درنظر بازی ما بیخبران حیرانند
من چنینم که نمودم دگر ایشان دانند .
عاقلان نقطه پرگار وجودند ولی
عشق داند که دراین دایره سرگردانند.
جلوه گاه رخ او دیده من تنها نیست
ماه و خورشید همین آینه می گردانند
عهد ما با لب شیرین دهنان بست خدا
ما همه بنده و این قوم خداوندانند .
مفلسانیم و هوای می و مطرب داریم
آه اگر خرقه پشمین به گرو نستانند.
وصل خورشید به شب پره اعمی نرسد
که در آن آینه. صاحب نظران حیرانند .
لاف عشق و گله از یار. زهی لاف دروغ
عشفبازانی چنین مستحق هجرانند.
مگرم چشم سیاه تو بیاموزد کار
ورنه مستوری و مستی همه کس نتوانند.
گربه نزهتگه ارواح برد بوی طوبی
عقل و جان گوهر هستی به نثار افشانند .
زاهد ار. رندی حافظ نکند فهم چه شد !
دیو بگریزد از آن قوم که قرآن خوانند.
گرشوند آگه از اندیشه مغبچگان
بعد از این خرقه صوفی به گرو نستانند .
