ویرگول
ورودثبت نام
خمول
خمولمراد دل زِ تماشای باغ عالم چیست ؟
خمول
خمول
خواندن ۷ دقیقه·۳ سال پیش

وقتی جنگ شروع شد من ۱۴ ساله بودم ، وقتی جنگ تموم شد ۲۲ سالم شده بود، در انتظار تولد دخترم

تقدیم به همه اونایی که یه روز بدون نواخته شدن شیپور جنگ به ناگاه خودشون رو در محاصره دشمن دیدن و از اون ببعد زندگی شون دگرگون شد ❣


آخرین روزهای شهریوره و ته مانده تعطیلات و اهل خانه دسته جمعی میریم سفر ، قراره بریم شهرستان ، مهمون خاله خانم هستیم، خاله پاکیزه و خوش رو درست مثل کوکب خانم کتاب فارسی

.صبح زود راه افتادیم و دم ظهر میرسیم .بقول قدیمی ها سلام سفره میرسیم .خونه خاله خانم خیلی فسقلیه، همه مون توی اتاق مهمون خونه دور هم هستیم .

هوای مطبوع و نسبتا خنک دم ظهری با عطر سیر و موسیر ترشی لیته قاطی میشه و شکم ها به قاروقور میفته .

سفره پهن میشه، خاله خانم سفره رو میندازه کنار چراغ خوراک پزی (والور ) که ناهارمون یعنی قابلمه دم پختک روش در حال دم کشیدنه ، روی سفره اما نقش چلو کباب و سبزی خوردن اشتها رو دوبرابر میکنه. تا دم پختک توی سینی استیل با لبه کنگره دار کشیده بشه با نون سنگک وماست و سبزی تازه معده رو سرگرم میکنیم .

ساعت حوالی ۲ بعد ازظهره و تلویزیون روشن و موقع اخبار نیمروزه. هنوز چند دقیقه از ساعت ۲ نگذشته که همه چی تغییر میکنه ، ارتش عراق در حال پیشروی به سمت خرمشهره ،جنگ شروع شده و سایه تیره و ترسناکش تا توی اتاق نقلی خاله خانم و سفره مون میاد

دم پختک و ترشی لیته هنوز چشیده نشده از دهن میفته ، از بیرون هم یه دفعه یه سوز سردی میریزه توی اتاق یا اینکه من با دیدن چهره نگران بزرگترا سردم میشه نمیدونم ، توی دلم لعنت میفرستم به مجری خبر .شاید اگه تلویزیون خاموش بود یا ساعتی قبل از اخبار ناهار میخوردیم دم پختک و ترشی لیته اون روز ناکام نمیموندن .

عصر همون روز برای گشت و گذار بیرون رفتیم ، نزدیک خونه خاله خانم تپه سرسبزی مشرف به رودخونه ، جای باصفایی بود که حالا عده ای که احتمالا خبر رو شنیده بودن اونجا جمع شده بودن و از همدیگه سوالهایی میپرسیدن که تقریبا هیچکس جوابشون رو درست و حسابی نمی دونست،

یه نفر یه شی درخشان رو توی آسمون دم غروب نشون بقیه داد که هر لحظه بنظر رنگش تغییر میکرد و به خیال خودش اونو با شروع جنگی که همون روز خبر شروعش رو شنیده بودیم مرتبط میدونست.

همون موقع میدونستم که اون شی درخشان ، ستاره ناهیده که ۶ ماه از سال عصرگاه و ۶ ماه دیگه صبح گاه توی آسمون دیده میشه ، اما اینو نگفتم ، دلم میخواست که جنگ اینجوری جلوه کنه ، یه شی درخشان هفت رنگ دور از دسترس توی آسمونها، بی خطر ، کمیاب ، زیبا


با اینکه قرار بود چند روز مهمون خاله خانم باشیم اما بزرگترها مصلحت رو در این دیدن که هرچه زودتر به شهر خودمون برگردیم ، کسی نمی دونست در روزها یا حتی ساعتهای آینده چی قراره پیش بیاد ؟!


اون روزها من تازه ۱۴ سالم شده و تموم تابستون شوق و هیجان رفتن به دبیرستان رو داشتم ، اما این شوق خیلی زود جای خودش رو به ترس و اضطراب ناشی از جنگ داد .

سال قبلش کم و بیش کلمات سقلمه ای مثل بورژوا ، پرولتاریا ، تضاد دیالکتیک رو از اطرافیان می شنیدم و در حد خودم سعی میکردم از بحثهای اطرافیان سر در بیارم کتاب میخوندم زیاد هم میخوندم کتابهای دکتر شریعتی رو در کنار کتابهای ماکسیم گورکی و شولوخف رو در کنار استاد مطهری اما ممکن نبود سر در بیارم چی به چیه،؟! فقط اینو میدونستم یعنی می فهمیدم که جوامع طبقاتی از برده داری شروع شده و به سرمایه داری رسیده حالا قراره یه چیز دیگه بشه و سر این جامعه ( یه چیز دیگه ) همیشه بحث بود. با تعجب و دهن باز به حرفهایی که توی بحثها و برای اولین بار بود که می شنیدم گوش میکردم اما واقعا نمی فهمیدم چطور میشه که تز و آنتی تز میشه سنتز و دوباره از نو ، از اون بدتر اینکه نمیشد بگم نمیفهمم بهم یه برچسبی زده میشد .

حالا با شروع جنگ ادبیات مون یه جور دیگه و با یه سری کلمات دیگه داشت تغییر میکرد که هر چند معنی بعضی از اونا رو هم شاید درست نمیدونستم اما یه بخشی از این کلمات درست مقابل چشمام در حال اتفاق افتادن بودن .

تک ، پاتک ، ضد هوایی ، راکت ، خاموشی شبانه ، میگ ، میراژ ، توپولف، کلاشینکف، کاتیوشا ،نفربر ، تانک ، محاصره ، سنگر ، پناهگاه ،

یادمه یکی از داستانهایی که همون سالها توی بحبوحه انقلاب خونده بودم و خیلی به دلم نشست داستانی بود به نام ( آنا ) . داستان لطیف رمانتیکی ک در باره یه معلم کم سن و ساله به نام( آنا آلکسیونا لیخوبابا) در بحبوحه جنگ جهانی ، آنا رو تحسین میکردم و دلم میخواست مثل اون باشم و حالا که جنگ شروع شده بود متوجه شدم که شبیه آنا بودن یکی از سخت ترین کار دنیاست.

اون روزا حفاظت از آسمون شهر بوسیله توپهای ضدهوایی توی ۴ گوشه شهر روی ارتفاعات انجام میشد و موقع وضعیت قرمز بشدت شروع به تیراندازی میکردن وگوش فلک رو کر میکردن تا جتهای جنگنده عراقی رو فراری بدن و اگه حمله هوایی شب هنگام بود قطاری از نورهای آتشین قرمز رنگ توی آسمون شهر ردیف میکردن .

از قضا یکی شون نزدیک خونه ما مستقر بود و یکبار اتفاقی دیدم موقعی که مردم با شنیدن صدای هواپیما با وحشت می دویدن تا به پناهگاه برن اونا با چه شجاعت و سرعتی لوله های ضدهوایی رو میچرخوندن .و همونجا بود که اون دو نفر پشت ضد هوایی برای من جای (آنا ) رو گرفتن .


اون روزا بتدریج تلخی جنگ به گوشت و پوست و روح و روانم نفوذ کرده بود که برای نوشتنش کلمه کم میارم .

توی محله مون ، توی کوچه مون ، بمبارون شد یه روز ظهر تابستون ماه رمضون، ترکش پرحیاط مون شد به خودمون صدمه ای وارد نشد ، یاد گرفته بودیم وقتی که صدای جت های جنگنده رو می شنویم به روی شکم روی زمین بخوابیم دستهامون رو روی سرمون بذاریم، گوشهامون رو بگیریم و دهنمون رو باز کنیم که پرده گوشمون پاره نشه .

چیزای دیگه ای هم یادگرفته بودیم، اینکه چطورسنگر بکنیم و پناهگاه درست کنیم ، چطور شیشه ها رو با چسب زدن ضربدری از خطرریزش موقع شکستن دیوار صوتی محافظت کنیم و چطور با پتو پنجره ها رو بپوشونیم که کوچکترین نوری به بیرون درز نکنه ، چطور اوقات امن شبانه روز رو شناسایی کنیم تا بتونیم با حداقل امنیت حمام کنیم و مجبور نشیم با موهای کف زده و حوله به پناهگاه پناه ببریم ، چطور با کمترین مواد غذایی مثلا سیب زمینی و شلغم و نون روزها دوام بیاریم . چطور و کجا چادر بزنیم که اگه بمبی به سمت مون اومد همه با هم بریم اون دنیا و لت و پار نشیم یا زیر آوار نمونیم .

پسر خوش قد و بالا و چشم آبی همسایه سر کوچه مون نیروی داوطلب بود رفت و دیگه برنگشت ، پسر همسایه رو برویی مون رفت و با چشمان نابینا بر اثر بمباران شیمیایی برگشت ، پسر بزرگ تنها دایی ام نظامی بود و با دستی که براثر ترکش های متعدد فلج شده بود برگشت .

یکی از همکلاسی های من زیر آوار موند و زخمی شد و یه همکلاس نازنین دیگه ام با همه خانواده ش بر اثر اصابت موشک به خونه شون همگی شهید شدن که هنوز چهره معصوم اونو با موهای بلند بافته به خاطر دارم ..

دوست و همکلاسی دیگه ام بکلی خونه شون بر اثر بمبارون خراب شد و پدر و برادرزاده ش شهید شدن و بقیه از دم مجروح و هر دو نفرشون توی یه اتاق بیمارستان بستری ، یه اتاق برای پرستاری سهم من شد که اون موقع با سن کم تا صبح پیششون موندم در حالیکه از خاموشی شبانه و صدای توپهای ضد هوایی و آژیر وضعیت قرمز یکی باید به خودم روحیه میداد .

من اما از این روزها و سالها جون سالم به در بردم ، اما تا چندین سال گاهی شبها با کابوس صدای فوق وحشتناک شکستن دیوار صوتی در حالیکه قلبم بشدت می تپید و موهای بدنم از ترس سیخ شده بودن از خواب می پریدم و خداروشکر میکردم که بالاخره جنگ تموم شد .

وقتی جنگ شروع شد من ۱۴ ساله بودم وقتی جنگ تموم شد ۲۲ سالم بود و در انتظار تولد دخترم . پدرش یک ایثارگر رزمنده بی نام و نشونه که بهترین و بدترین خاطراتش مربوط به سالهای جبهه است .


.








جنگشروع
۶
۵
خمول
خمول
مراد دل زِ تماشای باغ عالم چیست ؟
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید