ویرگول
ورودثبت نام
امیر حسینی خواه
امیر حسینی خواه
امیر حسینی خواه
امیر حسینی خواه
خواندن ۱ دقیقه·۱ سال پیش

آوار بر آواره

> ستاره می‌ریخت
و خاک، دهانِ تشنه‌اش را باز کرده بود
تا نور را بنوشد.

رهگذری می‌گذشت،
بوی آتش، ردِ کفش‌هایش بود.

شهر، پوستش را
در آفتابِ انفجار جا گذاشته بود،
و باد، دلمه‌ی زخم‌ها را می‌کند.

آوار بر آواره می‌ریخت،
آواره بر خودش.

گربه‌ای لای دود میو می‌کرد،
و گرسنگی
دستی برای نوازش نداشت.

آیا استکانی هست
که سلامتی را بالا بکشم؟


۱۴۰۴/۰۷/۲۳
#امیر_حسینی_خواه

۱
۰
امیر حسینی خواه
امیر حسینی خواه
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید