ویرگول
ورودثبت نام
حسین شهریاری
حسین شهریاری
حسین شهریاری
حسین شهریاری
خواندن ۳ دقیقه·۵ سال پیش

داستان : تاوان

《الله اکبر الله اکبر》
صدای اذان غم انگیزی به گوشمان رسید.
مادر دست چپش را روی دست راستش کوبید و همان‌طور که از کنار بخاری نفتی نشسته بود،به پدر نگاه کرد که مضطرب در میان سبزی‌های پهن شده‌ روی سفره یکبار مصرف مبهوت مانده بود.
گفتم: ساعت چهار و نیم عصره، چرا اذان می‌گن؟
پدر بلند شد و همانطور که شلوار پارچه‌ای خاکستری رنگش را از روی پیژامه راه راه‌ش می پوشید، گفت:
- این صدای ذکره مش قربان؛ اذان نیست!
《اشهد ان لا اله الا الله》
صدای شیونی از چند خانه آن طرف به گوشم خورد، مادر پنجره رو به مسجد را باز کرد تا توی کوچه را ببیند.
آسمان را ابرهای سیاهی پوشانده و قرار بود باران تندی ببارد.
کنجکاوانه پرسیدم:
- چی میخونه چرا الان میخونه ؟
پدر دست راستش را از آستین کتش بیرون آورد و گفت:
- هر وقت کسی میخواد بره مسافرت، مثلا زیارت آقا امام رضا (ع) براش توی مسجد دعا میخونند یا اذان می‌گن تا بقیه با خبر بشن...
فهمیدم پدر حقیقت را به من نمی‌گوید؛ اما به روی خودم نیاوردم. اصلا چرا وقتی خودمان پارسال رفتیم مشهد کسی برایمان اذان یا دعا نگفت؟
پرسیدم:
-بابا کجا می‌روی؟
نگاه چپی به من انداخت و گفت:
- قبرستان!
لج کردم که من هم باید بیایم. مادر اخم کرد و گفت:
- بچه برو بشین پای درست.
ولی من مشق هام را نوشته بودم، خودش هم می‌دانست.
《حی علی صلاه》
صدای گریه و زاری بلندتر شده بود. پدر از خانه بیرون رفت و من‌ هم پشت سرش دویدم.
مادر فریاد کشید:
- آخه تو کجا می‌ری ذلیل مرده؟
برگشتم و گفتم:
- می‌خوام ببینم.
پدر دستم را محکم‌ گرفته بود و فشار می‌داد. جمعیتی که داخل کوچه بودند دهانم را از حیرت باز گذاشت.
از میان همهمه‌هایی که داخل کوچه بود، می‌شنیدم که یکی می‌گفت:
- پاشو می‌خوام عروسیت رو ببینم پسر.
بقیه هم ‌بلندتر گریه می‌کردند.
موذن اذانش را تمام کرد و از روی بلندی پایین‌آمد. دست پدرم را به پایین فشار دادم که خم شد و گوشش را نزدیک دهانم کرد. پرسیدم:
- چرا مرده؟
چشم غره‌ای رفت و گفت:
- نمی‌دونم پسر جان!
اصرار کردم:
- بگو.
باد سری که می‌آمد صورتم‌ را می‌سوزاند. گونه‌ها و دماغم را سرخ می‌کرد. پدر گفت:
- چه میدونم ، میگن بخاطر لج بازی با مادرش و دختر همسایه که عاشق بوده رفته گازوئیل قاچاق میکرده با ماشینش جزغاله شده.
پرسیدم:
- چرا؟
گفت:
- فوضولیش به تو نیومده پسر جان!
صدای شیون در گوشم می‌پیچید:
- ای خدا
امید خونم رفت... درمونم رفت... جوونم رفت...
یکی دیگر از بین جمعیت فریاد می‌زد:
- تا هوا تاریک نشده ببریدش واسه کفن‌ و دفن... توی این هوای بارونی دفن کردنش سخت میشه.
تمام اهالی جزیره توی کوچه ریخته بودند و جنازه را روی دست‌ به سمت گورستان می‌بردند.
پدرم مرا روی دوشش گذاشته بود.‌ بارون نم نم می بارید.
از دور می‌دیدم که پیرمرد قدخمیده‌ای ، دستکش های سیاهش را تا روی آرنج بالا کشیده و آماده بود تا یکی را بشورد.
ابرهای سیاه، آن روز را غم‌انگیزتر می‌کردند.
دیدم پدرم پارچه ای جلوی صورتش گرفته و شانه‌هایش را بالا و پایین می‌کند. دلم نمی‌خواست گریه کند، خواستم به حرف بگیرمش تا گریه نکند. گفتم:
- چرا ماشینش و خودش جزغاله شدند ؟
جواب نداد و دوباره پرسیدم.
دستمالش را از روی صورتش برداشت و گفت:
- نمی دونم، نمی دونم پسر جان.
گفتم:
- کیو می‌خواست؟ الان اینجاست؟
پدر مکثی کرد و گفت:
- می‌گن تو خونه مونده.
فوضولیش به تو نیومده پسر جان.
آه سردی کشیدم و به دختری که‌ در خانه مانده بود، فکر کردم. دختری که زین پس باید تاوان ندانم کاری های پسری عاشق و سر به هوا را باید در روزهای آینده و بعد از خاکسپاری تحمل می کرد.
قبر آماده و هوا نیز هنوز تاریک نشده بود.
تمام اهالی جزیره توی قبرستان بودند که صدای اذان حزن‌ انگیزی به گوش رسید.
《الله اکبر الله اکبر》

۰
۰
حسین شهریاری
حسین شهریاری
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید