از بافههایِ گیسویت
برایم شنلی بباف،
تا شب،
از سردیِ ستارگان نترسم.
و صبح،
وقتی جهان
قوقولیقو میخواند
و پرهایش را بههم میکوبد،
نگویم —
دمایِ منفیِ مطلق،
نامِ دیگرِ آغوشت بود.
موهایِ تو
از کدام کهکشان کشیده میشوند،
که از هیچ سمتوسویی
دو تارش
نغمهای یکسان نمینوازد؟
میانِ ما
اقیانوسیست
سرشار از نبضِ کوانتومیِ کوارکها،
در حرکتی
شبیهِ بافهی گیسوانت،
که سردترین بازدمِ راهِ شیری
از تحرکِ الکترونهایش
نمیکاهد،
و هر لحظه
بهجایِ ما
در آغوشِ هم
میرقصند.
و ما،
مانندِ دو الکترودِ زایا
در انتهایِ دو جهانِ کهربایی،
به بارهایِ الکتریکیِ ازدسترفتهی خود
میاندیشیم.
این رمز و راز چیست؟
هر بار
در نوازشِ موهایِ تو،
هزار مگاولت
مرا پرت میکنی —
و جهان،
پیشِ چشمم،
به یک دیوارِ الکتریکی
بدل میشود.
۱۴۰۴/۰۸/۱۵
#امیر_حسینی_خواه
کوارک : کوچک ترین ذره شناخته شده اتم
دمای منفی مطلق: دمای 273_ درجه سانتیگراد