یاس

مدت‌ها از جوانه زدن این یاس کوچک میان قلبم می‌گذرد.
وقتی که فهمیدم یاس کوچکم در حال جوانه زدن است دیگر در قلبم ریشه کرده بود. این جوانه ظریف به قدری دلربا و شکننده بود که از ریشه ساقط کردنش گرچه کار دشواری نبود اما قلبم را می‌فشرد . پس همانگونه که دل بی قرارم از من میخواست آن را همانند نوزادی در آغوش مادرانه‌ام فشردم تا گزندی به او نرسد. جوانه کوچک یاس کم کم میان روحم رشد کرد . یاس من از محبت درون قلبم خود را سیراب کرد و با گرمی پرتوی خورشید، رنگین تر و دلرباتر شد. حال دیگر محال بود که او را از چنگم درآورند.
یاس من به تندی رشد می‌کرد. گویی میترسید چیزی یا کسی آن را نابود کند. البته که من نازنین کوچکم را به حال خود رها نمی گذاشتم و شبانه روز او را از جان خود سیراب می‌کردم. جوانه کوچک یاس دیگر بوته ای پر بار شده بود، پس به نرمی به دور قلبم پیچید تا آن را در حصار خود حبس کند و من را، مجنون عطر یاس.
یاس نحیفم من را به آغوش خود می‌فشرد و شیرینی آغوشش چنان عقل را می‌ربود که دل به من راه فراری را نشان نمی‌داد. بهار نزدیک بود و به آهستگی غنچه ها پدیدار می‌شدند. من گرچه می‌دانستم که دل کندن قرار است برایم سخت‌تر شود به انتظار شکوفه‌های خوش عطر یاسم ماندم. این انتظار سخت و طاقت فرسا بود. هر لحظه از زندگی‌ام در انتظار این می‌گذشت که به باغچه قلبم برسم و یاس ظریفم را که حال به دور این باغچه مفلوک پیچیده بود از عطوفت سیراب کنم. وقتی به خود آمدم دیدم که یاس دلربایم چنان ریشه در خاک محکم کرده که برون کشیدنش تمام باغچه قلبم را گلی و خون آلود می‌کند. نمی‌توانستم باغچه را تنها به حال خود رها کنم چرا که خاکش می‌خشکید و یاس می‌پوسید. پس شب و روز در گوش یاسم شعر و غزل سرودم تا باغچه از عشق لبالب شود. شاید که یاسم را ماندنی کنم. گرچه یاسم نجوا های عاشقانه‌ام را نشنید چون محو نجوای رودی در دوردست‌ها بود. خاک باغچه قلب من در مقابل هلهله پرندگان و بوسه موج‌ها برایش بی ارزش بود. یاس ظریفم من را دوست نداشت. من برای او تنها باغچه ای محزون بودم. پس گذاشتم عطرش، ناز و شیرینی‌اش و لبخند دلربایش برای رود باشد. مهم نیست یاس من کجا باشد، من تنها میخواهم همیشه شاداب بماند و خاکش، لبریز از عشق.