شهر تبریز است و جان قربان جانان می کند .💖

تبریز ) همواره به نظرم شهری دور بود ....‌خیلی دور ،آنقدر دور که فقط تند بادی  همچون قصه  ( جادوگر شهر اوز ) میتوانست مرا به تبریز ببرد .

در نوجوانی یکبار (تبریز ) را ازنزدیک دیده بودم ،منظره دلفریب شاه گلی  در خنکای شب تابستانی ، عطر شب بوها   و بوی چرم بازار کفش دوزها یادگاری از  آن سفر بود .

و بعد از آن دوباره تبریز برای من همان شهر بسیار دور در منتهی الیه شمال غرب روی نقشه باقی ماند  .

سالها بعد از آن ، دو باره گذارم به تبریز افتاد و آن ،  زمانی بود که پسرم برای ادامه تحصیل یکی از دانشگاههای شهر  ( تبریز ) را انتخاب کرد .  چون قصد کرده بود در یک جای دور  درس بخواند ،آنقدر دور... که هر ۶ ماه یکبار به خانه برگردد وبرایش یک چالش باشد تا خودش را پیدا کند .

و دوم اینکه  می خواست ( تبش   بریزد )  و گرمای طبع و گر گرفتن های صفراوی اش را در خنکای تبریز تعدیل کند .

آخرین شب از  شهریور سال ۱۳۹۰ بود  که پس از ۱۶ ساعت طی مسافت و عوض کردن دو اتوبوس   به همراه پسرم به تبریز رسیدیم   ، شب را در  مسافرخانه ای قدیمی  نزدیک بازار در خیابان امین ،  که اتاق خالی داشت  سپری کردیم و فردا صبح که پسرم برای شروع سال تحصیلی و اولین روز از مرحله جدید زندگی پرچالش خود به دانشگاه رفت ، روز پرازچالش من هم برای یافتن اقامتگاهی برای پسرم شروع شد .

سه روز  از مرخصی ام باقی مانده بود و طی این سه روز می بایست خانه ای اجاره و لوازم مختصری تهیه کنم و به شهر خودمان که حدود ۱۰۰۰ کیلومتر دورتر بود برگردم .

از ابتدای خیابان ( شهناز ) پیاده به راه افتادم پرس و جو را از چند  مغازه دار  شروع کردم تا بدانم از کدام مسیر و به چه سمتی بروم و کدام محلات به دانشگاه نزدیک هستند .

ساعتی به ظهر مانده بود و  یک به یک املاکی ها و  سراسر خیابان شهناز را درنوردیده بودم ،بی خبر از اینکه  بیان  جمله:

( خونه خالی برای یه نفر دانشجوی پسر میخوام )

باعث غلبه افکار و احساسات ناگواری در   برخی مردان املاک میشد و پاسخ من را هرچند به زبان ترکی میدادند و متوجه کلمات نمی شدم اما    تلخ و گزنده بودن آن را از  نگاه تحقیر آمیز  متوجه می شدم .

در  آخرین املاکی دیگر چندان توقف نکردم ،  چون مردی که آنجا بود ،پرسش من را با پرسشی جواب داده و  گفت: 

( لابد پسرت میخواد  خونه تیمی درست کنه ؟؟)

این حرف انچنان بر من گران آمد که  با گریه از آنجا بیرون آمدم در حالی که در برابر این حجم از نامهربانی کم آورده بودم با شنیدن صدای اذان ظهر که از بلندگوی مسجد آن حوالی پخش میشد درمانده و پریشان خاطر  خدا را به مدد گرفتم .

وقتی فقط چند قدم آن طرف تر به املاکی  رسیدم که صاحبش داشت در مغازه راقفل میکرد که به منزل برود . با احتیاط جمله  ممنوعه را از او پرسیدم و آن مرد محترم تبریزی اصیل،  که پریشان حالی  مرا  دریافته بود ، با مهربانی  به من قول داد تا شب نشده بهترین خانه ممکن را نزدیک به دانشگاه برای پسرم پیدا کند .

فردای آن روز وقتی آن مرد محترم با خوش رویی و زبان  فارسی آمیخته با لهجه ترکی قرارداد اجاره منزلی نوساز و  فرش شده  را برایمان میخواند،  تلخی های همکارانش را که حتی حاضر نبودند جواب سوال مرا به فارسی بدهند فراموش کردم و  روز بعد پسرم در منزلی مستقر شد که وقتی تبریز را ترک میکردم گمان کردم پسرم را به اقوام نزدیکش سپارده ام نه به یک صاحبخانه غریبه در شهری دور .

بعد از آن دیگر تبریز یک شهر دور ناآشنا با مردان تلخ گوی غریبه نبود ، شهری بود آشنا با شهریاری شیرین سخن  و حالا  هر بار با رسیدن به اتوبان کسایی و دیدن تپه ماهورهای ابتدای شهر احساس می کنم به شهر خودم رسیده ام .

پ ن :

جهت اطلاع کاربران ویرگول‌ ساکن  تبریز و  اطراف تبریز ،

مراسم بزرگداشت استاد شهریار ۵شنبه ، ۲۶ شهریور از ساعت ۵تا ۷ بر سر مزار ایشان در مقبره الشعرا برگزار میشود .