تا همین چندسال پیش که احترام هر آدمی و پدیده ای سر جای خودش بود اگه کسی حرف زشتی ناغافل میزد یه جوری از اعتبارش کم میشد که بیا و ببین
اما از چند سال پیش به این طرف بارها شده که حرفای زشتی با صدای بلند و از سرعمد از دیگران شنیدم و وانمود کردم نشنیدم یا شنیدم اما مهم نیست اما واقعا حالم بد شده ??
و حالا که ناقلان آثارو راویان اخبار و طوطیان شکر شکن شیرین گفتار چنین میگن که این پدیده روز بروز داره بیشتر خودش رو نشون میده و جولان دار فضای مجازی هم شده
میخواستم یه متنی در باره (پدیده فحاشیسم) بنویسم خیلی سبک سنگین کردم چی و چطور بنویسم که بیراهه نرم و احیانا کسی رو نرنجونم
اگه میخواستم دلخوری خودم رو بنویسم میشد یه مساله شخصی
اگه میخواستم از لحاظ روانشناسی اجتماعی بنویسم در حد تخصص من نبود
اگه بخوام سرزنش ونصیحت کنم کسی تحویل نمی گیره
بیخیال شدم و پیش خودم گفتم اصلا به من چه (تو رو سنه نه )؟؟
به جهنم که بعضیها نعمت زبان و کلام رو چطور نفله میکنن !!
به جهنم که یه عده با ابزار فحاشی بقیه رو گوشه رینگ فضای مجازی گیر میندازن و چپ و راست ضربه میزنن تا هر صدایی غیر از صدای خودشون ناک اوت بشه و به گوش نرسه ......
اما امروز یه مطلبی خوندم که پشیمون شدم و عینا به اضافه مطالب تکمیلی اینجا نقل میکنم برسد به گوش عاشقان و دوستداران فحش - فحش سازها - فحش پخش کن ها - فحش گوها - فحش نویس ها وووو
???????
تو پای به راه در نه و هیچ مپرس
خود راه بگویدت که چون باید رفت
???????
حکایتی از عطار
در درون هر آدمی میان نفس زمینی و نفس خدایی جنگی برپاست .
سهل بن عبدالله چون توبه کرد هر چه داشت به مردمان بخشید و (شکر آن را که دنیا از او قبول کردند ) پس راه مکه پیش گرفت و به نفس خود گفت (ای نفس !مفلس گشتم بیش از من آرزو مخواه که نیابی )
نفس با او شرط کرد که (نخواهم )
جایی اما نفس از او پاره ای نان و ماهی خواست(تا بخورم و تو را بیش تا مکه نرنجانم )
سهل یک روز به جای الاغی کار کرد ، تا الاغ به دو درم کرایه دهند .و او یک درم از آن بگیرد .با آن درم نان و ماهی خرید و پیش نفس گذاشت و گفت: (هر گاه از من آرزو میخواهی با خود قرار ده که از بامداد تا شبانگاه کار ستوران کنی تا به آرزو رسی )
در یک انسان ،همواره دو نفر در حال جنگ اند
یکی (من ) دنیایی و دیگری (من ) آگاهی که دنیا را رها کرده .
و حالا یه سوال از فحاشین عزیز و محترم
وقتی که داری حروف رو کنار هم میچینی تا یه (فحش )تولید کنی کدوم (من )داره اینکارو انجام میده ؟؟
جان هر کی دوسش داری فقط چند ثانیه وقت بذار و بهش فکر کن جای دوری نمیره ??
مطالب زیر رو از سایت متمم پیدا کردم که در مورد خشونت کلامی و اینجور مسائل هست اگه وقت کردی مرورش کن و خودت رو به چالش بکش ......اینم جای دوری نمیره
???
"اصطلاح ODE به این نکته اشاره میکند که ظاهراً هنگام حضور در فضای آنلاین، مکانیزمهایی در ذهن ما فعال میشوند که اختیار از کف میدهیم و در تشخیص اینکه چه بگوییم و چه نگوییم، سهلگیرانهتر عمل میکنیم
???????
خود ارزیابی :
"گاهی مدتها با کسی صحبت – یا مکاتبه – میکنم و متوجه نمیشوم که منظورم را متوجه نشده است.
نمیتوانم به سادگی دنیا را از نگاه فرد دیگری – که دیدگاههایش با من تفاوت دارد – ببینم.
گاهی در هنگام مکالمه، احساسات طرف مقابل را تشخیص نمیدهم.
معمولاً هنگام حرف زدن رو در رو با دیگران، به زبان بدن آنها توجه نمیکنم.
در درک احساسات از روی علائم چهره چندان قوی نیستم.
گاهی اوقات، نمیتوانم حرفها و نظراتم را آنطور که در ذهن دارم به دیگران منتقل کنم.
زمانی که بحث از موضوعات منطقی به مجادلات احساسی میرسد، چندان در مدیریت گفتگو توانمند نیستم.
وقتی میفهمم کسی چه میخواهد بگوید، نمیتوانم صبر کنم تا حرفهایش تمام شود و خودم جملاتش را کامل میکنم.
زیاد پیش میآید که حرفهایم را به شکل دیگری میفهمند.
وقتی منظور کسی را دقیق نمیفهمم، خجالت میکشم (یا نمیتوانم) به شکلی درست، از او بخواهم که حرف هایش را به شکل شفافتری بیان کند.
اگر احساس کنم موضوعی تبعات احساسی سنگین دارد یا به تعارض منتهی میشود، تا حد امکان گفتگو در مورد آن را به تاخیر میاندازم.
اگر دیگران در یک مورد نظر خود را مطرح نکنند، من هرگز نمیتوانم شروع کننده بحث در آن زمینه باشم.
اگر موضوعی مورد علاقهام نباشد، به سرعت موضوع بحث را تغییر میدهم.
اگر در زمینه موضوعی اطلاعات حتی جزئی داشته باشم، دیگران نمیتوانند راحت با من در موردش صحبت کنند. چون حتماً حرفهایی میزنم و اظهار نظرهایی میکنم.
در گفتگو نمیتوانم اجازه دهم استدلال طرف مقابل، کامل به پایان برسد.
در ارسال علائم غیرکلامی برای طرف مقابل ضعیف هستم. چه در زمینه زبان بدن، چه علائم چهره، چه مواردی مانند انتخاب محیط گفتگو و سایر موارد مشابه.
"جملههایم همیشه نیاز به بازنگری دارند. هر وقت نوشتهها یا حرفهای خودم را میشنوم یا میبینم، احساس میکنم میشد آنها را بهتر بگویم یا بنویسم.
فکر میکنم در صحبت کردن با خودم، قوی نیستم.
نمیتوانم احساسات مثبت خود را در چهره و زبان بدن و کلماتم پنهان کنم.
نمیتوانم احساسات منفی خود را در چهره و زبان بدن و کلماتم پنهان کنم.
پیامم را به صورت شفاهی به خوبی منتقل میکنم، اما وقتی میخواهم بنویسم برایم سخت است.
پیامم را به صورت کتبی به خوبی منتقل میکنم، اما وقتی میخواهم شفاهی توضیح دهم برایم سخت است.
مهارت سخنرانی من خوب نیست. همان حرف هایی را که میگویم یا مینویسم، وقتی در جمع میخواهم بیان کنم، استاندارد مورد نظر من را تامین نمیکند.
در حرف زدن با مدیرانم ضعف دارم.
در حرف زدن با زیردستانم، احساس خوبی به آنها منتقل نمیکنم.
با مدیر و زیردست راحت هستم. اما نمیتوانم به همکاران همردهی خودم، حرفها و نظراتم را به صورت شفاف و دقیق و با تنش و اصطکاک کم،
???????

یه کتاب هم خیلی وقت پیش خوندم که هروقت از خشونت صحبت میشه یاد اون میفتم
کتاب (داستان پداگوژیکی )
این کتاب حاصل تجربیات یک معلم و مربی به نام آنتوان سمینوویچ ماکارنکو هست که با روش تربیتی خاص خودش موفق شد از افراد خشن و بد رفتار و بزهکار افراد خوشنام و برگزیده ای به اجتماع تحویل بده و چه سعادتی از این بالاتر ⚘
یه خواهش هم از خوانندگان محترم دارم
حالا که بازار هشتگ داغه و تولید هشتگ از تولید ملی پیشی گرفته چی میشه
یه هشتگ با محتوای مخالفت با پدیده خشونت زبانی هم ایجاد بشه ؟!
پیش به سوی عفت کلام ?♀️