ویرگول
ورودثبت نام
خمول
خمولمراد دل زِ تماشای باغ عالم چیست ؟
خمول
خمول
خواندن ۶ دقیقه·۴ سال پیش

مصاحبه ...مصاحبه و بازهم مصاحبه

اینایی که قراره بنویسم جزئی از خاطرات فراموش شده و عین واقعیته که امروز از ناکجای پیچ و خمای مغزم یهو پرید بیرون و یه چیزایی یادم اومد که همچین بی مناسبت هم نیست .

یادم اومد وقتی دیپلم گرفتم چیزی از چگونگی برگزاری کنکور نمیدونستم نه فقط من که خیلی های دیگه هم الله بختکی سر جلسه نشسته بودیم اون موقع هنوز دهها موسسه رنگ و وارنگ کنکوری تولیدنشده بود و من و بقیه به اتکای نمرات نسبتا درخشان کارنامه پایان دوازده سال علم اندوزی و البته با یه غرور خاصی برگه سوالها رو از روی زمین برداشتیم و همه مون بجز تعداد انگشت شماری همون دقایق اول آچمز شدیم و ته مداد و چیزهای دیگه رو جویدیم و به سوالهایی که از یه کره دیگه و احتمالا توسط فضایی ها طرح شده بود با حیرت فقط نگاه میکردیم ومن از سرناچاری با ریتم( آن مان نباران دو دو اسکاچی ......)گزینه مناسب رو با نوک تازه تراشیده مدادی که تهش جویده شده بود سیاه سیاه کردم و برای اینکه عدالت اجرا بشه هیچ سوالی رو به این روش هوشمندانه !!!!!!بی پاسخ نذاشتم و پرواضحه که نتیجه از قبل معلوم بود روز اعلام نتایج روزنامه کیهان و اطلاعات هردوتارو با بی میلی خریدم

یه عالمه اسم روبروم بود که هر کدوم کمتر از یک سانتیمتر از صفحه روزنامه رو اشغال کرده بودن اما در عالم واقعی برای صاحبان اون اسامی چه دنیاهایی که ایجاد نشده بود از جمله چند تا از همکلاسیهای زبر و زرنگ خودم یه قبولی پزشگی دو تا مامایی و دو تا دبیری داشتیم و بقیه هم هیچ

هیچ جا قبول نشدیم به جای خود،،، فرصت شرکت مجدد توی کنکور سال بعد و سالیان بعد رو از دست دادیم چطور؟؟!!!!!

اینطور که به دلیل (انقلاب فرهنگی )سال بعد کنکوری در کار نبود و بعد از اون هم عبور از سد گزینش کار هر کسی نبود و در نتیجه من و الباقی همکلاسیها دو یا سه راه پیش رو داشتیم یا باید تن به ازدواج میدادیم یا دنبال شغلی میگشتیم بلکه از عنوان (دیپلم بیکار )به (دیپلم کارمند )تغییر هویت بدیم.

راه سومی هم بود: (مهاجرت) و اتفاقا اون موقع راحت تر از الان میشد وطن رو به امید زندگی بهتر پشت سر گذاشت و تعدادی که اون ور آب کسی رو داشتن به قصد قربت عازم غربت شدن .

من اما راه میانه رو انتخاب کردم یعنی ترجیح دادم یه شغل برای خودم دست و پا کنم و در این بین چند باری مراحل مصاحبه رو طی کردم و الان که سالیانی گذشته با یه دید دیگه به اون روزها نگاه میکنم

یادمه اولین تقاضای من برای کار کردن توی یه کارخونه تولید پوشاک بود از امتحان کتبی نمره قبولی گرفته و خیاطی رو هم خوب بلد بودم و به اتفاق چند تا از دوستام نوبت مصاحبه داشتیم خیلی ذوق داشتم و خودم رو جز قبولیها میدونستم اما در عمل اتفاقایی افتاد که اینطوری نشد .

اولین خطا در دوخت بود به من یه لباس دادن و یه جیب برش خورده و بهم گفتن جیب اینو بدوز تا اینجای کار مشکلی نداشتم به مراحل دوخت جیب وارد بودم اما با چرخ صنعتی تروفرز آشنا نبودم و نتونستم اونو کنترل کنم و یه جوری کج و معوج جیب رو دوختم که خودم شرمنده شدم و صحنه رو بسرعت ترک کردم تا به مرحله بعدی برسم مرحله بعد اینجوری بود که

یه آقای جوون برازنده لباس فرم دوخته شده آماده ای بهم نشون داد و پرسید (عیب این لباس چیه ؟؟!!)قسم میخورم که از نظر من هیچ عیبی نداشت و بعد از اینکه خوب اونو برانداز کردم همینو گفتم اما دوستام گفتن که سمت دگمه و جادگمه رو عمدا اشتباه تعیین کردن چون لباس مردونه و زنونه از این لحاظ با هم فرق دارن و از این حرفا که من قبل از اون نشنیده بودم و راستش هنوز هم برام سواله مبتکر این ابتکار کی بوده ؟؟!!!??

آقای جوون برازنده چند تا سوال دیگه هم پرسید که خیلی به خیاطی مرتبط نبود یکیش این بود

چرا تا حالا ازدواج نکردی ؟

من که تا اون موقع به این موضوع اصلا فکر نکرده بودم با خجالت گفتم :نمیدونم و توی دلم جواب دادم آخه اینم شد سوال و به خودم نهیب زدم :رد شدی بیچاره از فردا دنبال یه کار دیگه بگرد ??

و همینطور هم شد چند روز بعد به یه آگهی برخوردم برای آموزش و استخدام توی یکی از ارگانهای معتبر کشور (بدلایلی اسمش رو نمیبرم)

بلافاصله مدارک رو پست کردم و بعد از قبولی توی امتحان کتبی با نمره عالی برای مصاحبه و معاینه مراجعه کردم

چشمتون روز بد نبینه

از معاینه تا مصاحبه یکی دو ساعت بیشتر طول نکشید اما برای من یک عمر بود و وقتی از ساختمان اداری بیرون اومدم آدم دیگه ای شده بودم .

هنوز به خاطر دارم وقتی که دکتر گوش و حلق و بینی موقع معاینه در گوش من به آهستگی گفت وقتی برای مصاحبه میری حجابت رو رعایت کن ......

تعجب کردم و متوجه شد که منظورش رو نفهمیدم از نظر خودم حجابم ایرادی نداشت چادر مشکی و مانتو بلند گل و گشاد که ایرادی نداشت اما آقای دکتر به یک نکته مهم حجاب گونه اشاره کردن من نه زیر چادر روسری داشتم و نه در کنترل چادر مهارت چندانی ....

خلاصه کنم برای مصاحبه به یه سالن بزرگ خالی هدایت شدم که ته سالن دو تا صندلی کنار پنجره بود روی یکی از صندلیها آقای محترمی که حتما مصاحبه کننده بود نشسته بود و از نظر خودم یک سال طول کشید تا خودم رو به صندلی دوم رسوندم و درست روبروی ایشون نشستم اونم با چادری که باید به سختی مهارش میکردم که از روی موهام لیز نخوره و کار دستم نده .

آقای مصاحبه کننده (که بعدا فهمیدم آدم مهمی توی اون ارگان بود ) سوالهای زیادی پرسید اینقدر که منو توی هچل بیندازه و مچ منو بگیره ازم پرسید بلدی قرآن بخونی گفتم آره گفت بخون و من هول شدم بدون گفتن بسم الله الرحمن الرحیم شروع کردم به خوندن یکی دو آیه خوندم بدون غلط گفتن بسه

گفتن امام پنجم مون اسمش چیه ؟؟

چادرم داشت لیز میخورد و اضطراب گرفتم و اشتباه گفتم مغزم باهام همکاری نمیکرد

گفتن نماز جمعه میری گفتم نه گفتن چرا نمیری؟

جواب قانع کننده ای نداشتم و سرم رو پایین انداختم

با احترام گفتن تشریف ببرید مصاحبه تموم شد .

قبل از اینکه از صندلی بلند بشم و تشریف ببرم بیرون پرسیدم من از مصاحبه قبول شدم ؟؟

گفتن مشخص نیست فردا تماس بگیر

البته که از روز روشن تر بود که رد شدم اما میخواستم اون آقای مهم محترم خودش اینو بگه تا همون روز با سرافکندگی بلیط برگشت به شهر و دیار خودم رو بگیرم و برگردم اما فکر کنم دلش به حال زار من سوخت و اینو نگفت .تا یه نفر دیگه فردا تلفنی بهم بگه .

فردای اون روز به شهر خودم برگشتم و دوباره روز از نو روزی از نو تا وقتی بالاخره کارمند شدم و دستم به جیب خودم رفت و چند باری هم کنکور دادم و مزه دانشجو بودن رو نه یه بار بلکه چند بار و توی چند رشته مختلف چشیدم و بتدریج اون روزها و اون آدمها رو فراموش کردم .

امروز که اینا رو مینویسم اصلا از اون وقایع و اون مصاحبه ها نه تنها دلخور نیستم بلکه برای اون آدمها دعای خیر میکنم اونا فقط توی بخش کوتاهی از زندگی من ظاهر شدن تا من به اینجا برسم که هستم من اصلا نمیدونم اگه اون سال کنکور قبول میشدم یا جیب اون لباس رو درست میدوختم یا حافظه م توی اون مصاحبه یاریم میکرد الان کجا و کی بودم اما اینو خوب میدونم کسی که الان هستم نمیشدم

و من این (من )رو دوست دارم




۳
۲
خمول
خمول
مراد دل زِ تماشای باغ عالم چیست ؟
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید