
در این مقاله میخواهیم در خصوص یکی دیگه از ویژگیهای نامناسب اخلاقی صحبت کنیم. موضوعی که بسیاری از انسانها درگیرش هستند. تمارض یا خود را بیمار دانستن. این ویژگی اخلاقی به خاطر عدم مسئولیت پذیری و همچنین ضعف در عزت نفس هست.
پروسهای هست که هر کسی باید به تنهایی طی کنه تا بتونه به احساس ارزشمندی بدون قید و شرط برسه.
و هر چقدر به این مهارت بیشتر دست پیدا کنه در تمام جنبههای زندگی به رشد بیشتری میرسه. تمام انسانها میتونن دستاوردهای عالی داشته باشند. اما ذهن استدلالگر ما دو، دو تا چهار تا میکنه و چون با منظقش سازگار نیست نمیپزیره و رد میکنه. در نتیجه نمیتونیم به اون خواستۀ خاص برسیم.
قبل از اینکه به این سؤال جواب بدیم باید بدونیم که هدفمون از بیمار بودن چی هست و با بیماری به چه اهدافی میرسیم. همۀ ما میدونیم که یک انسان سالم تواناتر از یک انسان بیمار هست. نوع بیماری فرق نمیکنه هر بیماری باشه حتی سرماخوردگی ساده.
اما چه عامل یا عواملی باعث میشه تا ما بیماری رو به سلامتی ترجیح بدیم و در پشت بیماری قایم بشیم و از مریضی به عنوان یک سپر برای رسیدن به اهدافمون استفاده کنیم.
سؤال دیگه این هست که اون هدف، چه هدفی هست که با بیمار بودن ما رو به نتیجه میرسونه؟
آیا نتیجهای که از این روش میگیریم نتیجۀ دلخواه و ۱۰۰ درصد رضایت بخشی هست یا فقط برای یک مدت کارایی و کاربرد داره؟
سؤالات بسیار دیگهای میشه مطرح کرد و با جواب دادن به اونا متوجه شد که هدف ما از تمارض چی هست؟
یکی از شایعترین دلایلی که باعث میشه تا خودمون رو به بیماری بزنیم، عدم مسئولیت پذیری هست. این ویژگی اخلاقی از کودکی در ما پرورش پیدا کرده و چون تونستیم به نتیجۀ دلخواهمون برسیم همراه ما بوده تا به این سن رسیدیم.
فرض کنید که کودک 5 ساله به خاطر اینکه غذاش رو خودش نخوره و به اصطلاح مادرش بهش غذا بده میگه دلم درد میکنه.کودک دل درد رو بهونه میکنه تا غذا نخوره و به بازی کردنش بپردازه و یا هر چیز دیگهای. اما مادر با دلسوزی بیخودی، به اصطلاح قربون صدقهش میره و میگه خودم بهت غذا میدم.
در صورتی که باید کار دیگهای انجام بده. رفتار مناسب با توجه به خصوصیات بچه در نظر گرفته میشه که در این مواقع بهتر هست از مشاور کودک کمک بگیریم.
این امتیاز دادن به کودک در ازای بیماری باعث میشه تا چنین خصوصیتی در کودک شکل بگیره. چند سال بعد در مدرسه به خاطر ننوشتن تکلیف یا مشق و درس نخوندن و هر دلیل دیگهای خودش رو به بیماری میزنه و مدرسه نمیره. این ویژگی اخلاقی رفتهرفته و کمکم در فرد پررنگ میشه و باعث میشه تا عدم مسئولیت پذیری در ما شکل بگیره و پررنگ بشه.
این دو خصلت اخلاقی رابطۀ مستقیمی با هم دارند. در بسیاری از مواقع ما به خاطر اینکه کاری رو انجام ندادیم یا درست و کامل انجام ندادیم و یا نمیخواهیم انجام بدیم خودمون رو به بیماری میزنیم. و چون با این روش به اهدافمون میرسیم این پیام رو به مغزمون مخابره میکنیم که بیماری خوبه و با بیماری میشه به اهدافمون برسیم.
بعدها و به مرور زمان بیمار میشیم و نمیدونیم که دلیل بیماری چیه و چرا درمان نمیشیم. برای اینکه بدونیم ریشۀ مشکل کجاست؟ باید به گذشته فکر کنیم و مواردی که باعث شده تا از بیماریهامون منفعت ببینیم رو بنویسیم.
به این ترتیب میتونیم متوجه بشیم که چه باورهایی در ذهن ما هست که باعث میشه تا بیماری در نظر ما خوب جلوه کنه. با این کار میتونیم باورهای اشتباه و مخرب رو پاکسازی و خنثی کنیم.
گفتیم که عزت نفس رابطۀ مستقیمی با سلامتی داره. عزت نفس کلید تمام مسائل و مشکلات هست. زمانی که ما وانمود میکنیم که بیمار هستیم یعنی خودمون رو نپذیرفتیم. در هر شرایط و موقعیتی که باشیم باید خودمون رو دوست داشته باشیم اما برای ارتقاء خودمون تلاش کنیم تا بتونیم که همیشه به روز باشیم.
راهکارهای زیادی وجود داره که باعث میشه تا کمکم این ویژگی از ما یا کسانی که چنین رفتاری رو دارند کمرنگ بشه. مهمترین اونا کار کردن روی عزت نفس و مسئولیت پذیری هست. به هر میزانی که این دو ویژگی در ما تقویت بشه، نقشِ بازی کردن، کمرنگ میشه و از بین میره.
در رابطه با سلامتی مطالعه کنیم و مدام این باور رو در درونمون نهادینه کنیم که با سلامتی میشه به هر چیزی که بخواهیم برسیم اما اگه ناسلامت باشیم محدودیتهایی داریم. این موضوع که بعضی از افراد با وجود معلولیتهایی که دارند خیلی توانمند هستند کاملاً درسته. اما اونا معلول هستند و تمارضی ندارند.
ما تمارض میکنیم که از زیر بار مسئولیت شانه خالی کنیم یا ترحم و دلسوزی بخریم. دلیل و باوری که ما نسبت به بیماری داریم از خود بیماری خیلی مهمتر هست. هر گاه که خودمون رو به بیماری میزنیم به خودمون یادآوری کنیم که ما نیازی به دلسوزی دیگران نداریم. خودمون به تنهایی میتونیم کارهامون رو انجام بدیم.
شاید کمی دیر انجام بشه یا با کیفیت نباشه اما بهتر از این هست که به دیگران واگذار کنیم. هنگامی که دیگران این کار رو انجام میدن سعی کنیم که خیلی بهشون توجه نکنیم تا کمکم این باور در درونشون کمرنگ بشه که بیماری همیشه خوب نیست و به مرور زمان به این نتیجه برسند که بیماری اصلاً خوب نیست. سلامتی نعمت و مزیت هست.
گفتن عبارات تأکیدی و القایی باعث میشه تا باورهای مثبت و سازنده در مورد سلامتی در ذهن و ضمیر ناخودآگاه ما نهادینه بشه. عبارات القایی یعنی به خودمون القا کنیم که مثلاً سلامتی باعث میشه تا بتونیم به دستاوردهای عالی برسیم. سلامتی باعث رشد میشه و...
چون در ذهن ما بیماری مزیت هست که خودمون رو به بیماری میزنیم و از این بابت هم خوشحال هستیم. در دورۀ من بدن سلامتی به این موضوع اشاره شده و باورهای سازنده و درستی در این زمینه همراه با راهکارهای فوقالعاده ارائه شده که پیشنهاد میکنم حتماً تهیه کنید.
در همین سایت یک تست هست راجع به تلههای ذهنی . با انجام این تست و ارسالش به پشتیبانی در تلگرام متوجه میشید که تلۀ ذهنی دارید یا خیر و اگه دارید چی هست. در مرحلۀ بعد میتونید با کشف سایههای درونتون و شناسایی اونا خودتون رو درمان کنید. بهترین درمانگر خودمون هستیم.
تا ما نخواهیم بهبود پیدا کنیم کسی نمیتونه به ما کمک کنه. با شناسایی و کشف سایههای ذهنمون اونا رو از ضمیر ناخودآگاهمون به ضمیر خودآگاهمون میاریم و وقتی که شناخته بشن قدرتشون کم میشه و میتونیم کنترل و مدیریت کنیم.
روش و تکنیکی که ما کار میکنیم و بسیاری از شما بزرگواران با این روش آشنا هستید. دوستانی که اطلاعات زیادی راجع به این تکنیک قدرتمند ندارند پیشنهاد میکنم این مقاله رو مطالعه کنند.
در این روش ما تمام باورهای مخرب رو پاکسازی میکنیم و با عشقی که به خودمون میدیم باعث میشیم تا مشکلات و برنامههای اشتباهی که در ما ثبت و نهادینه شده پاکسازی بشه. وقتی درون ما پاک بشه دنیای بیرون ما هم درست میشه و مشکلاتمون حل میشه. جملهای که همیشه تکرار و تأکید داریم. دنیای درون ما جهان بیرون ما رو خلق میکنه.