
ساعت از یازده شب گذشته، مهندس الیاسی در حالی که داشت سیگار می کشید، به حرف های همسرش گوش می داد اما هر لحظه عصبی تر می شد، از روی زیر پوش، سینه اش را می خاراند. نمی توانست حرف های او را تحمل کند، وسط حرف های لیلا پرید و فریاد زد: همینی که هست می خوای بخواه نمی خوای بفرما راه باز جاده دراز، هر جا می خوای برو!
چته علی جان ، چرا حرف هایی که شنیدی رو باور میکنی ؟ انصافت کو لعنتی ! میری سه ماه بعضی وقتها شش ماه روی دریا ، من اینجا تک و تنها توی این شهر غریب ، نه همدمی نه فامیلی .
چطور به خودت اجازه میدی بهم شک کنی ...
عجولانه به سمت در رفت. در مسیر راهرو پایش به قالیچه گیر کرد و سکندری خورد،مثل موج بزرگی که سینه قایق را بلند می کند. با سر به در ورودی برخورد کرد، خشمگین تر شد و با مشت به در کوبید و با دست به سمت بیرون اشاره کرد: هررری
لیلا ملتمسانه به سمتش آمد:
تو رو خدا تمومش کن علی بسه. من کجا برم توی این شهر غریب؟!
شروع کرد به اشک ریختن. اشک های لیلا که شروع شد انگار علی جسور تر شد. فریاد زد:
هر جهنمی می ری برو.
لیلا روی زمین نشست و سرش را به لنگه ی در تکیه داد:
آخه این موقع شب کجا برم بی انصاف؟! پیش پدر و مادر خودم کرمان؟ یا پدر و مادر تو خوزستان ؟! منو این همه راه کشوندی آوردی توی بندرعباس درندشت حالا می گی برو؟ کدوم گوری برم آخه؟!
صدای التماس های لیلا تبدیل به فریادی خشمگین می شد مانند غریقی در تلاطم دریای مواج. اما علی هیچ نمی شنید و حرف خود را می زد:
علی پیشانی اش را خاراند و گفت: مگه به زور آوردمت؟! که دور از چشم من بخوای هر غلطی که دلت خواست بکنی. چی کار می کردم؟! می خواستی بگم شرکت محترم کشتیرانی منو نفرستند بندرعباس؟ بهم ارتقاء شغلی ندهند؟! چرا؟! چون حقوق و رفاهش بیشتر است و زن من می چاد. ها؟!؟
لیلا مات به علی و حرکت سریع لب هایش خیره شد. باورش نمی شد این مرد، همان مردی باشد که پنج سال آزگار پاشنه خانه شان را کنده بود. و هر روز تو کوچه و هر جایی که او را میدید راهش را سد می کرد و ابراز عشق می کرد. همان مردی که به جوان های محل چشم غره می رفت که نگاه چپ به او نکنند. عاشق سینه چاکی که بارها جواب نه شنید اما بی خیال نمی شد و همیشه لبخند به لب، برایش از راه دور بوسه می فرستاد.
از یادآوری گذشته حرصش گرفت و به حرف آمد:
آخه بي انصاف تو نبودی هر چی پدرم مخالفت کرد باز اومدی؟ همه چی رو تحمل کردی به خاطر عشقمون. الان چته؟! شش ماهه که آب خوش از گلوم پایین نرفته آخه چرا؟!
علی مثه اینکه جان تازه ای برای ادامه دعوا گرفته باشد، گفت: برو از همون باباجونت بپرس، مرتیکه الدنگ . کل اون روزا رو از دهن اون و خانوادش در میارم. یا الان گم می شی بیرون یا خونِت پای خودته.
یقه اش را که دور انگشتانش جمع کرده بود و به سمت بالا می کشید، رها کرد.
با پشت دست اشک های قاطی شده با ریملش را پاک کرد، بلند شد و به سمت اتاق خواب رفت. در را محکم بست و از پشت قفل کرد. سراغ کمد لباس رفت که لباسش را عوض کند.
به سمت در اتاق حمله کرد، با لگد می کوبید به در و با فریاد می گفت: ها چته؟ رفتی تو سوراخ موش، بیا بیرون تن لشت رو ببر. خسته م کردی، فاحشه کثیف!
وقتی جوابی نشنید ، به سمت آشپزخانه رفت و پیچ گوشتی را برداشت و با قفل در ور می رفت که بازش کند.
لیلا داخل اتاق وسایلش را بر می داشت، داخل کیف می چپاند. دستانش می لرزید دکمه های مانتویش را می بست و خیره به در نگاه می کرد. داد و فریاد همراه سر و صدای پیچ گوشتی از پشت در به گوش می رسید. اشک ریزان تاسف می خورد به حال خودش، بعد این همه سال و این یکسال توی گرمای ۴۵ درجه بندرعباس همه چی رو تحمل کرد. این تهمت ناروا رو چطوری باید تحمل می کرد از مردی که به او عاشقانه دل بسته بود.
از سر و صداهای علی، همسایه های مجتمع از خانه هایشان بیرون آمدند اما کسی جرات نداشت وارد دعوای زن و شوهری شود آنهم دعوای مهندس الیاسی که توی مجتمع به هیتلر معروف بود بس که تو دار و خشک بود.
ناخدا فاروق مدیر ساختمان، مدیر مجتمع ازطبقه بالا آمد، با در نیمه باز واحد ۱۰۷ روبرو شد. چند بار در زد و یا الله گفت اما پاسخی نشنید، وارد شد سر و صداها خوابیده بود. سکوت عجیبی حاکم بود. همه جا رو بررسی کرد به اتاق خواب رسید با صحنه عجیبی روبرو شد که رنگ از چهره اش پرید.
علی، پیچ گوشتی را روی گلوی لیلا گذاشته و با دست دیگرش جلوی دهان او را محکم گرفته بود. ناخدا فریاد زد: مهندس په چتن گنوغ بودی؟ بیارش پایین آقا بیار پایین اونو الان یه بلایی سرش میاری.
علی کنترلی روی رفتارش نداشت. دستش از روی دهان زهرا برداشت و به سمت او اشاره کرد و فریاد زد:
چرا بی اجازه اومدی توی خونه ام. برو گم شو بیرون، پیرمرد اکبیری هیز.
با اخم و خشم چپ چپ به او نگاه کرد.
لیلا که زیر دستان او هر آن مرگ را جلوی چشم هایش می دید با تمام توان، دستش را گاز گرفت. پیچ گوشتی از دستش افتاد، پیچ گوشتی را به سرعت برداشت. علی چپ و راست چند سیلی حواله اش کرد.
تحمل ناخدا فاروق طاق شد، فریاد زد چه مرگته آقای الیاسی؟ دستش را گرفت هلش داد، روی زمین افتاد.
خون جلوی چشم های را گرفته بود. از روی لیلا بلند شد، روی او خیمه زد.
لیلا وحشتزده می دید که علی به قصد کشت پیرمرد را می زند. برقع سیاهش را بالا زد، با تقلا از جا بلند شد. زانویش زیر فشار وزن علی درد گرفته بود. به زحمت روی پا ایستاد. دستش را به سمت گلویش برد به شدت می سوخت، قطره قطره خون می آمد. نگاهی خیره به چشمان ناخدا و صورت سرخ شده انداخت، شانه هایش را که لرزاند، موهای بلندش از زیر جلویل ریخت تا پشت پایش. چشمان و لب هایش مثل قرص ماه توی آب دریا می لرزید، باید کاری می کرد وگر نه حتما پیرمرد زیر دست و پای علی تلف می شد.
پرتویی از نور ماه از پنجره روی اندام لیلا می خزید، نوری خیره کننده فروزان اش کرده بود. شب بی رمق و سربی بندرعباس، با هلال باریک ماه زردرنگ، لحظه ای رنگ گرفت و بعد پشت ابرهای نیمه جان آسمان از نظر گم شد.
ساعت تیک تاک می کرد، به همان نظمی که قلب می زند، صدایش در نفس نفس زدن های آنها گم میشد.
پیچ گوشتی را دو دستی گرفت، چشمانش را بست و محکم به سمت شانه اش حمله کرد. چند قطره خون گرم روی دستهایش ریخت. گرمای خون،حالش را بدتر می کرد، جرات نداشت چشم هایش را باز کند، بیشتر به هم فشارشان می داد و پشت سر هم ضربه می زد و با هر ضربه فریاد می زد:
این برای اولین بار که توی کوچه ادای عاشقی در آوردی.
ضربه دوم را با شدت بیشتر زد:
این برای اولین بار که دزدکی بغلم کردی ،منو بوسیدی و گفتی دوستت دارم.
ضربه سوم را جیغ کشان زد:
این برای دروغها و تحقیرها.
ضربه های بعد و فریاد های بعد.
ضربه آخر را که زد دستانش سست شد، روی زمین افتاد و در حالیکه از هوش می رفت گفت: این برای اینکه می خواستی منو، منو که عاشقت بودم بُکشی بخاطر بدبینی ، لعنت به تو،لعنت به عشق،لعنت به من که باورت کردم. لعنت به تو که سه، چهار ماه نیستی اما حرف زن های همسایه که به همه تهمت فاحشگی میزنند رو باور کردی ، ای تف به مردانگی ات . کاش اینقدری که درس خوندی و لقب مهندس رو با خودت یدک میکشی،کمی شعور داشتی و حرف های خاله زنکی رو باور نمی کردی. بعد از حرکات پی در پی
از هوش رفت. چند نفر از همسایه ها که پشت در بودند، می ترسیدند وارد خانه شوند با جیغ لیلا دویدند داخل. لیلا گوشه اتاق بیهوش ولو شده بود. علی از شانه اش خون بیرون می زد بی جان روی هیکل ناخدا افتاده بود، ناخدا با چشمانی وحشت زده سعی می کرد جنازه سنگین او را کنار بزند...