
سوژه و تبار او در عرصهِ رویا و سودا خود را در معرض و وراندزی حکیمِ عصر قرار میدهند ولی موضع نمادین او را به جنبش میاندازند، چرا که از بند تصلبِ زبان آزاد و در روح پلید زمان در جریاناند. تنها یک وسواسِ دربندِ معنا است که تمنای ساختشکنی خود را در بیماران بدونمرز درمان می کند.