دلم پراست ازحرف های گفتنی وناگفتنی ...
چراکه بیان آنان برایم دشوارومراناتوان ازصحبت کردن نموده است...زبانم قاصراست.
اتفاقات دنیامرابیتاب لحظه های ندیده کرده است.حرف هایم برایم معنایی نداردازآدم هایی که سخت درجانم دلهره وآشوب کرده اند.آنانی که باطعنه هایشان وزخم زبان هایشان دلم رامی لرزانند.آخرچرا؟؟من .ان کسی که فقط ازدنیاهیچ چیزجزخداراندارد.مگرمن باآدم های این دنیاچیکارکرده ام .به یادنمی آورم زخم زبانی زده باشم یادل کسی راشکانده باشم.
به یادگذشته هایم که می افتم وباتداعی آنان به این میرسم که هرگزدرخاطرکسی نبوده ونیستم...
...