زندگی آنقدر نامرئی از من عبور کرد و گذشت که هیچ احساس نکردم جز اینکه در یافتم تو را با خود آورد ، غرق در جاذبه های نفس گیر؛ گویی در نبودنت،من نوزاد آغاز ب جستجوی تو بوده ام سرگردان در کوچه ها و خیابان ها ، در سفری ک نمی دانم از کدامین زاویه قلبم آغاز شد . فقط میدانم ک زیباترین و بهترین باورم تویی.
مسیر زندگیم، عمرم با حضور دائمی ات سنگچین شوه و ب راستی زنده شدم با طلوع تو از پس مرگ های پیاپی.... مرا دریاب ک ب عشق تو معتقدم و دلخوش ب یک معجزه بی غرور و بی خیال و به انتظار نشسته ام. آیا در نگاهم تمنای ماندن را نمیبینی؟!
مادام تخیلم تویی، سیمای انسانی ک دمادم میشکفد در تو، در خلوت و در شلوغی ذهن من و بازتاب می یابد در همه احوالم، لطف حاصل ازکنار تو بودن، در لحظه ای ب فرصت یک نگاه ،ارزشی دارد ک با دنیا عوض کردنی نیست.
هرگز تمنیات و آرزوهای خود را تجزیه و تحلیل نکرده ام. فقط گاهی یک شعاع درخشنده. یک نُتِ موسیقی . یک نگاه یک چیزِ شیرین و خواستنی ، یک حس لازمه حیات و زندگی. برای یک لحظه خودرا نشان می دهد. و مرا ب طرف تو میکشد....
آن گاه مثلِ نفسی ناپدید می شود و از بین میرود
باید رفتنت را باور کنم چرا که تو بی خیال از اتشی ک به خرمن احساس من زدی بی هیچ نشانی ناپدید شدی اما تو برای من . همیشه همان هستی ک بودی ذهنم دمی از چالش باز نمی ماند چون تو را می پوید و یادت بی قرارم می سازد..
*((خواستنی ترین اشتباه چشمهایم تویی))*
سهم من گردش حزن آلودی در باغ خاطره هاست ن رها کردن و اولویت قرار دادن غرور و تکبر.
و در این اندوه صدایی خسته از روزگار ب من میگوید
*هنوزم دوست دارم*
?
