کودکیام
پاهایی لخت بود
که در تنگیِ کفش
فریاد میزد.
مادرم میگفت:
«سالِ بعد بازتر میشود.»
اما دلِ من
همانجا،
در تنگی،
بشکن میزد.
پاها بزرگ شدند،
کفشها بازتر…
اما دل
نه!
همانجا کوچک ماند.
حالا
یادهای لنگ،
زودتر از کفشهای تنگ
به مقصد میرسند.
امیر حسینی خواه چوشلی