گفت بزرگترین آرزوت چیه؟!
گفتم نمیدونم راجب چی حرف میزنی ..
گفت یعنی نمیدونی یعنی چی؟
گفتم نه ، خندید ، منم خندیدم
خندیدم چون نمیخواستم فکر کنم بزرگترین آرزوم چیه ،نمیخواستم یادم بیاد که چقد قبلا آرزو داشتم و الان همشون دور شدن و رفتن چسبیدن به درخت خاطره .
بهش گفتم درخت خاطره های تو زندس؟
گفت چی؟
گفتم یعنی نمیدونی درخت خاطره یعنی چی؟
گفت ن! خندیدم،خندید
شاید اونم خاطره هاش اذیتش میکردنو نمیخواست من بفهمم
شاید نمیخواست یادش بیاد که خاطراشو آویزون کرده رو درخت؛
دیگه نخندیدم ،بغض چسبید بیخِ گلوم .
روم نشد بگم درخت من خیلی وقته خشکیده ؛اونم چیزی نپرسید ، یعنی.. دیگه ن اون حرف زد ن من .
شاید هر دوتامون میترسیدم با ی سوال جدید پرت شیم به ته ته ته ته مغزمون ،اونجایی ک نباید ، اونجایی ک یادمون میاره این ما نیستیم ، ما پشت یه مشت نقاب که زدیم رو صورتمون پنهون شدیم تا از خوده واقعیمون فرار کنیم ..
البته من فرار نمیکنم ، فقط سراغی از خودم نمیگیرم ..
خیلی وقتِ ک نمیدونم کجام .. خودم ، خودمو نمیبینم.
بعضی روزا حس میکنم گُم شدم ، میدونم تو خونم، ولی اونجا خونه ی من نیست ، اصلا خونه ی آدم که نباید خلاصه شه تو ی چهار دیواری ، حالا چه بزرگ چه کوچیک ، خونه ی آدم جایی که توش آرامش داشته باشه ، وقتی اونجاس ی نفس عمیق از ته دل بکشه ، بگه آخیش دلم اینجا گرمه ..
خونه ی من چهار دیواری نبود ، همیشه ناخوناش ی رنگ بود، عطرش بو شکلات میداد ، همیشه لبخند میزد ، حتی من وقتی اخم میکردم .
خیلی وقتِ نیست ، من مستاجر بدی بودم واسه همینم از خونم بیرونم کردن .
یه چند وقتیه میشینم زیر درخت خشکیده خاطرم ، برگ ب برگ خاطره های کوچیکی ک سبز موندنو میکَنم نگاشوت میکنم، راستش .. من میدونم چه آرزویی دارم؛ دلم میخواد از اول بدنیا بیام ، ن دروغ میگم ، ته ته دلم میخوام اصلا بدنیا نمیومدم، آخه ، اینجوری زندگی هیچ کیفی نداره ، دیگه از چیزی لذت نمیبرم .
یادم رفته خندیدن چطوریه ..
کادو دادنو کادو گرفتن چطوریه ..
یادم رفته دوست چطور میتونه حالمو خوب کنه، درجایی ک دوستی ندارم ..
خیلی چیزا یادم رفته و خیلی بیشتر از اینا میخوام ک بدست بیارم ، دلم خوشحال شدن واسه چیزای کلیشه ای میخواد، مثل وقتی که بالاخره بعد جمع کردن پولام میتونم اون چیزیو بخرم که میخوام، مثل وقتی که دَر فریزرو باز میکردمو میدیدم بستتی داریم ، وقتی تلویزیونو روشن میکردمو کارتون مورد علاقمو نشون میداد، وقتی چشامو باز میکردمو میدیدم ..هیی ولش کن .. اصلا دلم چیزی نمیخواد .
ی راضی بهت بگم ، من از ی روزی یهویی خیلی خسته شدم ، اونقد خسته که حتی سعی نکردم چیزیو ب یاد بیارم ، یعنی همه چیزو سپردم ب فراموشی ، همه چی یعنی تو ، یعنی من
همه چی من نیستیم ، همون تو
تورو سپردمت به فراموشی ولی خب ، نمیری..
من خودمو یادم رفت ولی تورو نه.
شاید واسه همینه میگن آدم نمیتونه همه چیو فراموش کنه .
دلم تنگه ، دل تنگیم سخته . از خستگیم بدتره . درد داره .
من درد میکشم ، اون نمیبینه ، تو نمیبینی ، کسی نمیبینه ، واسه همین هیشکی نمیفهمه.
منم ب روم نمیارم ، مثل خیلی چیزای دیگه ، مثل وقتایی ک تو چهار دیوار میشینم و خونه میچرخه ، وقتی میخوام حرف بزنمو یادم میاد کسی نیست گوشم بده .
مثل وقتی ک میخوام ی سر ب قلبم بزنم ببینم هنوزم پر از ترکه یا نه ... ولی یادم نمیاد کجا زیر کدوم قالی قائمش کردم که دست اهدی بهش نرسه ک بدترش کنه .
مثل وقتی که سر میچرخونمو نگاه میکنم ب مبل چهار دیواری ، ولی تو اونجا نیستی ک کتاب بخونی . کتاب هست ، ولی تو نیستی
چرا همه چیز هست ولی تو نیستی ؟
تو نیستی چون دیگه رسیدی ب آرزوهات و ، وقتی برای خودت نداری و این بی انصافیه.
دلم نمیخواد غُر بزنم
خسته میشم ،خسته بشم زده میشم، زده بشم ، از خودم دور میشمو دوست ندارم دور بشم.
ی راز دیگه هم بهت بگم..
ی روز دراز کشیده بودم زیر درخت ، سبز شد ، زنده شد ،
ریشه هاش زد بیرون از خاک ، بغلم کرد.
منو کشید تو خاک ، گفت ببند چشماتو ..
گفتم چرا؟
گفت همه چی حل میشه
گفتم قول! جواب نداد.
گفت بزرگ ترین آرزوت چیه ..؟
گفتم نمیدونم راجب چی حرف میزنی ، گفت یعنی نمیدونی آرزو یعنی چی؟
گفتم میدونم .. گفت خب پس چی؟.. گفتم ی آرزو دارم "میخوام تو خونم بمیرم"