ویرگول
ورودثبت نام
امیررضا نصری رازین
امیررضا نصری رازینارشد علوم شناختی با پیشینه حسابداری و روانشناسی. علاقه‌مند به تلاقی اقتصاد، علوم شناختی و استارتاپ‌ها؛ با هدف تحلیل و درک رفتار انسانی در محیط‌های کاری و اقتصادی.
امیررضا نصری رازین
امیررضا نصری رازین
خواندن ۶ دقیقه·۴ ماه پیش

وقتی جامعه خسته است، چیزی که نجات‌مان می‌دهد «علاقه اجتماعی» است

این روزها خیلی‌ها یک حس مشترک را تجربه می‌کنند: خستگی.

خستگی از فشارهای اقتصادی، نااطمینانی، خبرهای نگران‌کننده، و فرسودگی‌ای که کم‌کم فقط درون آدم‌ها نمی‌ماند و به رابطه‌های میان ما هم سرایت می‌کند. در چنین زمانه‌ای، آدم‌ها بیشتر در خودشان جمع می‌شوند، کمتر اعتماد می‌کنند، زودتر از هم می‌رنجند و بیشتر احساس می‌کنند که «هرکس باید فقط مراقب خودش باشد».

اما شاید درست در همین دوره‌ها، یک مفهوم قدیمی در روان‌شناسی دوباره به کار بیاید: علاقه اجتماعی.

آلفرد آدلر، روان‌شناس اتریشی، از مفهومی حرف می‌زد که در انگلیسی به آن Social Interest و در سنت آلمانی Gemeinschaftsgefühl می‌گویند؛ مفهومی که می‌شود آن را «حس تعلق به اجتماع» یا «احساس باهم‌بودن» ترجمه کرد. منظور آدلر این بود که انسان سالم فقط کسی نیست که در دنیای شخصی خودش حال بهتری داشته باشد؛ بلکه کسی است که بتواند خودش را بخشی از یک جمع ببیند، با دیگران پیوند برقرار کند، و در بهترشدن زندگی مشترک سهمی هرچند کوچک داشته باشد.

آدلر چه می‌گفت و چرا هنوز مهم است؟

آدلر با نگاه کاملاً فردی به انسان موافق نبود. او باور داشت که ما در خلأ زندگی نمی‌کنیم. کیفیت روان ما فقط به افکار و احساسات درونی‌مان وابسته نیست؛ به این هم بستگی دارد که چطور با دیگران زندگی می‌کنیم. از نظر او، انسان در سه حوزه‌ی اصلی زندگی رشد می‌کند یا آسیب می‌بیند: کار، دوستی و عشق. اگر کسی در این حوزه‌ها فقط درگیر رقابت، سوءظن، فاصله یا میل به برتری باشد، احتمالاً از نظر روانی هم احساس امنیت و پیوند کمتری خواهد داشت.

برای همین، آدلر «علاقه اجتماعی» را یکی از نشانه‌های مهم سلامت روان می‌دانست. یعنی تواناییِ دیدنِ دیگران، همکاری با آن‌ها، و فهمیدن اینکه زندگی ما کاملاً جدا از هم نیست. به زبان ساده، او می‌خواست بگوید:

آدم فقط با موفقیت فردی رشد نمی‌کند؛ با پیوند انسانی هم رشد می‌کند.

شاید این حرف در نگاه اول خیلی ساده به نظر برسد، اما در روزگاری که خستگی اجتماعی، بی‌اعتمادی و فرسودگی جمعی بیشتر شده، همین حرف ساده دوباره مهم می‌شود.

جامعه خسته، اول از همه اعتمادش را از دست می‌دهد

وقتی یک جامعه مدت طولانی زیر فشار قرار می‌گیرد، یکی از اولین چیزهایی که آسیب می‌بیند اعتماد است. آدم‌ها بیشتر بدبین می‌شوند، تحملشان کمتر می‌شود، رفتارهای یکدیگر را تهدیدآمیزتر تفسیر می‌کنند، و کم‌کم رابطه‌های روزمره به جای همدلی، بر پایه‌ی سوءظن و فاصله شکل می‌گیرند.

نتیجه چیست؟

جامعه شاید از بیرون هنوز سرپا باشد، اما از درون فرسوده می‌شود.

در چنین وضعیتی، فقط تصمیم‌های کلان یا برنامه‌های اقتصادی کافی نیست. جامعه برای بازسازی، به یک لایه‌ی روانی و ارتباطی هم نیاز دارد: اینکه مردم دوباره بتوانند در مقیاس کوچک به هم اعتماد کنند، کنار هم بایستند، و حس کنند در یک سرنوشت مشترک شریک‌اند. این همان جایی است که ایده‌ی آدلر اهمیت پیدا می‌کند.

علاقه اجتماعی یعنی فداکاری بی‌مرز؟ نه

گاهی وقتی از همدلی و مسئولیت اجتماعی حرف می‌زنیم، این سوءتفاهم پیش می‌آید که یعنی آدم باید خودش را فراموش کند و همیشه بار دیگران را روی دوش بکشد. اما منظور آدلر این نبود.

علاقه اجتماعی بیشتر در رفتارهای کوچک و مداوم دیده می‌شود:

- در صف، حق دیگران را رعایت کردن

- در رانندگی، فقط به نفع خودمان تصمیم نگرفتن

- در محیط کار یا دانشگاه، به جای تخریب همدیگر، همکاری را آسان‌تر کردن

- در موقع بحران، شایعه و التهاب را کمتر پخش کردن

- وقتی کسی تحت فشار است، به جای قضاوت فوری، کمی انسانی‌تر نگاه کردن

یعنی مسئله، قهرمان‌بازی نیست. مسئله این است که فضای زندگی مشترک را کمی قابل‌تحمل‌تر، امن‌تر و انسانی‌تر کنیم.

مرز همدلی و کنترل‌گری کجاست؟

این بخش مهم است، چون هر حرفی درباره‌ی «مسئولیت اجتماعی» اگر دقیق توضیح داده نشود، ممکن است به دخالت‌گری و سوءبرداشت برسد.

همدلی یعنی رنج یا مسئله‌ی دیگری را ببینی، موقعیتش را بفهمی، و اگر لازم بود با احترام واکنش نشان بدهی.

اما کنترل‌گری از جایی شروع می‌شود که کسی فکر می‌کند حق دارد به جای دیگران تصمیم بگیرد، آن‌ها را تحت فشار بگذارد، یا به اسم خیرخواهی در زندگی‌شان دخالت کند.

تفاوت این سه را می‌شود خیلی ساده این‌طور فهمید:

- همدلی می‌گوید: «می‌فهمم که تو هم یک انسان با شرایط خاص خودت هستی.»

- کنترل‌گری می‌گوید: «من حق دارم تعیین کنم تو چطور باید رفتار کنی.»

مثلاً اگر کسی نیمه‌شب با صدای بلند آرامش دیگران را به هم بزند، گفتنِ محترمانه‌ی اینکه «این صدا آزاردهنده است» می‌تواند هم مسئولانه باشد و هم قانونی. اما اگر این تذکر به تحقیر، تهدید، سرک‌کشیدن، یا دخالت مداوم در زندگی فرد تبدیل شود، دیگر از مرز مسئولیت‌پذیری خارج شده و وارد کنترل‌گری شده است.

پس علاقه اجتماعی واقعی، بدون احترام به مرزهای دیگران اصلاً کامل نمی‌شود.

چرا بازسازی اجتماعی بدون این حس ممکن نیست؟

بازسازی فقط با بودجه، قانون یا پروژه‌های عمرانی اتفاق نمی‌افتد. جامعه برای عبور از بحران، به نوعی سرمایه روانی هم نیاز دارد؛ یعنی مردمی که هنوز بتوانند با هم حرف بزنند، به هم فرصت بدهند، همکاری کنند، و در زمان فشار به جای حمله به یکدیگر، کمی بیشتر همدیگر را بفهمند.

اگر این لایه از بین برود، حتی بهترین برنامه‌ها هم روی زمینی فرسوده اجرا می‌شوند. به همین دلیل، تقویت علاقه اجتماعی یک موضوع صرفاً اخلاقی یا تزئینی نیست؛ بخشی از توان یک جامعه برای بازسازی است.

از کجا شروع کنیم؟ از کارهای خیلی کوچک

برای تقویت علاقه اجتماعی، لازم نیست همه‌چیز از بالا و در سطح سیاست حل شود. بخشی از ترمیم جامعه، از رفتارهای ساده و تکرارشونده‌ی روزمره شروع می‌شود:

- قضاوت فوری را کمتر کنیم؛ همیشه آنچه از بیرون می‌بینیم، تمام واقعیت نیست.

- در گفتگو، مراقب لحن باشیم؛ خیلی از تنش‌ها از خود اختلاف شروع نمی‌شوند، از تحقیر شروع می‌شوند.

- به جای برچسب‌زدن، رفتار مشخص را توصیف کنیم.

- رفتار را نقد کنیم، نه شخصیت را.

- در شرایط پرتنش، هر خبری را بدون بررسی بازنشر نکنیم.

- به دیگران فرصت حفظ آبرو بدهیم؛ تذکر خصوصی معمولاً مؤثرتر از سرزنش علنی است.

- در اختلاف‌ها دنبال «بردن» نباشیم؛ دنبال حل مسئله باشیم.

- در محیط‌های جمعی، پیش‌بینی‌پذیر و منصف باشیم؛ رعایت نوبت، زمان، قول و قواعد ساده، پایه‌ی اعتماد اجتماعی است.

- همکاری‌های کوچک را دست‌کم نگیریم؛ از یک توضیح صبورانه تا کمک در محل کار، ساختمان، دانشگاه یا محله.

- بین مسئولیت‌پذیری و دخالت‌گری فرق بگذاریم؛ لازم نیست برای مفید بودن، زندگی دیگران را کنترل کنیم.

- وقتی کسی تحت فشار است، قبل از نصیحت، کمی گوش بدهیم.

- و شاید مهم‌تر از همه: از زبان «ما» بیشتر استفاده کنیم. بسیاری از مشکلات، فقط مشکل «دیگران» نیست؛ مسئله‌ی زندگی مشترک ماست.


حرف آخر

شاید در زمانه‌ای که همه‌چیز سخت و فرساینده شده، حرف زدن از همدلی و پیوند اجتماعی کمی ساده‌لوحانه به نظر برسد. اما واقعیت این است که جامعه بدون حداقلی از اعتماد و علاقه اجتماعی، فقط خسته‌تر، پراکنده‌تر و زودرنج‌تر می‌شود.

آدلر سال‌ها پیش ایده‌ای ساده اما عمیق مطرح کرد: انسان سالم فقط کسی نیست که برای خودش زندگی کند، بلکه کسی است که بتواند خودش را بخشی از جمع بداند. شاید امروز، بیش از هر زمان دیگری، به همین یادآوری نیاز داشته باشیم؛ اینکه عبور از بحران فقط به دوام فردی بستگی ندارد، به این هم بستگی دارد که چقدر بتوانیم دوباره حس «ما» را، هرچند کوچک و شکننده، بازسازی کنیم.

حتما نظرات و ایده های خودتون رو در بخش نظرات برام ارسال کنید

زندگی مشترکمسئولیت اجتماعی
۰
۰
امیررضا نصری رازین
امیررضا نصری رازین
ارشد علوم شناختی با پیشینه حسابداری و روانشناسی. علاقه‌مند به تلاقی اقتصاد، علوم شناختی و استارتاپ‌ها؛ با هدف تحلیل و درک رفتار انسانی در محیط‌های کاری و اقتصادی.
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید