ماه نگار

مرجان لبت، مستی و در کام من آتش
جانم شده سرمست، ز لبخند تو مدهوش

چشمان تو افسون، بزن یک‌دم و بنگر
بر شعله‌ی این دل که ز سودای تو مجنون

هر تار نفس را به هوایت گره کردم
این سینه پر از آه و تویی علت این جوش

یک بوسه اگر بر لب این مرده رسانی
تابوت شکافد، کند از مرگ فراموش!