مزرع سبز فلک دیدم و داس مه نو
یادم از کشته خویش آمد و هنگام درو
گفتم :ای بخت بخفتیدی و خورشید دمید !
گفت :با این همه از سابقه نومید مشو !
گر روی. پاک و مجرد چو مسیحا به فلک
از چراغ تو به خورشید رسد صد پرتو
تکیه بر اختر شب دزد مکن کاین عیار
تاج کاووس ببرد و کمر کیخسرو
گوشوار زر ولعل گر چه گران دارد گوش
دور خوبی گذرانست نصیحت بشنو !
چشم بد دور زخال تو که در عرصه حسن
بیدقی راند که برد از مه و خورشید گرو
آسمان گو مفروش این عظمت کاندر عشق
خرمن مه به جوی خوشه پروین به دو جو
آتش زهد و ریا خرمن دین خواهد سوخت
حافظ این خرقه پشمینه بینداز و برو .......

همچنان که این غزل زیبا را میخواندم و به بیت هفتم رسیدم مستاصل شدم از معنی و علت آوردن کلمه (جو )در این بیت و پس از جستجوی فراوان با معنی این غزل ازجناب دکتر جلالیان آشنا شدم و ایشان چراغی برای من افروختند و برایشان دعای سلامتی و طول عمر باعزت کردم و با شما به اشتراک میگذارم شما نیز ایشان را دعا کنید
معنی (جو )در این غزل .
: به يك جو، توضيحاً يك مَنْ (معادل شش كيلوگرم) مساوي است با چهارصد درم و هر درم مساوي شش دانگ و هر دانگ مساوي دو قيراط و هر قيراط مساوي دو طسوج و هر يك طسوج مساوي دو جو مي باشد. بنابراين جو حداقل وزن و به عنوان چيز ناقابل مثل زده مي شود
و سپس با این اطلاعیه مواجه شدم که ایشان بعلت بروز کرونا و کهولت سن انجمن ادبی شان را منحل کرده اند خیلی متاسف شدم. امیدوارم هر جا هستند سالم و سلامت باشند .?