آنکه در صور خیال خود را به بلاهت زده، در نهانی میداند دشمنانش از اقاربش واقعیترند. مجانینِ معشوق از جنس معاندند برای تباهی و تمایز او. سوژه در نهایت تنهایی است که میداند متروک ابژهها خواهد بود.