دوست بورژوای دوران نوجوانی من .🥰

پسرها رو نمیدونم چطورن ؟! اما دخترها زمانی که به قدر کافی بزرگ میشن که دوستی داشته باشن ،  قهر کردن رو هم یاد می گیرن . گویا ورود به عالم بزرگسالان بدون عبور از وادی ((قهر _آشتی ) غیر ممکنه .

قصه من و دلارام  اما فراتر از یه قهروآشتی ساده ، مساله حیثیتی و طبقاتی بود .

دلارام شوخ و شنگ ، سبزه رو ،بلند بالا و شیک پوش ، هم کلاسی دوران نوجوانی من بود که بعد از ورودش به کلاس مون با اینکه کسی رو نمی شناخت ، فقط یه هفته  طول  تا خودش رو توی دل همه جا کنه .

قدو بالای رعنای دلارام به تبار کُرد پدرش رفته بود و زیبایی و طنازی رو از مادر تهرانی اش به ارث برده بود .

مدرسه بیشتر براش جایی برای  تفریح کردن بود و  درس و مشق رو زیاد جدی نمی گرفت واینقدر که نگران جوشهای ریز روی لُپهاش بود نگران نمره هاش نبود ، بقول خودش هرروز صبح توی آیینه اول جوشها رو حاضر غایب میکرد .

وسطای سال بود که یه  جشن تولد درست و حسابی گرفت و تعدادی از بچه ها از جمله منو به صرف ناهار به خونه بزرگ و اعیونی شون دعوت کرد   و بعد از ناهار همه مون  رو به اتاقش  توی طبقه بالا برد و در کمدش رو باز کرد تا اگه دوست داشتیم از لباسهاش برای جشن بپوشیم ،شاید چون متوجه شده بود لباس بعضی از بچه ها برای چنان جشن تولدی زیادی ساده بود  .

از اون روز ببعد بخاطر این اخلاقش ، منم ازش خوشم اومد و  به جمع دوستای صمیمی دلارام اضافه شدم.

تا اینکه انقلاب شد و بعد از چند ماه که به کلاس درس برگشتیم ،دلارام نه تنها دیگه چندان جذابیتی برام نداشت بلکه برام اُفت داشت باهاش توی حیاط مدرسه قدم بزنم و دیده بشم .

در عرض چند ماه دنیای زیبا و بی غل وغش  دوستی دخترانه مون زیر و زِبَر شده بود .

هر چه بود زیر سر این دو  کلمه تفرقه انداز  ( بورژوا و پرولتاریا) بود .

تعدادی از دختران کلاس،  دلارام رو  که پالتو پوست می پوشید ، گاهی عینک دودی می زد و هر روز موهاش رو یه جور درست میکرد  ، به خودش عطر میزد و هر از گاهی پدرش  با ماشین میومد دنبالش ،  نماینده تمام و کمال ( بورژوازی ) می دونستن و بقیه بچه ها رو نماینده قشر زحمتکش تحت ستم (پرولتاریا ) .

البته که من  هرطور که بهش  فکر میکردم می دیدم  که پدرم یه  کاسب خرده  ست و  توی طبقه پرولتاریا هیچ جوره جا نمیشه و پدر دلارام هم یه کارمند معمولی  اداره ست و با تعریف( بورژوازی) خیلی فاصله داره اما به دلایل مبهمی  میل داشتم این حقیقت رو نادیده گرفته و دنباله رو اکثریت باشم .

تابستون شد و مدرسه که  تعطیل شد دلارام با دو سه هم کلاسی  ( بورژوا)ی دیگه 😊🤭  قرار مدار میذاشتن و دور هم خوش بودن و من، هی کتاب خوندم و کلمات قلمبه یاد گرفتم ، سیر تکاملی جوامع رو حفظ شدم و کلی مطالب بدرد نخور دیگه که آغشته به  کینه و نفرت بود  رو چپوندم توی مغزم .

و  بعدش یه صبح  پاییزی دلگیر  مثل امروز که نم بارونی زده بود و برگهای چنار و اقاقیای حیاط مدرسه  به زردی میزد ، همه عکسهایی که از دلارام پیش من بود و هدایا و یادگاری هایی  که ازش گرفته بودم رو در یه بسته بندی به دلارام برگردوندم و تاکید کردم که دوستی بین (بورژوا و پرولتاریا)  غیر ممکنه و دلارام که انتظار چنین چیزی رو نداشت با  لبخندی  از سر خجلت یا شاید چیز دیگه ای که من قدرت  تشخیصش رو نداشتم  به آرامی گفت :

ولی من یادگاری های تو رو نگه میدارم . 🤔💞

بعد از اون روز ، راه و روش و مسیر زندگی مون برای همیشه  از  هم جدا شد .اما هرگز دلارام رو فراموش نکردم هرچند که  توی همه عکسهای دوران نوجوانی و مدرسه ،  دلارام غایبه ،اینو تازه چند روز پیش که عکسها و  آلبوم ها رو  مرتب می کردم متوجه شدم .

چند سال پیش از طریق یکی از دوستان مشترک مون فهمیدم دلارام ، بعد از پایان دبیرستان همون طور که آرزوش بود  با مرد جا افتاده ثروتمندی  ازدواج کرده و به خارج از کشور مهاجرت کرده .

و بعدتر  زمانی که اینستاگرام رواج پیدا کرد و دوستان قدیمی اونجا همو پیدا میکردن از پسرم خواستم که (دلارام ) رو جستجو کنه ، فقط برای اینکه بدونم هستش و پسرم  تصویری از  زنی با عینک دودی رو نشونم داد و پرسید اینه ؟؟

گفتم والا من قیافه خودم  هم با عینک دودی توی آینه می بینم ، نمی شناسم🤓 چطور اون صورت کوچیک شده توی قاب  دایره ای پروفایل  رو بدون دیدن چشماش بشناسم؟؟؟

اما از لرزش خفیفی که توی قلبم احساس کردم میدونستم که  خودش بود:

دلارام دوست بورژوای دوران نوجوانی  من .

پ ن : تازگی ها بعد از کلی مطالعه ،فهمیدم هرآنچه در مورد (بورژوا ، بورژوازی ) میدونستم نه کاملا درست بوده و نه کاملا غلط بلکه بیشتر کج فهمی بوده و ( بورژوا) علاوه بر اینکه یه طبقه اجتماعیه ، اقتصادیه ، میتونه یه نوع طرز فکر سودجویانه هم باشه که ممکنه در وجود هرکسی باشه حتی طبقه متوسط جامعه .

پ ن : جمله زیر عکس اول برگرفته از این شعر کوتاه هست :

به احمقانه ‌ترین شکل ممکن

دلتنگ کسی هستم

که هیچ خیابانی را

با او قدم نزده‌ام!

اما او در تمام خاطرات من

راه می‌رود...

✅گروس عبدالملکیان