صبح که میشود چشمانم را به نرمی باز میکنم. نور گرمی بر رو ملافه و جثه نرم و ظریفی که زیرش به خواب رفته افتاده است. نسیم خنک از پنجره ای که نیمه شب از فرط گرما باز گذاشته بودی به داخل میآید. مژه هایت و آن اجزای دلفریب صورتت روی ملافه سایه ای کمرنگ افکندهاند. در جایم نیمخیز میشوم تا پنجره را ببندم. نمیخواهم سوز سرمای صبحگاهی خلوت کوچکمان را به هم بزند؛ چرا که میدانم که هیچ هنگام دیگری در روز نمیتوانم این چنین با دقت به زلف نرم و دلربایت بنگرم و با خود بیندیشم که چگونه هرروز زیباتر از قبل میشوی.
مژه های ظریفت به نرمی تکان میخورند. چشمانت را با گیجی از هم باز میکنی. دستانت را به سمت چشمانت میآوری تا اطراف چشمت را بمالی. موهای پریشانت را از روی گردن کنار میزنی سپس به من نگاه میکنی.
چند هنگامی در نگاه هم خیره میشویم. نمیدانم در ذهنت چه میگذرد. حتما دیگر از دیدن چهره بیحال و چشمان گود افتادهام خسته شدی و خود را ملامت میکنی را چرا من را در زندگیات را دادی. میبینی، در رویاهایم هم تو مرا دوست نداری. این چنین پیش تو خودم را بیارزش میبینم؛ به قدری که هرگاه در چشمانم نگاه میکنی به دنبال رگه هایی هرچند ضعیف از توجه میگردم.
کمی که میگذرد با صدایی که کمی از همیشه دلنشین تر شده به من صبح بخیر میگویی. من گویی که نجوای خواب الودت را نشنیده ام همچنان در چشمان تو به جستجوی چیزی هستم که خودم نیز نمیدانم چیست. همانچه که مارا به هم متصل میکند.
بعد با تزلزل میگویم صبح توئم بخیر. به نرمی لبخند میزنی و صدایت کم کم سرزندگی همیشه را بازمییابد. راستش را بخواهی اگر یک روز تو را در حالی ببینم که گیج و منگ چشمانت را میمالی تا خواب از سرت بپرد به گمانم دیگر دیوانه شوم، چون قلبم برای چنین دلبریهایی طاقت ندارد.