چراغ اتاقمو خاموش کردم مثل هر شب...
روز پر از اتفاق های تکراریو گذروندم اما با واژه های جدید،
خستگیی که تو وجودم بود با بستنِ چشامو ب چیزی فکر نکردن رفع نمیشد ..
انگاری تو ذهنم ی عروسیی برپا بود که توش هیچ کسی خوشحال نبود طوری که همه از هم دلخور بودن...
برای فردایی که هنوز نیومده بود غصه میخوردم..
با خودم میگم روبه راه باش اما نمیدونم ب کدوم راه
راهیی که توش پر از خستگی حرف .. پر از خستگی افکار..
خسته بودم.
تصمیم گرفتم برای فردا ی بلیط بگیرم ..سفری طولانی که از همه دور بشم..
خیلی دور..
به مقصدی نامعلوم به نام هیچ کجا،
و ب قصد دیدار هیچ کس.
گم بشم که شاید خودمم نتونه خودمو پیدا کنه.
با خودم فکر میکنم که من بیش از اندازه قوی بودم..!
مدام میشکستم..اما شکسته هامو خودم جمع میکردم، اشک میریختم طوری ک حتی قطره ای از اشکمو نمیزاشتم گونه هام حسشون کنن، و الان شاید ب خاطره همین قوی بودنه ک از پا دراومدم و خستم.
بعضی هامون برای زنده موندن سخت میجنگیم ، و بعضی هامونم برای زندگی کردن.
و بعضی هامونم از همه چیز دست کشیدیمو منتظریم..منتظر پایانیم.
گاهی ناامیدیم و گاهی امیدوار ترین. گاهی کافی ترین و گاهی ناکافی ترین. گاهی شلوغ ترینیم در غریبگی..
فکر کنم بزرگ شدن همینه، اینکه با هر سدی که جلوت میاد با قوی بودنت ازش رد میشی..
ی جاهایی خسته میشیم حتی از خودمون ، نیاز ب اعتماد کردن داریم اما نمیشه، نمیتونیم .. چون کسی باورمون نداره ، نه به حرفای دروغین بلکه به واقعیتایی ک براشون آشکار میکنیم ..
پس تصمیم میگیریم برای ساده باور کردن و دل رو به دریا زدن زیادی زخم خوردیم یا خوردن .
پس فرقی هست بینشون، بین خوب شدن و فراموش کردن، ما ظاهرا خوب خواهیم شد ، اما فراموش نخواهیم کرد.
و همیشه میونه خنده هامون، ناگهان محدوده ای از قلب تا مغز استخوانمان عمیقا تیر خواهد کشید.
میشه گفت توانی برای زیستن حرف های پوچشون ندارم، و در درون خودم پیر زنی ساختم که در اول دی ماه گوشه‌ی خونش روی صندلی ،کنار شوفاژ زیر پنجره نشسته و چایی تازه دم میخوره که همچنان منتظره پیامک واریزی حقوقه بازنشستگی‌شِه ، تا بره کتاب جدیدشو بخره که اندکی از همه چیز تا زمانی که کتاب تازشو تموم میکنه دور بشه.
انسان ها علاقه به اشتباهات دیگران دارن ..طوریه که اشتباهات خودشون رو داخل گونی میذارن ولی اشتباهات کوچیک بقیه رو روی دیوار تابلو می کنن.
همیشه ما چیزاییو از دست دادیم که همیشه میخواستیم تیکه ای از وجودمون باشن، سعی کردیم سفت تو دستامون نگهشون داریم
اما نفهمیدیم که هر چی سفت تر میگیریم خون کمتری به انگشتانمان میرسد و کمی بعدش مشت باز میشود.
دیر متوجه میشیم، دیر میرسیم، دیر میخندیم، دیر درک میکنیم، دیر فاصله میگیریم، دیر دست میکشیم، دیر صدا می‌زنیم.
ما دیر یاد گرفتیم که واسه انجام هرکاری نگیم هنوز زوده، صبر کن...
شبیه پرستاری‌ام که توی بهترین سالای عمرش وسط جنگ گیر کرده، همه جای بدنش زخمی شده ولی مدام به مریضای دیگه سر میزنه که بهشون کمک کنه.
وقتی شخصیت‌های خیالی ذهنم ، بیشتر از آدم‌های واقعی اطرافم شد ؛ فهمیدم تنهایی انقدرها هم بد نیست. فقط قلق میخواد.
سختی آدما رو از هم میپاشونه. من نیاز دارم که مثل یه قوطی رنگ پاشیده شم روی یه دیواره کثیف که روش پر از جای میخ هست. اونطوری میتونم تاثیر گذار تر باشم. بزرگ تر باشم و بیشتر به چشم بیام؛ تا چشم به هم زدم روی دیوار بودم و کل دیوارو یه دست مشکی کرده بودم. فکر میکردم موفق شدم. فکر میکردم بالاخره تاثیر خودمو گذاشتم. حس میکردم قهرمانم و همه چی خوب و قشنگ بود تا اون لحظه که فهمیدم هنوز جای همه‌ی میخا رو دیوار باقی موندن. باختم. باختم ولی یاد گرفتم. یاد گرفتم که هیچکس هیچوقت هیچ چیزی از بردن یاد نمیگیره!
همیشه سعی دارم برای خودم شبیه فانوس دریایی باشم
اصلا مهم نبود اگه گم بشم، طوفان بیاد یا توی تاریکی گیر کنم و چشمام جایی رو نبینه.
چون در نهایت میدونستم که خودم مسیرمو به سمت چیزی که منتظرمه پیدا میکنم.
اما چیزی که برام فرق داشت اینکه امشب مثل هر شب رو تختم رفتم ،سرمو رو همون بالش هر شبی گذاشتمو پتوی دلخواهمو کشیدم
اما این از حجیم بودن خستگی از کجا اومد..؟
منی که مث همیشه بودم، یعنی امشب چی فرق داشت برام..
چشامو رو هم فشار دادم محکم تر از قبل ، دستامو رو چشمام گذاشتم و از مغزم خواستم به خواب عمیق فرو بره بدون اورثینکی اما منو به سیاهی که تو بسته بودن چشام میدیدم برد؛ شاید این بود سفر طولانی فردا به نام هیچ کجا.
