در این داستان، مولوی به مردی اشاره میکند که نزد زرگر میرود و به او میگوید: ترازویت را در اختیار من قرار بده تا طلایی را که دارم وزن کنم. زرگر میگوید: متاسفانه من اَلَک (غربال) ندارم. مراجعه کننده میگوید: چرا من را مسخره میکنی؟ من که الک نخواستم. من ترازو میخواهم. زرگر پاسخ میدهد: مشکل اینجاست که من جارو هم ندارم. مراجعه کننده میگوید: تو خودت را به کری میزنی. وگرنه حرف من را میشنوی. من ترازو میخواهم. زرگر پاسخ میدهد: بله. میفهمم. کر هم نیستم. پس بگذار برایت توضیح دهم. تو، پیرمردی با دستهای لرزان هستی که طلایی را که دارای خُردههای بسیار است آوردهای و از من انتظار داری که آن را برایت وزن کنم. میدانم که هنگام وزن کردن این طلاها، بخشی از آنها روی زمین خواهد ریخت. سپس به من میگویی که جارو بیاور اینها را جارو کنم. جارو هم بیاورم، خاک و طلا با هم جمع میشود. پس میگویی که الک یا غربالی بیاور که طلاهایم را از خاک جدا کنم. من که از اول، آخر ماجرا را میدانم، ترجیح میدهم کار تو را به فرد دیگری و زرگر دیگری واگذار کنم. مصداق این مثل، جایی است که یافتهها و بهرهها را زمانی باید قطعی و مسلّم دانست که از گذر آزمونها و رویدادها گذشته و ثبات و دوام خود را نشان داده باشند. به عبارت دیگر، خردمند کسی است که به نتیجهٔ آنی کارش یا کاری فریفته نشود و پایان کار را بنگرد. در این خصوص حضرت جلالالدّین مولوی گفته است: هر که اوّل بین بُود، اَعْما بُوَد هر که آخر بین، چه بامعنا بُوَد