خیره مینگرمت
سکوت پردهی محوی بین و تو میکشد
اما من همچنان حریصانه خیره دو جام چشمت هستم
از نوشیدن این جام واهمه دارم
من با مستی غریبهام، رفاقت من و این جام عجیب نیست؟!
خم میشوم
طولانی و عمیق گل بوسه بر چشمهایت میکارم
و اینچنین من مست این چشمها میشوم و مستی درمانی جز نوشیدن ندارد...
«زهرا مهرنیا»