میگفت:
بالای صد روزه کسی اشک ایرانی هارو ندیده..!
عزا نگرفتن، بلکه همه ی عالم حماسه شون رو دید
هربار بغض رو قورت دادن تا جای خشم رو نگیره.
تمام قد جلوی دشمن ایستادن،
و تبدیل به نگینِ دنیا شدن.
اما با رسیدن این ماهِ خاص، ماهِ حسین،
علمِ عزا زدن..
درداشون رو بردن پیش ابا عبدالله
چون فقط ایشونه که میتونه دردشون رو دوا بده،
چون فقط پیش حسین باید گریه کرد،
پیش حسین باید دردارو ریخت،
حسین خوبش میکنه،
حسین مرهم میزاره..
