ویرگول
ورودثبت نام
خمول
خمولمراد دل زِ تماشای باغ عالم چیست ؟
خمول
خمول
خواندن ۱۲ دقیقه·۳ سال پیش

آرامش از من آغاز میشود ماجرای ( هو او پونوپونو) و یک گام برخود بنه آن دگر در کوی دوست ماجرای اسفار اربعه

 در ادبیات کهن  سیمرغ سمبل رسیدن به مقصود در مسیر سیروسلوک هست
در ادبیات کهن سیمرغ سمبل رسیدن به مقصود در مسیر سیروسلوک هست


ای خالق هستی ،اگر من یا خانواده ام یا بستگانم یا نیاکانم ،از ابتدای خلقت تا کنون تو و مخلوقاتت را با افکار ،کلمات ،،کردار ،و اعمال خود رنجانده ایم و تورا ناراحت کرده ایم،از تو عذر خواهی می کنیم و می خواهیم که مارا ببخشی، بخشش توست که قفل همه مشکلات را باز میکند .....‌بگذار با این کار همه خاطرات منفی ،موانع ،انرژی ها ،و ارتعاشات پاک ،خالص و رها و بریده شوند و این انرژی های ناخواسته به نور خالص تبدیل شوند و .........این طور خواهد شد .

دعایی از زبان (مورنا نالاماکو) پدید آورنده و اولین استاد شناخت خود از طریق( هو او پونو پونو .)


مدتی میشد که کتاب (محدودیت صفر ) رو توی لیست خوانش گذاشته بودم و بالاخره طی این هفته اونو خوندم و این متن یه جورایی هم معرفی کتاب هست و هم تطبیقی هرچندشاید ناشیانه و ناقص اما ضروری با آنچه که خودمون داریم. گنجینه ای که بهمون نزدیکه و در عین در دسترس بودن ازش خیلی دور هستیم .


. ✍نیت حقیقی جو ویتالی نویسنده کتاب و یا کتابفروشی که اصرارش باعث شد من این کتاب رو بخرم واقعا بر من پوشیده است (همین الان که دارم این کلمات رو تایپ میکنم در پی بردن به نیت حقیقی خودم از نگارش این متن باید کمی تامل کنم .) اما خوشحالم که این کتاب رو خوندم اونم چه خوندنی، ،،تقریبا در بیشتر مواقع مشغول مقایسه و تطبیق بودم ،همش پیش خودم می گفتم:

اه ،خوب اینو که ما هم داریم ،اینم که از قبل میدونستم ،این که از بدیهیاته، مگه ما غیر از اینیم ووووو.........و خلاصه که یه جورایی حسادت کردم به کی ؟؟ نه، به هیشکی حسادت نکردم، به چی ؟!آها حالا درسته ، به این که ما چقدر منابع در دسترس عمیق خودشناسی و رشد و کمال و رستگاری داریم که مثل یه صندوق گنج دست نخورده یه جایی دارن خاک میخورن ، اونوقت نویسنده ای مثل جو ویتالی از یه تکنیک ساده که تازه کشف خودش هم نبوده و شاید برای بعضی از ماها بنوعی روزمره هم باشه چطور یه کتاب پرفروش ساخته و البته که من شخصا ازش ممنون هستم چون بهم تلنگری زد که بیشتر قدر داشته هامون رو بدونم و با شوق بیشتری بهشون بپردازم.

و یه سوال ذهن من رو مشغول کرد که : چطور میشه کتاب جو ویتالی اینقدر پرفروش و دست به دست میشه اونوقت شمار زیادی از همین آدمایی که از این کتاب رو میخونن و تکنیکها رو دونه به دونه اجرا میکنن و اتفاقا نتیجه هم میگیرن به گنجهای خودمون نزدیک نمیشن ؟؟

من که فکر میکنم روی صندوق گنج هامون مارهایی خطرناک چنبره زده که آدما از ترس این مارها به این گنج ها نزدیک نمیشن .

مارهایی از جنس ،کلمات سقلمه و سنگین و عدم ارتباط گیری خواننده عام با متن (گاهی اینقدر مطالب رمز گونه هستن که فقط خواص اونا رو میفهمن ) و یه مار دیگه هم هست که از اولی بدتره، این که تعداد اندکی از خواصی که این گنج رو بهش دسترسی پیدا کردن در مقام عمل مردود شدن و حرف و عمل شون یکی نبوده و در نتیجه باعث بی میلی بقیه مردم نسبت به این دانش بی انتها میشن .


واقعا حیف نیست این همه گنج خاک بخوره و ما درکتب بلاد فرنگ به دنبال یافتن راهی برای رستگاری باشیم ؟؟

سالها دل طلب جام جم از ما میکرد

وانچه خود داشت ز بیگانه تمنا میکرد

گوهری کز صدف کون و مکان بیرون است

طلب از گم شدگان لب میکرد .


قضاوت به عهده شما . مقصر کیه ؟

من؟

شما؟

آنها ؟

و

مختصری در باب تکنیک(هو او پو نو پونو )??

تکنیک(هو او پونوپونو ) که هدف این کتاب معرفی و آموزش اون هست از آموزه های بومیان هاوایی به شمار میاد نوعی عرفان سنتی که طبق گفته های جو ویتالی نویسنده کتاب محدودیت صفر ابتدا توسط درمانگری به نام (مورنا ) اهل هونولولو از سال ۱۹۸۲ تا ۱۹۹۲ در جریان کار وسفر به پزشکی به نام( ایهالیا کالا هولن) منتقل میشه و دکتر هولن این روش سنتی رو به روز کرده و نقش واسطه رو در این روش درمانگری حذف میکنه و حوالی سال ۲۰۰۶ (جو ویتالی)نویسنده آمریکایی اهل تکزاس بااین روش آشنا میشه و با اجازه و نظارت دکتر هولن این کتاب رو به رشته تحریر درمیاره. علاوه بر پرداختن به روش عجیب بومیان هاوایی توی این کتاب تجارب افراد شرکت کننده در کارگاههای مرتبط ذکر شده که به فهم بهتر مطالب کمک میکنه.

۴ عبارت کلیدی در این تکنیک اینها هستن که باید مرتبا تکرار بشن تا پاکسازی اتفاق بیفته و فرد آماده دریافت الهامات بشه ،

دوستت دارم ?

متاسفم ?

منو ببخش ?

سپاس گزارم?

و ذکر توصیه شده این هست (آرامش از من آغاز میشود )


و قسمتی از کتاب که تقریبا چکیده کل کتاب هست :


صفحه ۲۲۳ از کتاب محدودیت صفر


اصلی ترین قواعد حالت صفر (یعنی حالت خلا)

دستیابی به آرامش برای لحظه حال ،همه لحظه ها ،تا بی نهایت و حتی فراتر از آن


۱- انسان از آنچه در حال رخ دادن است خبر ندارد


درک این مساله که پیرامون شما چه حادثه ای در حال رخ دادن است،امری ناممکن است از یک طرف ،ذهن وجسم شما بدون اطلاعتان به سازمان دهی خود مشغول اند و ازطرف دیگر نشانه های نامریی پرشماری شامل امواج رادیویی و فکری در فضا منتشرند که هیچ یک از آنها تحت کنترل شما قرار ندارند یعنی شما هم اکنون مشغول آفرینش حقیقت وجود خود هستید ولی در ذهن ناهوشیارتان، نه اطلاعی از آن دارید ،نه امکان تاثیر گذاری بر آن را ،براین اساس شما این امکان را دارید که حتی درصورت ورشکسته بودن در ذهن خود فکرهای مثبت خلق و تقویت کنید. به خاطر داشته باشید که ذهن هوشیار قدرت آفرینش ندارد .


۲-انسان بر همه چیز کنترل ندارد .

این یک اصل مسلم است اما تحت تاثیر تلقین های نفس این تصور در انسان ایجاد میشود که امکان تغییر جهان پیرامون را به شکل دلخواه خود دارد ولی مساله این است که نفس بیشتر حوادثی راکه در اطراف ما رخ میدهد درک نمی کند. پس به هیچ وجه خردمندانه نیست که تصمیم گیری و انتخاب بین عمل درست و اشتباه را به آن بسپاریم ،انسان از حق گزینش برخوردار است ولی بدون داشتن کنترل روی حوادث و وضع موجود میتواند ذهن هوشیار را به منظور برگزیدن چیزهای مورد علاقه اش به کار ببرد ،ولی باید عملی شدن یا نشدن و نیز نحوه و لحظه وقوع را به کائنات بسپارد ،واگذار کردن امور شاه کلید رسیدن به خواسته هاست .

۳-انسان امکان شفا دادن همه چیزهایی را که بر سر راهش قرار میگیرند دارد .

هرچیزی که انسان حس کند را میتواند شفا دهد به این علت که گیرنده وجود ما امواج آن را دریافت کرده است ،اگر آن چیز را در وجود دیگری مشاهده و اذیت شویم دلیل بر آمادگی برای شفا یافتن است ،یا باید رها کنیم یا پاکسازی، و انرژی حبس شده را برای متجلی شدن در سایر چیزها رها می سازیم.


۴-مسئولیت همه آنچه که رخ میدهد به طور کامل برعهده انسان است .

به خاطر رخدادهای زندگی هیچ تقصیری متوجه انسان نیست ولی مسئولیت صددرصدی آنها به گردن اوست ،باید توجه داشته باشیم که مفهوم این مسئولیت خیلی گسترده است ،به چیزی که به زبان می‌آوریم، به آن می اندیشیم ،یا انجام میدهیم محدود نمیشود !!!و کردار و گفتار و اندیشه بقیه آدم ها راهم در بر میگیرد .در صورت پذیرش کامل مسئولیت حوادث ،هنگام رو به روشدن سایر شخصیت های حاضر در مسیر زندگی مان با مشکلات میدانیم که آن معضل ما هم هست و امکان شفا دادن آن را داریم با شفای بیشتر چیزهایی که رخ میدهند میزان هماهنگی ما با کائنات هم بیشتر میشود .


۵-تکرار عبارت (دوستت دارم )مجوز داخل شدن به حالت صفر است .

این عبارت به ظاهر ساده میتواند آرامشی تصور ناپذیر برای گوینده اش به همراه بیاورد و به زبان آوردن آن خطاب به کائنات وجود انسان را به طور صد درصد پاکسازی میکند و زمینه وقوع معجزه ی قرار داشتن در حالت بی حد و مرز را فراهم میکند.


۶-آنچه که اهمیتش از خواسته های ما بیشتر است الهام ها ست .


در حالی که نیت (قصد )را میتوان بازیچه ذهن انسانها دانست ،الهام نوعی نقشه راه از سوی کائنات است ،بالاخره لحظه ای فرا میرسد که انسان سرسپردن و گوش فرا دادن را انتخاب میکند ،هر خواسته ای حکم کوششی برای تحت کنترل گرفتن زندگی در یک چهارچوب محدود را دارد ولی الهام به منزله دریافت کردن پیام ارسالی کائنات و سپس عملی کردن آنهاست ،درست است که هدف بی تاثیر نیست و نتیجه به همراه میاورد ولی الهام به شدت کارآمد و پیامد آن معجزه است انتخاب با شماست :نتیجه میخواهید یا معجزه ؟؟


در ادامه ساده ترین متنی که در باب سیر و سلوک خودمونی رو بعد از جستجوی فراوان پیدا کردم به شما تقدیم میکنم به قول جو ویتالی بلیطی تهیه کنید و روی صندلی بنشینید، قطاری به مقصد روح شما آماده حرکت است ،مراقب باشید کلاهتان را باد نبرد .?



سفر به معنای حرکت از یک جایگاه و پیمودن مراحل، جهت رسیدن به مقصد است. سفر یا صوری و ظاهری است یا معنوی. سفر صوری و ظاهری همان حرکت از یک مکان مادی به مکان مادی دیگر است. این نوع سفر نیاز به توضیح و تفسیر ندارد. اما سفر معنوی از نظر عارفان مراحلی دارد؛ این مراحل به اسفار اربعه معروف است.

؛ سفر اول: سفر از خلق به سوی حق است؛ به این معنا که سالک در این مرحله باید حجاب های ظلمانی و نورانی بین خود و بین حقیقت ازلی و ابدی را بردارد؛ به بیان دیگر، سالک در اثر ریاضت هایی که به جان می خرد، به تدریج عشق سوزانی در قلب وی به حق تعالی ایجاد می شود و این عشق در شدیدترین مرحله به فنای عارف و وصال او با حق تعالی می انجامد.

سفر دوم: سفر از حق به سوی حق و با حق است. در این سفر سالک در صفات خدا سیر می کند؛ تا این که به مقام مشاهده همۀ کمالات خدا (آن مقدار که برای انسان ممکن است) نائل می شود.

سفر سوم: سفر از حق به سوی خلق و با حق است. سالک در این مرحله در مراتب افعال حق و در عوالم جبروت، ملکوت و ناسوت سیر می کند؛ یعنی ذات و لوازم این عوالم را مشاهده می کند.


سفر چهارم: سفر از خلق به سوی خلق و با حق است. در این سفر سالک اطلاعات کاملی از امور تمام مخلوقات به دست می آورد.


البته، این حکم کلیت ندارد که هر کس خواهان وصال و مشاهده جمال محبوب باشد، باید از راه ریاضت و سلوک در منازل معنوی به این مقصود دست یابد. بلکه برخی از انسان ها به دلیل آمادگی خاص معنوی از همان آغاز قلبشان ظرفیت محبت الاهی را می یابد؛ این گروه که نیاز به پیمودن منازل سیر و سلوک ندارند «مجذوب سالک» خوانده می شوند، و در مقابل آنهایی که باید از راه سیر و سلوک به مقصد برسند« سالک مجذوب» نامیده می شوند.


در طی سفر اول سالک  خود را از قیود امکانی و جزئی رها سازد تا به قرب الاهی برسد. وجهۀ اصلی نظر عارف در این مرحله، ساحت قلب خود است که ابتدا باید آن را از اعمال و پندار نامناسب پاک کند، سپس به زیور اعمال و عقاید پسندیده مزین سازد.  وقتی سالک فانی در خدا شد، وجود او الاهی و حقانی( شدید الاتصال به خدا و حق) می شود، در این صورت سفر اول به پایان می رسد. اهل معرفت بر این باورند که سفر اول خود دارای منازل و مراحلی است: توضیح این که سالک در سفر اول ابتدا باید از مقام «نفس» خود(یعنی مقام خواسته های طبیعی و حجاب های ظلمانی) دست بر دارد و ترقی کند به مقام «قلب» ( مقام معرفت به امور کلی تفصیلی) برسد؛ از مقام قلب(که حجاب نورانی است) نیز حرکت کند به مقام «روح» (مقام اتحاد با عقل فعال و برخورداری از ملکه بسیط خلاق ادراکات کلی تفصیلی است) برسد؛ از مقام روح (که این نیز حجاب نورانی است) حرکت کند و به مقصد اصلی یعنی مشاهده جمال حضرت حق برسد؛ این مقام که پایان سفر اول و آغاز سفر دوم است آن را مقام  «سرّ» می نامند؛ یعنی مقامی که سالک در برابر ذات خدا از خود ذاتی نمی بیند؛ یعنی مقام فنای ذات عارف در ذات خدا.



در مورد تعداد منازل و مراحل در سفر اول، در سخنان اهل معرفت اختلاف نظر به چشم می خورد؛ زیرا برخی معتقدند تمام مسیر سیر و سلوک یک منزل بیش نیست؛ «بر خود قدم نه تا به خدا برسی».چنان که نظریه سه مرحله ای بودن را در بالا اشاره کردیم؛ برخی نیز معتقد به مراحل یا حجاب های هفتگانه هستند که از آن به هفت شهر عشق، یا هفت خان رستم نام می برند؛ بعضی نیز مراحل سیر و سلوک را تا هزار مرحله شمردند.ولی همان گونه که برخی از محققین یاد آور شدند به نظر می رسد این اختلاف، به جهت تفاوت نگاه است.


سفر دوم : سفر از حق به سوی حق و با حق است. در این سفر سالک در صفات و کمالات خدا یکی پس از دیگری سیر می کند تا این که به مقام مشاهده همه کمالات خدا (آن مقدار که برای انسان ممکن است) نائل می شود. در سفر دوم است که عارف به مقام ولایت کامل می رسد؛ در این سفر سالک ابتدا به مقام «خفاء» یعنی مقام فنای صفات و افعال خود -علاوه بر فنای ذات که در سفر اول دست یافته بود- در صفات و افعال خدا دست می یابد؛ سپس به مقام «اخفی» که پایان سفر دوم است می رسد؛ سالک در مقام اخفی به درجه ای می رسد که فانی از هر دو فنای قبلی( فنای در ذات و فنای در صفات و افعال) است.


سفر سوم: سفر از حق به سوی خلق است با حق. سالک در این مرحله در مراتب افعال حق و  در عوالم جبروت، ملکوت و ناسوت سیر می کند؛ یعنی ذات و لوازم این عوالم را مشاهده می کند. در این سفر مقام «محو»( مقام فنای در توحید افعالى است) از سالک زدوده می شود، و به مقام «صحو »تام می رسد؛ و باقی به بقاء الله می گردد. در پایان سفر سوم عارف به مقامی از نبوت می رسد؛ البته نه نبوت تشریع؛ زیرا او در تشریع تابع نبی مطلق است، بلکه منظور از نبوت در این جا خبر دادن از ذات و صفات و افعال خدا است.


سفر چهارم: سفر از خلق به سوی خلق است با حق. در این سفر سالک اطلاعات کاملی از امور تمام مخلوقات به دست می آورد: مشاهده خلایق، آثار و لوازم آنها، علم به مضار و منافع آنها در آینده دور و نزدیک(دنیا و آخرت)، آگاهی از اصل رجوع خلایق به خدا، چگونگی رجوع، اسباب رسیدن به خدا، موانع آن و خلاصه هر آنچه مربوط به سعادت یا بدبختی مخلوقات به ویژه انسان است، آگاه می شود. 


والسلام













نویسنده کتاب
۳
۲
خمول
خمول
مراد دل زِ تماشای باغ عالم چیست ؟
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید