به خودم نگاه میکنم، چطوری تکه‌تکه‌های خودم رو دیدم. نمیدونم، دیدن خودم برام مثل ورود به یه شهر جدید بود. اول از چیزای بزرگ شروع کردم مثل وقتی که وارد یه شهر جدید میشی و خیابون‌های اصلی توی ذهنت نقش میبندن و بعد هی خیابان‌های کوچک‌تر رو یاد میگیری بعد کوچه‌هایی که برات بیشتر کاربرد دارن و در نهایت کوچه مخفیا و بن‌بستا. وقتی تونستم کوچه پس کوچه‌هامو یاد بگیرم، تازه میتونم یه تصور منسجم از خودم توی ذهن خودم بسازم که من اصلا چی‌ام و چطوری‌ام. هر چقدر‌که میگذره میفهمم که این شهر چقدر بزرگه و من چقدر راه مونده تا برم. انگار که این بزرگ‌ترین و اصلی‌ترین سفر زندگیمه. تا کوچه‌هاشو دقیق یاد نگیرم، گم میشم تا گم نشم کوچه پس کوچه‌هاشو یاد نمیگیرم. الان مامانم اومد و رفتم در رو باز کردم و هرچی تو ذهنم بود، پرید. الانم خپاهرم در زد. بقیه‌ش بعدا
