
برای( آیندگانی) که ممکنه روزی برای ( لبخند زدن ) دست به دامان نوشته های( روندگان ) بشن .
پرده اول :
دعوت شده بودیم به صرف نهار ( نمیدونم ناهار درسته یا نهار ) برای شرکت در جشن عروسی دختری که تا اون موقع حتی یکبار اونو ندیده بودم و بعدها هم دیگه ندیدمش .
پدر دختر کارگری زحمتکش و درستکار بود که برای پدر همسرم کار میکرد و سالیانی پیشتر بازنشسته شده و به اتفاق خانواده اش در روستایی حاشیه شهر زندگی می کردن .
و به جهت احترامی که برای پدر همسرم قائل بود ، به تعداد افراد خانواده کارت دعوت عروسی فرستاده بود .
و از اونجایی که منزل شون گنجایش همه مهمونها رو نداشت و اون موقع ها اجاره سالن هم مرسوم نبود ، استفاده از منزل همسایه ها امری عادی بود بعلاوه اینکه بخشی از مراسم مثل رقص و پایکوبی مردان یا توزیع غذا ممکن بود در کوچه انجام بشه .
وقتی نزدیکای ظهر به عروسی رسیدیم ، در قسمت زنانه عروسی همه اتاق ها پر و جای سوزن انداختن نبود ،بالاخره با وساطت پدر و مادر عروس و بلند کردن چند نفر از مهمون ها ما که جمعیتی ۹ نفره متشکل از ۳ زن و ۶ بچه بودیم در فضایی به ابعاد دو متر در دومتر خودمون رو جا دادیم . بعد از استقرار و اسکان در جایگاهی که غصب کرده بودیم ، متوجه شدم روی پتو سربازی خاکستری پشمی نشستیم، چند جایی هم زنها روی پلنگهای پتویی نشسته بودن ، احتمال میدادم صاحبخونه بخاطر جلوگیری از کثیف شدن فرشها اینکارو کرده بود ، اون موقع ها اجاره فرش و صندلی و اینجور چیزا هنوز باب نشده بود و صاحبخونه حق داشت فرشها رو لوله کنه و بذاره کنار ،چون موقعی که اقوام داماد برای بردن عروس لشگرکشی می کردن، کسی مراعات بانوی منزل رو نمیکرد و افراد با کفش وارد خونه میشدن ،البته احتمال سرقت کفش هم مطرح بود ، همین حالا هم توی مراسم هایی ممکنه کفشهای آب و رنگ دار به سرقت برن😊😉 ......
چیزی نگذشت که که از نحوه اشارات خانمی دم در با انگشت فهمیدیم در حال شمارش برای نهار هستیم و از بچه ها خواستیم که سرجای خودشون بشینن تا سرشماری درست از آب دربیاد .
از رفت و آمد مردان سبنی بدست معلوم بود که در قسمت مردونه مجلس ، آقایون با فراغ بال و بدور از هیاهوی زن و بچه ها مشغول گرفتن لقمه بودن و تا آخرین مرد، آخرین لقمه رو قورت نداده ،تدارکی برای زنان در کار نبود .
بالاخره نوبت به زنها رسید و سینی های زرشک پلو با مرغ دست بدست و پذیرایی از انتهایی ترین نقطه منزل شروع شد و تا به ما برسه که دم در نشسته بودیم طاقت بچه ها طاق شده بود و به حالی نزار تماشاچی سینی هایی بودن که بخار مطبوعی از اونها بلند میشد و روی هرکدوم یه قرص نون لواش و کنارش اندکی نمک و یه پارچ دوغ گذاشته شده بود .
یکی از بچه ها که از همه کوچیکتر بود به گریه افتاد و من که تحمل دیدن این صحنه رو نداشتم به حالت کمین منتظر سینی بعدی شدم و در یه حرکت سریع و محکم ، اونو قاپیدم بطوری که خانمی که سینی دستش بود و میخواست اونو برای افراد دیگری ببره ،چیزی نمونده بود تعادلش به هم بخوره و پخش زمین بشه 😳😁 ..... و بچه هامون که هرگز توی خونه های خودمون بال و کتف و گردن مرغ رو نمیخوردن ، در چند دقیقه سینی غذا رو پاک سازی و فقط چند تیکه استخوان مرغ بجا گذاشته بودن ، حتی پوست مرغ رو هم خورده بودن ، در سکوت و بدون نق زدن.
پرده دوم :
بالاخره به ما( یعنی نسوان 😊) هم نهار رسید و خوردیم و سیر که شدیم ، تازه فهمیدیم وای ..... هوا چقدر گرمه ، چقدر وز وز مگس ها و کل کشیدن زن ها وسروصدای بچه ها کلافه کننده ست و بچه ها هم که قسمتهای خالی مونده معده شون رو با حجم زیادی از دوغ گاز دار محلی پر کرده بودن خواب آلود شده بودن ، بهتر دیدیم که از خیر مراسم عروس بران بگذریم وهدیه مون رو به خود عروس خانم تقدیم کرده و صحنه رو ترک کنیم ..
عروس و داماد در حال گرفتن عکس و در اتاقی بودن که درش بسته بود ، از دختر جوانی که پشت در اتاق ، نگهبانی میداد و دستگیره درو گرفته بود اجازه گرفته و وارد اتاق شدیم .
عروس و داماد که با فاصله از هم ایستاده بودن، بدون داشتن هیچگونه حریم شخصی در برابر چشمان کنجکاو متعددی که از توی حیاط و از پشت شیشه اونها رو تماشا میکردن ، در موقعیتی بودن که از درخشندگی صورتهای ساده و بی آلایش هردو تایی شون میشد فهمید که در عین معذب بودن قند توی دلشون آب میشه از شدت مهم و خاص بودن و مورد توجه قرار گرفتن ، نمیدونم شاید حسی شبیه سوپر استارها بر روی فرش قرمز داشتن وقتی که دوربین ها به سمت شون نشونه رفته .البته در مقیاسی بسیار کوچیکتر. 🥰
داماد جوان ، پیراهن سفید و شلوار مشگی بدون کت پوشیده بود و آستینهاش رو تا آرنج بالا زده بود یکی دو لکه روغن هم روی پیراهن سفیدش نشسته بود . و لباس عروس جوان ، براق و مد روز نبود با این حال ، محاصره آن همه تور انبوه سفید چین خورده ، مزین به مروارید و نیم تاجی با نگینهایی هر چند کهنه اما درخشان روی موهای مشگی حلقه شده و تافت خورده ، پرتره زیبایی از او ساخته بود .
خانم عکاس که احتمالا آرایشگر عروس هم بود از اونها خواست که به هم نزدیکتربشن تا عکسهای دونفره ازشون بگیره و داماد که در موقعیت تنش زایی قرار گرفته بود به جای اینکه دست عروس رو بگیره یا دستش رو دور کمر یا پشت شونه عروس خانم حلقه کنه ، دستش رو از آرنج تا کرده و روی شونه عروس گذاشت و به عروس تکیه کرد شاید چون تنها ژستی که بلد بود همین بود ،تکیه دادن به شونه دیگری در وقت رفاقت 😊🤭 .......
پرده سوم :
بعد از عرض تبریک و تقدیم هدایا ، خودمون رو به زحمت به کوچه رسوندیم ، و کوچه که حالا تبدیل به استیج شده بوده ،
مملو از گردو غباری بود که مردان رقصنده با کوبیدن پاها بر روی زمین خاکی کوچه ایجاد کرده بودن ،. معمولا زنها در اینجور مواقع تماشاچی و مشوق هستن و کِل می کشن ،اما اون روز لابلای اون گردو غبار چیزی دیدم که هرگز فراموش نمی کنم و هنوزم نمیتونم درک کنم از دیدنش چه حسی داشتم ؟؟؟
زنی دیدم ،تکیده و لاغر اندام و ناخوش احوال با پیراهنی مندرس که مشخص بود جز مدعوین عروسی نبود ،شاید همسایه ای غریبه ، یا شاید زنی از کولی هایی که گاهی اون حوالی اتراق میکردن که بعلت بیماری نتونسته بود به سفر و دوره گردی ادامه بده و حالا شنیدن نوای ضرب دار ساز و دهل ، نیرویی در اعضا و جوارح اون دمیده و روحی تازه ، کالبد فرسوده اونو به حرکت واداشته بود و زن بی توجه به محیط و غیر عادی بودن بودن این حرکت ، دستمال رقص رو از سردسته مردان رقصنده گرفته و دسته رو به تبعیت از گامهای لاغر و چوبین خودش واداشته بود🤔🤔 .......
تمام . و
