مرد ناشناس

سالها پیش تلفن دوستم هر شب ساعت 23:00 زنگ می خورد ، مردی او را از اعماق خواب بیرون می کشید. گاهی هم اول صبح ساعت دقیقا 7:00 تماس می گرفت و او را به باد فحش می بست. علت را نمی دانست.

شماره اش را داد به من که باهاش صحبت کنم و خواهش کنم که تماس نگیرد و اینکه فحش ندهد . تماس گرفتم با احترام قبول کرد و تمام .

تا اینکه یک شب در حالی که سعی می کردم بخوابم تلفنم به صدا در آمد.

صدای مردی به گوش رسید با شماره ای ناشناس،

مریم ؟ مریم ؟ تو هستی ؟

کمی تامل کردم ؛ من که مریم نیستم ، با خمیازه ای گفتم: نخیر آقا من مریم نیستم ، فکر کنم شماره را اشتباه گرفته اید .

با صدایی بلند شروع به گریه کردن کرد و گفت : من از مریم طلب حلالیت دارم .

_معذرت می خواهم که از خواب بیدارتان کردم.

_اشکالی ندارد ، این ساعت باید از خواب بیدار می شدم که دارو بخورم و من‌...

صدای بوق اشغال گوشی تنها صدایی بود که می شنیدم .

به کلی تماس را فراموش کردم تا اینکه دوباره چند روز بعد تلفنم زنگ خورد .

_ مریم ، مریم تویی؟

فهمیدم که همان مردی است که چند روز پیش،تماس اشتباهی گرفته بود، جواب دادم : نخیر آقا . این موبایل مریم خانم شما نیست . لطفا دقت کنید توی شماره گرفتن.

مرد شماره را برایم خواند ، شماره من بود گفتم :

_ این شماره منه ، اما من مریم نیستم ، اگر قصد مزاحمت دارید از شما شکایت می کنم.

مجددا با صدایی بلند زار زار شروع کرد به گریه کردن و با صدایی دردناک گفت:

قصدم مزاحمت نیست. شرمنده منو ببخشید. باید با مریم صحبت کنم . مجبورم ، مجبور . این شماره ای است که به من داده، نمی دانم چه خاکی توی سرم بریزم.

دلم به حالش سوخت باید با او خداحافظی می کردم ، ولی با او حرف زدم شاید گرهی از کارش باز شود.

بعد از تقریبا نیم ساعت حرف زدن گفت:

من همان مردی هستم که با دوستت حرف میزدم و به او فحش میدادم ، چون آدم بد دهنی بود، حرف های مرا نمی فهمید . ولی شما آدم خوبی هستید حرف ها و صدای شما مرا آرام می کند. و فهمیدم اسمش،امیر است. و در نزدیکی های بندرعباس زندگی می کند .

امیر میخواست با زنی ارتباط بگیرد تا جایی که متوجه شدم از او خواهش کند برای او کار مهمی انجام دهد . امیر آدم بسیار مودبی بود ، وقتی با من صحبت می کرد کمی آرام شد. حرف زدن با مردی غریبه و آشفته حال ‌در تماس اول برای من سخت بود. احساس کردم وقتی خداحافظی کرد دیگر گریه نمی کند .

آن شب با حالتی شادمان به زیر پتو خزیدم ، خوشحال بودم که مردی پریشان حال را دگرگون کرده ام و باعث آرامش قلب انسانی شده ام . در این فکرها غوطه ور بودم گوشی دوباره به صدا در آمد. دیگر می دانستم که امیر است.

سلام ، شرمنده که ...

نگذاشتم حرفش تمام شود ، گفتم : اشکالی ندارد ، خوشحال می شوم کمکتان کنم .

صدایش احساس کردم شاد است .

_خوبی ؟

برای اولین بار خندید و گفت :

_ممنون خوبم

صدایش نسبت به چند شب پیش،آرام تر بنظر می رسید .

_ حرف های شما به من کمک کرد که بهتر تصمیم بگیرم که چکار باید انجام بدم . شاید اغراق بنظر بیاید، ولی حرف های شما باعث شد همه چیز برایم واضح و شفاف شود. بهترین تصمیم را گرفته ام که برای خطایی که کرده ام چه باید بکنم. من سردرگم بودم .

امیر ادامه داد :

ممکن است در آینده از چیزی مطلع شوید، لطفا این را بدانید که من خیلی شادمان و سرحال هستم اما بی تقصیرم. حرف های شما و آرامشی که در صدای شما هست برای من خیلی ارزشمند می باشد . ورای تصور شماست.

جملاتش مرا آشفته خاطر کرد.

امیر حرفش را ادامه داد :

شما دوست خوبی بودید ، غریبه ای که به فریادم رسید بدون چشمداشت. ممنون که مرا درک کردید ، همیشه برای سلامتی ات دعا می کنم.

با لبخند سردی گفتم: خواهش می کنم. خوشحالم که حرف هایم کمک کننده است.

_ فراتر از کمک . شما به من لطف کردید . حال دلم و حرف هایم برای شما مهم بود. کمتر کسی پیش می آید مثل شما منطقی حاضر به حرف زدن باشد .

قسم میخورم که آن لحظه خوشحال و سرحال و خندان بنظر می رسید.

_ شما راه را به من نشان دادید .

و با این حرف تلفن را قطع کرد .

ساعت 12:00 شب بود. میخواستم بخوابم ، ولی هر لحظه حرف های امیر توی افکارم رژه می رفتند .

ناخواسته وارد گفتگو با مردی غریبه شده بودم که زنی غریبه را حامله کرده و نمی دانست چکار باید کند . مثل اینکه مرا جادو کرده باشند راهکار هایی برای او ارائه دادم .

صبح روز بعد با حالتی پریشان از رختخواب بیرون آمدم ، در انتظار شنیدن صدای امیر از پشت گوشی بودم . در واقع میخواستم دوباره باهاش حرف بزنم و شاید کمی هم سرزنش .

بعد از خوردن صبحانه، کلافه بودم . بیرون رفتم و در حال قدم زدن روزنامه های محلی را نگاه می کردم .

در سرتیتر روزنامه صبح ساحل، خبری درشت توجهم را جلب کرد. ‌

جسد مردی میان سال، که پس از موشکافی و تشخیص هویت امیر شایان فر معرفی شده بود. غروب روز گذشته کنار اسکله حقانی پیدا شد. جسد امیر ۴۸ ساله را زنی در حال پیاده رویی با دوستش در ساعت 8:30 شب دیده بود.

نوشته ادامه داشت ، من توان ادامه دادن و خواندن نداشتم . چیزی مرا سر در گم کرد و عقلم یارای پذیرش نبود. اما من دیشب ساعت 11:30 با امیر حرف زده بودم چطور ممکن است بین ساعت 8:00 یا 9:00 شب مرده باشد .

بعد از چند دقیقه تلفنم زنگ خورد ،

_ سلام وقت شما بخیر،از اداره آگاهی با شما تماس میگیرم.

دلم لرزید ، ب ب بله ب ب بفرمایید

_ دیشب جسدی پیدا کردیم که آخرین مکالمه اش با شما بوده است . پلیس دنبال کشف معمای مجهولی بود .

_ چه شماره ای ؟

بله درسته ؟ ولی من کمی سر در گم شده ام ساعت تماس با فوت ایشان هم خوانی ندارد

_لطفا برای پاره ای از توضیحات تشریف بیاورید آگاهی.

لباسم را پوشیدم و با عجله راهی آگاهی شدم، مدتی گیج و منگ و پریشان مثه بیمارهای روانی به دیوار زل زده بودم .

جسد امیر ساعت 8:30 شب گذشته پیدا کردن، پلیس های آگاهی متوجه شدند که دقیقا ساعت 11:30 با گوشی من تماس گرفته‌ ، وقتی اختلاف ساعت ها را پرسیدم . آنها فقط دست هایشان با حالت ما هم سر درگم هستیم در هوا به چرخش در آوردند.

آخرین کلمات امیر در گوشم طنین انداز شدند.

_ شما راه درست را به من نشان دادید .

دچار اضطراب و لرزش دست هایم شد، یعنی چه کسی با من تماس گرفته است؟ فرشته یا روح امیر تلفن کرده است ؟

با خودم فکر کردم ، بر خلاف همه این چیزها می دانم که خوشحال بود. ولی به چه قیمتی ؟ و من به او چه چیزی گفته بودم؟