رد پنجه ها در دنده عقب
پنجشنبه بود. هوا سرد و گرفته.
بچهگربهام چند روزی مریض بود؛ دیگه نمیدوید دنبالم، صدای نازکش هم گرفته بود.
همیشه تا صدای ماشینم رو میشنید، از ته کوچه میدوید سمتم، دمش رو بالا میگرفت و میو میکرد. اما اون روز فقط نگام کرد، با چشمهایی که انگار میگفتن: «نرو.»
با مامان و مهراد رفتیم سر خاک عزیزجون. ازش اجازه گرفتیم تا بعدش بریم عقدکنان نوهاش، ماهانجون. باد سردی میوزید و بوی خاک تازه توی هوا پیچیده بود.
شب، وقتی برگشتیم، هوا یخ زده بود. صداش زدم، نیومد. کوچه تاریک بود، سکوت و صدای موتور ماشین هنوز توی گوشم میپیچید. گفتم شاید قهر کرده، شاید رفته گوشهای بخوابه.
صبح، مامان گفت:
«منتظرش نباش.»
گفتم: «منتظر کی؟»
گفت: «بچهگربه... زیر ماشینه، تکون نمیخوره.»
رفتم پایین.
پشت چرخ سمت راننده خوابیده بود، انگار فقط چرت زده باشه. نه خونی، نه ردی، فقط سکوت.
مامان گفت: «مریض بود، راحت شد.»
اما من هنوز مطمئن نیستم.
شاید اون شب، وقتی با ماشین برگشتیم، با صدای استارت بیدار شده؛ خواسته مثل همیشه بدوئه سمتم.
شاید من بیخبر، دنده عقب گرفتم...
و گذشته رو له کردم.
حالا هر بار پشت فرمون میشینم، قبل از حرکت، ناخودآگاه توی آینه نگاه میکنم.
میترسم چیزی رو جا گذاشته باشم.
میترسم باز، دنده عقب برم... به گذشته.