
از پنجره گشوده نظاره گر شدم
رخت های آویزان را بر بند
با اندک وزشی ...
حالتی است دلپذیر از رقص رها شدگی .
و کمی آن طرف تر ،
در پیاده رو ،صف درختان ،یک به یک ،
با متانت ،
به نسیم اجازه عبور میدهند.
نرم ،نرم، می جنبند و نجوا میکنند .
یادم آمد !
جایی خوانده بودم .....
?زبان هستی ،سکوت است !?
و
دریافتم ،
در این وادی حیرت و حسرت
شادی حقیقی از آن کسی ست ،
که سبک و نازک
همچون رختی بر بند حیات آویزان است ،
و چون درختی در پیاده روی زندگی
به نسیم خداوند با متانت اجازه عبور میدهد ،
عبوری بدون رمز
عبوری بدون مرز .

پ ن :
یوهانس فرمیر نقاش زندگی روزمره و استاد ثبت لحظات فانی و گذرای زندگی در یک قاب ماندگار است .
و امروز که بعد از گذشت چند سال من میخواستم این دل نوشته رو منتشر کنم خیلی اتفاقی به این اثر از یوهانس فرمیر برخوردم و توجهم جلب شد به ،
پنجره باز
نامه
پرده ای که به کنار رفته
و رمز و راز نهفته در این اثر .