و صورتی پوشیده بود .چادر نماز آبی آسمونیش رو کنار زد و با دستهاي حناییش اشاره کرد که لیلی بره پیشش.
لیلی دوتا از زنهاي غریبه رو از رو ي لباسهاشون شناخت آدرس ۴۰تیکه شون رو بلد بود .
یکی شون مادرشوهر پروین بود و اون یکی خواهرشوهرش.
آخه مادر لیلی همه لباسهاي عروس به اضافه خلعتی هاي خانواده عروس و داماد رو طی یک هفته دوخته بود .
لیلی.رفت پیش پرو ین و رو ي صندلی خالی داماد کنار پروین نشست .
بیشتر میخواست پز بده .
پز لباس مخمل سرمه اي گل الماسی چین دوقلو که مادرش براي عروسی پروین با عجله دوخته بود . اما حیف که نشد اونو بپوشه تا پروین ببینه و ازش تعریف کنه .
مهمونا میخوندن :عروس ما هل داره ...نمک و فلفل داره ...ماشاالله به چشم و ابروش ...دوماد نشسته پهلوش
.لیلی و پروین به هم نگاه کردن و غش غش خندیدن و لیلی با صداي خنده خودش از خواب بیدار شد.
.بارون قطع شده بود و اون همه ابر سیاه و عصبانی یکجا ناپد ید شده بودن آسمو ن چنان صاف شده بود انگار نه انگار این همه لیلی رو از رعد و برق ترسونده بود .
.لیلی ۴۰ تیکه رو که مادر روي اون انداخته بود تا سرما نخوره جابجا کرد تا تیکه (خاله ماهرخ )رو پیدا کرد .
خاله ماهرخ همسایه روبرویی زن تنهاي مهربونی بود که بعد از مادر لیلی مهربون ترین زن دنیا بود هروقت لیلی رو می دید لپشو می کشید بعدش یه مشت
نخودجی کشمش می ریخت تو ي مشتش .
لیلی در چشم به هم زدنی دم خونه خاله ماهرخ بود .درچوبی سنگین و رنگ و رو رفته رو با دستگیره آهنی زنگ زده محکم کوبوند تا خاله ماهرخ که گوشش سنگین بود حتما بشنوه و بگه کیه ؟
و لیلی بگه : ( خاله ماهرخ منم لیلی ...روله ت ،نون نمیخوای برم برات بگیرم ؟؟)
پ ن : روله در گوش زاگرس نشینان به معنی فرزندی عزیز هست .
