انسانهای چندمگابایتی. فیلسوف فرانسوی، میشل فوکو، در کتاب مراقبت و تنبیه می نویسد: «در معرضِ دیدبودنْ دام است». و این آغاز خودمراقبتی هایی آزاردهنده ای است که فرد را مجاب می کند تا در قالبی خودخواسته، از اصولی پیروی کند که در تمامی صحنه هایی که او بر آن ایستاده، روبات وار و مملو از ترسی درونی، گام بردارد. در دیده بان مشرف به صحنه فوکویی، زندانبان در قامتِ متصدیِ نامرئی، زندانیان را از برجی مرکزی تحت نظر گرفته و آنها را با چشمانی هوشیار زیر نظر می گیرد، البته در اغلب اوقات این حسی درونی است که بر زندانیان القا می شود و شاید در اصل ماجرا زندانبان در دیده بانی حضور فیزیکی نداشته باشد. زندانیان بی آنکه زندانبان را ببینند، وجود منحوسش را حس می کنند و از اینکه دیده می شوند در وضعیت آزاردهنده ای به سر می برند. در چنین وضعیتی، آنان در حالتی دائمی از وانمودها و رفتارهایی متظاهرانه به سر می برند که رفته رفته امکان هرگونه کنشگری و نافرمانی را از آنها سلب می کند. زیستن در چنین فضایی جهنم سارتری را بازنمایی می کند؛ دوزخی که در آن خبری از شکنجه گر نیست تا افراد را شکنجه فیزیکی بدهد، در این دوزخ شکنجه همانا نگاه نافذ «دیگری» است که بر ما می نگرد و در مورد ما قضاوت می کند؛ قضاوتی که سبب می شود تا ما خودمان را با دست خودمان از درون متلاشی کنیم. اما سویه خطرناک ماجرا از جایی آغاز می شود که افراد نه تنها این نوع مراقبت را می پذیرند، بلکه چیزی نمی گذرد که این رفتار در نظرشان عادی جلوه می کند و با میل و اشتیاق رفتار متظاهرانه خود را تداوم می بخشند. در این چنین فضایی است که هر فردی مسئولیت سانسور و حفاظت از خود را بر عهده می گیرد و دقیقا این نقطه آغاز یک سقوط است. در عصر اینستاگرام نیز افراد می آموزند که باید اجازه دهند تا زیر نظر باشند و هم اینکه دیگران را زیر نظر بگیرند، که در روایت فوکویی این امر هم جذاب است و هم خطرناک. در این وادی هویت های فردی و جمعی در قالب پروفایل های ساختگی و غیرواقعی جلوه می کند و اشخاص در تکه هایی چندمگابایتی فروکاسته شده و به ایفای نقش می پردازند.