> ستاره میریخت
و خاک، دهانِ تشنهاش را باز کرده بود
تا نور را بنوشد.
رهگذری میگذشت،
بوی آتش، ردِ کفشهایش بود.
شهر، پوستش را
در آفتابِ انفجار جا گذاشته بود،
و باد، دلمهی زخمها را میکند.
آوار بر آواره میریخت،
آواره بر خودش.
گربهای لای دود میو میکرد،
و گرسنگی
دستی برای نوازش نداشت.
آیا استکانی هست
که سلامتی را بالا بکشم؟
۱۴۰۴/۰۷/۲۳
#امیر_حسینی_خواه