از صبح که از خواب بلند میشی اتفاقای ریز و درشت حالت رو یا خوب میکنه یا بد کم پیش میاد که بی تفاوت باشی ......اما من یه راهی (معادله ای) کشف کردم که به امتحانش می ارزه و در عرض چنددقیقه یا چند روز نهایتش چند سال (بستگی به مزاج و آب و هوا و تغذیه وچند تا چیز دیگه داره و هیچ ربطی به نرخ دلار و نفت و قطعی اینترنت و از این دست موارد وطنی و جهانی نداره ) حال بد رو به حال خوب تبدیل میکنه و البته بالعکس یعنی این معادله دوطرفه ست و احتمال میدم میلیونهانفر قبل از من هم این راه رو کشف کردن و اگه دست به قلم بودن و دست و دلباز حتما یه جایی گوشه کناری ثبتش کردن مثلا روی دیوار غارها یا لوح های گلی یا اینکه خسیس بودن و فقط برای خودشون نگه داشتن ......

با ذکر یه مثال مبحث رابطه دوطرفه. ⏪ حال خوب ?حال بد
رو توضیح میدم :
یه خانم (x)داریم که منظم و مرتب و پاکیزه ست در حد کوکب خانم کتاب فارسی ابتدایی ..... که دوست داره بی وقفه خرت و پرتهای بدردنخور رو از محیط زندگیش دورکنه و بقول امروزیها یک مینیمالیسته .....
یه آقا (y)داریم که علاقه وافری به خرت و پرت داره و بشدت با دورکردن این اقلام از محیط زندگی مخالفه در حد آقای ووپی و کمدش ......
این دوتا در یک رابطه قرار دارن که مرتبا از همدیگه بازخورد میگیرن و میدن به این شکل
X?Y
گاهی رابطه به سمت خرت و پرت میچرخه ببخشید میچربه و (y)حالش خوبه و گاهی رابطه به سمت فقدان خرت و پرت میچرخه و (x)حالش خوبه
برای حفظ تعادل باید چکار کرد ؟؟؟؟
یه راه ساده برای رسیدن به تعادل در این جور رابطه ها اینه :: اونی که میخواد حالش خوب بشه (چه x و چه y) انصاف داشته باشه به دیگری حق بده و با یه کم چاشنی حال بد کن که از دیگری دریافت میکنه حالش رو ترکیب بکنه تا از فشار حال بد طرف مقابل کم بشه و اینطوریه که معادله به این شکل درمیاد
(X+Y)÷2 = تعادل
تعادل =حال خوب........
نتیجه :??
برای پایداربودن حال خوب مون شرط لازم اینه که مراقب باشیم یه جایی حال کسی رو نگیریم ...
حالا خانم و آقای xو y رو میذاریم توی معادله ?
خانم و آقای مذکور میخوان اسباب کشی کنن آقای (y)موفق میشه 3 تا دسته طی (تی )رو به طرز ماهرانه ای لابلای سایر لوازم به منزل جدید منتقل و در گوشه ای مخفی کنه و هروقت چشمش بهشون میفته قند توی دلش آب میشه بعد از چند روز که لوازم اساسی جابجا میشن و خرت و پرتهای سرگردان و بی جا و مکان نمایان میشن خانم (x)چشمش به دسته های بدون سر میفته و حسابی جوش میاره و حالش بد میشه و باداد و فریاد یه کم از حال بدش به آقا میده و دلش خنک میشه .....آقا هم که دمغ شده به اجبار و برای کم کردن تنش با 2 فقره از دسته ها خداحافظی میکنه و خانم هم با نگه داشتن یک فقره باقی مانده برای روز مبادا موافقت میکنه و تا حدودی هردوتاشون ظاهرا راضی هستن اما در باطن دلخور و پکر .........
......مدتی از این ماجرا میگذره خانم (x)به یک عدد طی (تی ) جدید نیازمند و راهی بازار برای خرید میشه اونجاست که متوجه میشه (طی )رو میتونه بدون دسته بخره مقدار نسبتا ناچیزی صرفه جویی کنه و به یاد یکی از دهها خرت و پرت آقا میفته و خداروشکر میکنه و بیاد این ضرب المثل میفته (آنچه که خوار آید روزی به کار آید .....)و
تصمیم میگیره تا تثبیت قیمتها از شدت مینیمالیست بودنش کم کنه عوضش یه کم خرت و پرت گرا بشه ...
.و به محض رسیدن به خونه جریان تغییر رویه ش رو با یه جمله اول به آقا و بعد به دسته تِی میگه (چقدر خوبه که تو هستی ☺?)
و با ادای این یه جمله هردوتاشون با یه حال خوب نسبتا مساوی به این نتیجه میرسن که (یه لنگه کفش کهنه توی بیابون نعمته )......