
در این مقاله میخواهم در خصوص تنبلی یا سستی در کارها صحبت کنم. موضوعی که بسیاری از شما عزیزان پیشنهاد داده بودید. خصوصا تنبلی یا سستی در نوشتن و انجام تمارینی که استاد در دورهها پیشنهاد میدن.
در واقع وقتی که نمیخواهیم کاری رو انجام بدیم به خودمون برچسب تنبلی میزنیم تا دلیلی برای انجام ندادن کارهامون داشته باشیم.
وقت نمیکنم. حوصله ندارم. اعصابم خرده و... بهانههایی از این قبیل برای انجام ندادن هر کاری هست. وقتی که بخواهیم یک کاری رو انجام بدیم راهش رو پیدا میکنیم و وقتی نخواهیم کاری رو انجام بدیم بهانهاش رو پیدا میکنیم.
گاهی حوصله نوشتن نداریم اما همون موقع اگه بهمون بگن که ده صفحه بنویس تا چنین امتیازی رو دریافت کنی سریع مینویسیم.
به این دلیل که نتیجۀ کارمون رو سریع میبینیم بنابراین برای انجام دادنش انگیزه پیدا میکنیم.
در مورد تنبلی خصوصا انجام تمرینها یا هر نوشتنی که باعث رشد و پیشرفت ما بشه راهکارهای زیادی وجود داره که جلوتر توضیح میدم.
تقریباً تمام کسانی که بهمون پیشنهاد میدن که بنویسید پشت سر این جمله از تغییر کردن صحبت میکنن. ذهن ما به صورت پیش فرض از تغییر میترسیم بنابراین به سراغ نوشتن نمیریم.
هم نوشتن و هم هر علتی که باعث بشه تا تغییر کنیم رو ذهن شناسایی میکنه و هزار و یک بهانه میاره تا مانع ما از انجام دادن اون کار بشه. کاری که باید انجام بدیم این هست که روی باورهامون کار کنیم و تغییر رو لزوماً بد ندونیم. تا بتونیم با ذهن خالی تغییر کنیم.
ضمیر ناخودآگاه یا ذهن ما پر از دیتاها و برنامههایی هست که از کودکی تا به الان زندگی ما رو خلق کردند. ذهن دارای یکسری اطلاعات درست و نادرست هست و بدون اینکه به درستی یا نادرستی اونا کار داشته باشه در زندگیمون خلق میکنه. مبنای کارش هم اطلاعات پر تکرار هست.
یعنی چی؟
هر دیتا و برنامهای که بیشتر بهش توجه بشه یا بیشتر تکرار بشه در ذهن پررنگ میشه و سپس در زندگی ما متجلی میشه. به همین دلیل تأکید میشه که به نکات و اطلاعات مثبت توجه کنید تا در زندگیتون خلق بشه.
برای اینکه بتونیم ذهنمون رو خالی کنیم باید مدام پاکسازی کنیم. البته چون ما مدام در جامعه شاهد اتفاقات گوناگون هستیم نمیتونیم یکبار برای همیشه ذهنمون رو پاکسازی کنیم اما اگه این کار رو به صورت پیوسته و مدام انجام بدیم کمکم به سکوت ذهن خواهیم رسید.
اما برای اینکه بتونیم بی قضاوت باشیم و با ذهنی خالی شاهد و تماشاگر دیدهها و شنیدههامون باشیم لازم هست که در اون لحظۀ خالی فقط بشنویم. هر بار که ذهن میخواد قضاوت کنه بگیم ساکت و فقط بشنویم.
از زاویۀ دید اون به مسئله نگاه کنیم و تمام این کارها رو میشه با پاکسازی و کار کردن روی ذهنمون انجام بدیم. کمی که در این مسیر باشیم قلق کار دستمون میاد و توضیح دادنش جوری نیست که بشه همه رو گفت. بیشتر باید تجربه کرد مثل خواب دیدن که نوع خواب دیدن رو نمیشه توضیح داد و هر شخص باید خودش تجربه کنه.
کلمه تنبلی بسیار گسترده هست و شاید این کلمه باعث بشه تا بهمون بر بخوره . مثلاً بگیم من که تنبل نیستم و از نوشتن خوشم نمیاد. هر چیزی که قلقک میده و باعث میشه تا واکنش نشون بدیم جزء سایههای ماست و در دورۀ کشف سریع سایهها این موضوع کاملاًً شرح داده شده. به هر موضوعی که واکنش نشون بدیم یعنی پاشنه آشیل ماست و باید پاکسازی بشه.
ابتدا باید بپذیریم که کاهلی میکنیم و نمیتونیم بنویسیم.
چند بار سعی کردیم اما نشده و هر بار نصفه و نیمه رها میکنیم. برای اینکه بتونیم کارهامون رو درست انجام بدیم و تا انتها پیش بریم چند راهکار رو پیشنهاد میکنم.
وقتی که قرار هست تمرینی رو انجام بدید باید وقت و زمان بذارید . مثلاً یک ربع تا یک ساعت. به ذهنتون بگید فقط دو دقیقه مینویسم و نه بیشتر.
ذهن قبول داره که با دو دقیقه اتفاقی نمیافته. بنابراین مقاومتش رو کم میکنه. دو دقیقه رو رفته رفته بیشتر کنید. روزهای اول اصلاً مهم نیست که بتونید یک تمرین رو کامل انجام بدید یا خیر. چون همین کار شما هم یک تمرین هست که دارید انجام میدید. بنابراین به تمرین اصلی فکر نکنید.
ذهن برای این از تغییر خوشش نمیاد که دوست نداره از محل امنش خارج بشه. دوست داره ما رو در حالت بقا نگه داره. هر کاری که انجام بدیم رو ادامه بدیم. چند روزی اگه در خانه بمانید، بیرون رفتن براتون سخت میشه و اگه چند روز بیرون برید دیگه نمیتونید در خانه بمانید. این احساس رو همۀ ما تجربه کردیم.
برای هر تمرینی که انجام میدید به خودتون پاداش بدید و جایزه بخرید. مثلاً یک سیب رو به خودتون هدیه بدید. یک لیوان چای. دوش اب گرم. پخت یک غذای خوشمزه و میل کردن اون غذا. لزوماً نیاز نیست که هزینه کنید. همین کارهای ساده و روزمره رو به خودتون هدیه بدید.
با این کار با یک تیر سه نشان میزنید. هم احساس ارزشمندی میکنید تمرینی هست برای عزت نفستون. هم ذهن رو متقاعد میکنید و هم کارهای روزانه رو انجام میدید.
دلایل مختلفی داره که در دورۀ خروج تمام نکات و جزئیات رو یاد میگیرید. به طور کلی ما وقتی نتیجه کار رو نمیدونیم و یا نمیبینیم باعث میشه تا انگیزهای برای شروع یا ادامه دادن اون کار نداشته باشیم. باید بدونیم و مدام به خودمون یاداوری کنیم که با انجام اینکار این اتفاق خوب و این امتیاز عالی نصیبم میشه. به رشد و موفقیت میرسیم و خیلی به نفعم میشه.
ذهن کمکم میپذیره که این تغییر به نفعش هست و باهاش مخالفت نمیکنه. در واقع کمالگرایی دلیلی هست که نمیتونیم تغییر کنیم. دوست داریم به یکباره همه چیز گلوبلبل بشه. هیچ کاری سریع نتیجه نمیده. قانون ارتعاش و مدار دقیقا همین رو میگه.
ما قدمبهقدم میتونیم تغییر کنیم و بالا بریم. از روی پلۀ اول نمیشه به پلۀ دهم رفت. باید پلهپله بالا بریم. میتونیم سرعتمون رو زیاد کنیم اما نمیتونیم بدون طی کردن یک مرحله به مرحلۀ بعدی بریم.
برای اینکار هم باید فیزیکی تلاش کنیم هم متافیزیکی. یعنی هم روی باورهامون کار کنیم و هم اقدام عملی انجام بدیم.
تمرین کردن و نوشتن و استخراج باورها یک تلاش فیزیکی هست و نتیجهای که از این فعالیتها کسب میکنیم و ساخت باورهای جدید هم متافیزیکی هست و هر دو در کنار هم ما رو به رشد و موفقیت میرسونه.
این ضرب المثل معروف که میگه از تو حرکت ازخدا برکت. مصداق کامل این موضوع هست. البته مفهوم این عبارت به اشتباه در ذهن ما نهادینه شده. منظور از حرکت فقط فیزیکی نیست و باید هر دو نوع تلاش و حرکت رو داشته باشیم تا بتونیم به نتیجۀ کاری که میکنیم برسیم.
برای اینکه بتونید روی تنبلی یا سستی و اهمالکاری غلبه کنید مدام عبارات القایی استفاده کنید. یعنی به خودتون القا کنید که میتونید تغییر کنید و باید تغییر کنید و تغییر به نفعتون هست. مثال بزنید تا ذهن بپذیره و مقاومتش رو کم کنه.