پروردگارا... آرامشی عطا فرما
نه آن آرامشی که در خواب است،
بلکه آن آرامشی که در بیداری میدرخشد؛
وقتی که دل، هنوز هزار درد دارد ولی نمیلرزد.
وقتی هنوز تنهایم، اما از تنهایی نمیترسم.
وقتی بغض دارم، ولی خفهام نمیکند...
خدایا، میدانم صبور بودن آسان نیست
و سکوت تو، گاهی دل را پاره میکند...
اما هنوز، با تمام خستگیهایم،
تنها چیزی که میخواهم
نه معجزهای بزرگ،
نه ثروتی بیپایان،
فقط کمی آرامش است...
همان آرامشی که فقط تو میتوانی ببخشی.
با تمام نبودنها،
با تمام نشدنها،
با تمام بیپناهیها...
باز هم صدایت میزنم:
پروردگارا، آرامشی عطا فرما...