ویرگول
ورودثبت نام
ستاره امیرحسنی
ستاره امیرحسنینویسنده، ویراستار
ستاره امیرحسنی
ستاره امیرحسنی
خواندن ۹ دقیقه·۳ سال پیش

نمی‌تونم ببخشم


در این مقاله می‌خواهیم در خصوص بخشش صحبت کنیم. چرا نمی‌تونیم ببخشیم و رها کنیم؟ تقریباً همۀ ما از فواید بخشش می‌دونیم ولی عمل نمی‌کنیم. شعار می‌دیم که بخشش خوبه و با بخشیدن رها می‌شیم اما در عمل نمی‌تونیم و خودمون رو فریب می‌دیم. مثلاً می‌گیم این مورد استثنا هست و قابل بخشش نیست. یا می‌گیم می‌بخشم ولی فراموش نمی‌کنم.

در این پست وبلاگ به این موضوع می‌پردازیم تا بتونیم به‌راحتی هر موردی رو ببخشیم و رها کنیم.

چرا گفتن بخشش بسیار آسان‌تر از انجام آن است؟

بخشیدن فواید بسیاری داره و همۀ ما می‌دونیم که بخشش یک ویژگی و خصوصیت مثبت هست. به همین دلیل از افراد بخشنده خوشمون میاد. بخشش مالی، اخلاقی و ... فرقی نمی‌کنه. هر کسی که چنین ویژگی داشته باشه دیگران رو جذب می‌کنه.

بخشش باعث می‌شه تا اضطراب و افسردگی کاهش پیدا کنه و در مدیریت احساسات تواناتر بشیم. به این دلیل که وقتی که می‌بخشیم دیگه نگرانی یا ناراحتی و خشمی وجود نداره تا احساسات و رفتار ما رو تحت تأثیر قرار بده. ازاین‌رو در موقعیت‌ها و شرایط مشابه می‌تونیم به راحتی کنترل و مدیریت داشته باشیم و نتایج رو به نفع خودمون رقم بزنیم.

دلایلی که نمی‌تونید ببخشید یا فراموش کنید.

البته منظور از فراموشی، فراموش کردن خاطرات نیست. چون چنین چیزی امکان پذیر نیست؛ اما زمانی که ما می‌بخشیم دیگه احساس ناخوب و ناخوشایندی نسبت به اون خاطره نداریم. حس بد رو فراموش می‌کنیم و به همین خاطر می‌تونیم به راحتی در مورد اون خاطره یا شخص صحبت کنیم.

زمانی که خاطره ناخوبی نداشته باشیم احساس منفی تجربه نمی‌شه و چون چیزی وجود نداره که ما رو اذیت کنه روی سلامت جسم و روان ما هم اثر می‌ذاره. در نتیجه بخشش باعث سلامتی جسمی و روحی خواهد شد.

در کتاب شفای زندگی اثر لوئیز هی و قانون شفا اثر کاترین پاندر، موضوع بخشش بسیار پررنگ هست و دلیل اصلی و عمده برای اینکه بتونیم سلامت بمونیم و یا اگه بیمار شدیم به سلامتی برسیم بخشش و بخشیدن عمیق و آگاهانه هست. بخششی که لقلقۀ زبان شده باشه فایده‌ای نداره. بخشش باید از صمیم قلب و آگاهانه باشه. چرا و به چه دلیل باید ببخشم؟ جواب این سؤال می‌تونه بخشیدن رو هدفمند کنه و با تکرار و یادآوری خاطره از بین نره.

در اینجا چند دلیل مهم و عمده برای نبخشیدن رو توضیح می‌دیم

فرار از مسئولیت

نمی‌تونیم قبول کنیم که داده‌های ذهن ما، باورهای ما، نگرش ما، افکار ما و... سبب خلق چنین چیزی شده‌اند. تا زمانی که نتونیم به این نتیجه برسیم که همه چیز از من آغاز می‌شه و دیگران مقصر نیستند و البته من هم مقصر نیستم نمی‌تونیم با مشکلات کنار بیاییم و دیگران رو ببخشیم.

دیگرانی که ما بهشون اجازه می‌دیم چه نوع رفتاری با ما داشته باشند. این موضوع مهم رو در این مقاله توضیح دادم. اگه این مقاله رو نخوندید پیشنهاد می‌کنم حتماً مطالعه کنید.

احساس قربانی بودن برای رسیدن به یکسری از امتیازات

در ابتدا باید بدونیم قربانی بودن یعنی چی؟ چرا چنین حسی داریم؟ وقتی که احساس قربانی بودن می‌کنیم دیگران به ما توجه می‌کنند و یکسری خدمات بهمون می‌دن. در ازای این خدمات هر چی بگیرند رو ما دیگه نمی‌بینیم. چون اون حس خوب قربانی بودن و جلب توجه و خدماتی که می‌بینیم انقدر خوشحال‌کننده هست که باعث می‌شه تا نتونیم پیامدها یا عواقب بعدش رو ببینیم.

به همین دلیل در بسیاری موارد دوست داریم قربانی باشیم تا قادر و خالق. مورد بعد اینه که وقتی قربانی باشیم نیاز نیست پاسخگو باشیم. چون گناه و تقصیر رو گردن دیگران می‌اندازیم و خودمون رو رها می‌کنیم. دیگران بد هستند و مسبب چنین اتفاقی شدند و من بی‌گناه و مظلوم هستم. وقتی که دیگران چنین برداشتی رو از زندگی ما داشته باشن حس ترحم و دلسوزی می‌کنن و همین ما رو راضی می‌کنه.

اما جایگاه قدرت داشتن یا ناظر بودن باعث مسئولیت می‌شه. مسئولیت‌پذیری در هر مقدار و اندازه‌ای می‌تونه سخت باشه و چون باید پاسخگو باشیم به صورت پیش فرض تمایلی نداریم و قربانی بودن رو ترجیح می‌دیم.

این دلایل باعث می‌شه تا ما نبخشیم و با نبخشیدن همیشه در جایگاه قربانی بودن قرار بگیریم و امتیازاتی که دروغین هستند رو با یک ارزش مهم زندگی یعنی قدرت و ناظر بودن تعویض کنیم. 

اتصال به گذشته و خاطرات دیروز

یکی از دلایل برای اینکه تأکید می‌کنیم قطع لینک انجام بدید اینه که اتصال خودمون رو از دیروز قطع کنیم. این کار فواید بسیاری داره که در دورۀ مستر کلاس ترجمان انرژی کاملاً توضیح دادیم. هر چیزی در جهان هستی انرژی هست و انرژی از بین نمی‌ره. این موضوع رو کاملاً می‌دونیم و آگاه هستیم.

اما چه دلیلی وجود داره که دوست داریم بخشش رو انجام ندیم و همچنان به گذشته وصل باشیم و اتصالمون رو قطع نکنیم. دلیل مهم و عمده این هست که با این کار می‌تونیم خودمون رو تسلی بدیم. وقتی که به خاطر مشکلات و مسائل زندگی ناراحت می‌شیم یا اتفاقی رخ می‌ده و عصبانی یا نگران می‌شیم. به راحتی می‌تونیم با اتصال به گذشته به دنبال مقصر بگردیم و رها بشیم.

این کار به قربانی بودن و عدم مسئولیت‌پذیری بسیار مرتبط هست. با انجام چنین کاری یا حتی در حد گفتگوی ذهنی ما رو به آرامش می‌رسونه. وقتی که بدونیم ما مقصر نیستیم و دیگران سبب مشکلات ما شدن راحت می‌شیم و خیالمون آسوده هست که کسی بابت این مشکل ما رو بازخواست نمی‌کنه و ما هم با نشون دادن دیگران که سبب این مشکل شدن هم خودمون رو تبرئه می‌کنیم و هم دیگران رو مدیون خودمون کردیم.

وقتی که می‌بخشید یعنی به خودتون اجازه دادید که کارهایی که باعث رنجش و آسیب بهتون شده رو التیام بدید و درمان کنید. این کار به این معنی نیست که شما از کاری که باهاتون شده چشم‌پوشی کنید یا فراموش کنید و رابطتون رو ادامه بدید. بلکه به این معناست که احساس منفی که در درونتون هست رو آزاد و رها کنید. با این کار به خودتون کمک می‌کنید که به آرامش و خیال راحتی برسید.

نبخشیدن و بیماری

اگه نبخشید مدام با تکرار خاطره احساس منفی در وجودتون فعال می‌شه. ذهن فرق بین واقعیت و فکر و خیال رو نمی‌فهمه و گمان می‌کنه که مجدد اون اتفاق براتون رخ داده. در نتیجه آسیب‌های بیشتری بهتون وارد می‌شه. به هر چیزی که توجه کنید اون رو در خودتون پررنگ می‌کنید با یادآوری خاطرات یک اتفاق، احساس منفی رو در درونتون پررنگ می‌کنید و سبب بیماری جسمی و روحی می‌شید و با بخشش به رهایی و آرامش می‌رسید.

ازاین‌رو در اکثر مواقع وقتی برای درمان یک بیماری به پزشک مراجعه می‌کنید بهتون می‌گه استرس نداشته باشید و حرص نخورید. به مرور زمان احساس ارزشمندی در ما کم و کمتر می‌شه و عزت نفس و اعتماد به نفسمون زیر سؤال می‌ره. چون زخم‌هایی که خوردیم خوب نشدن و مدام زخم‌های دیگه‌ای هم اضافه می‌شن. تنها راه درمان بخشش و رها کردن هست. وقتی که می‌بخشیم احساس منفی رو آزاد می‌کنیم و به رهایی می‌رسیم.

مثالی برای درک بهتر موضوع بخشش

همۀ ما بدون استثنا شب‌ها آشغال و زباله‌هامون رو بیرون می‌بریم. اگه یک‌شب این کار رو انجام ندیم حتماً شب دوم انجام می‌دیم. فرض کنید که یک هفته زباله‌ها رو بیرون نبردید. چه اتفاقی رخ می‌ده؟ درسته که زباله‌ها داخل آشپزخانه هست اما بوی نامطبوعی که داره تمام خانه رو در بر می‌گیره. به مرور زمان بیمار می‌شیم و از شدت بوی نامطبوعش حتی عصبانی و پرخاشگر هم می‌شیم.

راه حل چیه؟ مقصر دونستن کسی که باعث تولید زباله شدن؟

نه! این کار هیچ کمکی نمی‌کنه. تنها راه نجات، بردنِ زباله‌ها به بیرون از خانه و شستشوی محل زباله هست که باعث بشه تا بوی زباله از بین بره.

در مورد بخشش دیگران هم دقیقاً همین هست. درسته که یک شخص دیگه و یک اتفاق دیگه موجب چنین حالتی شدن؛ اما اون حس در درون ماست و ما باید برای از بین رفتن آشغال‌های ذهنی‌مون کاری کنیم. ابتدا قطع لینک و اتصال با اون اشخاص و اتفاقات و بعد قطع لینک با دیروز و وصل شدنمون به امروز یعنی زمان حال.

بعد از اینکه این کارها رو انجام دادیم باید پاک‌سازی کنیم تا بتونیم به رهایی کامل برسیم. روشی که ما کار می‌کنیم و بسیار هم نتیجه بخش هست. تکنیک هواپونوپونو هست که بسیار معجزه می‌کنه. تمام داده‌های منفی و خاطرات ناخوشایند دیروز رو پاک‌سازی می‌کنه و ما رو به رهایی و آرامش عمیق می‌رسونه. اگه در مورد هواپونوپونو اطلاعات ندارید یا اطلاعاتتون کم و ناکافی هست این مقاله رو حتماً مطالعه کنید. . 

بخشش از من آغاز می‌شود

برای اینکه دیگران رو ببخشیم در ابتدا باید خودمون رو ببخشیم و رها کنیم. کودک درون ما اگه احساس خوبی نسبت به ما داشته باشه در گذشته و آینده قایم نمی‌شه. وقتی که کودک درون ناراحت و سرخورده هست برای رهایی از دست ما که مدام سرزنش و تحقیر می‌کنیم به گذشته و آینده پناه می‌بره. اگه خودمون رو ببخشیم یعنی کودک درونمون رو رها کردیم و به همون صورتی که هست پذیرفتیم و به بخشش رسیدیم.

بخشش یک تغییر محسوب می‌شه و هر تغییری مستلزم پرداخت هزینه هست. هزینه‌ای که باید بابت این نوع تغییر بدیم مثل نوسانات احساسی، شخم زدنِ گذشته و به یاد اوردن خاطراتی هست که از ضمیر خودآگاه ما پاک شدند. به یاد اوردن خاطرات تلخ گذشته باعث ایجاد حس افسردگی یا حالت‌هایی از این قبیل می‌شه.

ممکنه فکر کنیم حالمون بدتر شد به جای اینکه بهتر بشه و رها کنیم و ادامه ندیم. به این حالات برون‌ریزی احساسی می‌گن که کاملاً طبیعی هست و قسمتی از مسیر پاک‌سازی هست. برای اینکه به خودشناسی برسیم لازم هست که این کار رو انجام بدیم.

دیدگاه طلبکارانه راجع به بخشش

توقع داریم که اگه کسی رو بخشیدیم اون شخص هم ما رو ببخشه و یا رفتارش درست بشه و جبران کنه. درصورتی‌که ما دیگران رو می‌بخشیم تا خودمون رها بشیم و با بخشش به این دستاورد که رهایی و آرامش هست می‌رسیم. توقع از دیگران بابت کاری که ما برای بهبود سلامت جسمی و روحی خودمون انجام می‌دیم باعث می‌شه تا یک مشکل دیگه اضافه بشه و پروسۀ بخشش کامل انجام نشه.

بنابراین ابتدا باید خودتون را ببخشید. با بخشش در جایگاه قدرت قرار می‌گیریم و این احساس رو تجربه می‌کنیم که من خالق هستم من ایجاد کردم و هم‌اکنون من حذف می‌کنم؛ بنابراین من در سرنوشتم تأثیرگذار هستم و نه دیگران.

بخشش مقصد نیست

وقتی که ما می‌بخشیم یعنی در مسیر زندگی هستیم. مسیر زندگی ما زیبا و جذاب می‌شه. بخشش مسیر زندگی هست و نه مقصد. مقصد پایان هست در صورتی که ما با بخشش به دست میاریم و چیزی تموم نمی‌شه؛ بنابراین بخشش جزئی از مسیر هست و مسیر رو هموار و زیبا می‌کنه. انگیزه رو برای ادامه دادن بیشتر می‌کنه و ما وقتی که می‌بخشیم احساسات خوب و مثبت بیشتری رو درک و دریافت می‌کنیم.

در پایان

بخشش مستلزم مسئولیت‌پذیری هست. با مسئولیت‌پذیری می‌تونیم گام اول برای خودشناسی و خودآگاهی رو برداریم. ما در ظاهر دیگران رو می‌بخشم و در حقیقت بخشی از وجود خودمون که آسیب‌دیده هست رو می‌بخشیم. اگه متوجۀ این جمله نشدید مثال زباله‌ها رو که در همین مقاله توضیح دادم رو مجدد بخونید.

مسیر زندگی
۰
۰
ستاره امیرحسنی
ستاره امیرحسنی
نویسنده، ویراستار
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید