اتفاق

ساعت حدود ۸ صبح روز دوشنبه آقای عدنان از ماهیگیران سرشناس جزیره هرمز، مردی حدودا ۴۵ ساله با قدی بلند و موهای جوگندمی با خبر شد که خواهر خانم اش ، بی آنکه او در جریان باشد با مردی که او هیچ از او خوشش نمی آمد ازدواج کرده است.
بخاطر مخالف های پی در پی او را در جریان این ازدواج نگذاشتند.
این فاجعه تاسف بار به قول خودش جانش را به لبش رسانده .
طبق دوشنبه هر هفته روز استراحت اش به دریا نمی رفت ، آن روز همسر و پسرش برای انجام کاری بندرعباس رفتند. عدنان در خانه تنها نشسته و حرص می‌خورد، ریش چند روز نتراشیده اش را می خاراند . مشت هایش را چنان گره کرده مثل اینکه می خواست همه را به اطاعت از خود وادار کند . اما بیهوده بود، حتی همسرش در خانه نبود که با غرغر کردن خودش را تخلیه کند ‌.
بعد از تفکری سرسری و سهل انگارانه احساس عجیبی داشت ، سیگاری روشن و از پنجره اتاقش به دریا نگریست، شاید کمی آرام شود.
پنجره را که می بست احساس خفگی به او دست می داد .
صبح دلپذیری که برای او دلهره آور شده و سینه اش در زیر بالا تنه اش،موج آسا در نوسان بود..
توی حیاط مشغول ترمیم تور ماهیگیری اش شد شاید کمی آرام شود، تور را کوبید روی زمین ، فکر ازدواج آن دو نفر برایش غیر قابل تحمل بود‌ .
خشم چون گرداب قهاری او را در میان گرفت، سرش سوت می کشید . نگاهی به اینه اتاقش انداخت ، خودش را در آن وارسی کرد . چهره اش از خشم عین لبو قرمز شده و سبیل خرمایی و چشمان پر از خشم اش می لرزیدند.
از جای خود برخواست ، با چشم های پر از خشم ، لباسش را پوشید و به طرف در حیاط رفت، تصمیم گرفت به طرف اسکله برود .
خانه عموی همسرش جزیره قشم جایی که آنجا عروسی گرفته بودند.‌
با خودش زیر لب تکرار می کرد ، می کشمش ! می کشمش !
در همین لحظه یادش آمد چاقوی تیزی از آشپزخانه بردارد . با تردید و نگرانی به سمت اسکه راه افتاد .
ساعت مچی اش ۹ صبح را نشان می داد ، بس که خشمگین بود هیچ تمایلی به خوردن و نوشیدن چیزی نداشت. در بین راه هزاران فکر ناجور به ذهنش خطور کرد ‌
عبوس و مثل راهزن های قدیمی راه می رفت ، وقتی عصبانی یا ناراحت می شد همسرش طوری از او مراقبت می کرد انگار کودکی بهانه جو رام می کند .
آن روز صبح از آسمان آتش می بارید ، افکارش همچون امواج دریا متلاطم ، صدای مرغان دریایی و قایق ماهیگیران را نمی شنید .چاقو را محکم زیر پیراهنش گرفت لحظه ای نور آفتاب به دسته چاقو که از گوشه پیراهنش پیدا بود امواج دریا را شکافت.
اطراف اسکله می چرخید، بی تابانه منتظر لنج تندرو، ناخن هایش را می جوید ، چند نفس عمیق کشید به یاد حرف های دکترش افتاد، برای سلامتی خودش و تپش های قلبش نفس عمیق بکشد و به اعصاب خود مسلط باشد که عصبانیت و استرس برایش سم است.
نمی توانست خودش را کنترل کند هیچ چیز آرام اش نمی کرد، حتی پک های پی در پی به سیگار .
ماسه های ساحل را لگد مال می کرد .
گرمای غیر قابل تحمل جزیره بیشتر عصبی اش می کرد .
ابرهای دلگیر از سقف آسمان آویزان و به شدت غمبار بودن اوضاع می افزودند. عدنان از شدت گرما و خشم مثل اینکه خود را توی بشکه روغنی انداخته باشد.
نسیمی که از دریا می وزید شلوارش مثل پرچمی در بدنش تکان می خورد ، صدای امواج و هیاهوی باد در سرش طوفانی به پا می کرد . ناخدا فاروق در همین حال صدایش،کرد، انگار کر شده باشد صدای او را نشنید یا خود را به نشنیدن زد.
تنها کسی که در اسکله عصبانی و ناآرام به نظر می رسید، همه افراد شاداب و با چهره هایی بشاش قصد سفر به جزیره قشم را داشتند. زمانی که لنج در اسکله پهلو گرفت چنان در افکارش غرق شده بود که متوجه اطرافش نبود.
بعد از یک ربع ساعت به جزیره قشم رسید. برخورد های امواج به شدت خشم او افزوده بود..
با قدم های سنگین به طرف خانه عموی همسرش راه افتاد .
عبدالرحمن از معتمدان بازار قدیم قشم محسوب می‌شد، او صاحب چهار لنج و دو پاساژ و دارای چهار فرزند بود‌.
۵ سالی در جزیره قشم سکونت داشت آن دو یکسالی می شد که فرصت دیدار با هم را پیدا نکرده بودند.
عدنان با خشم درب حیاط قهوه ای رنگ منزل عموی همسرش را یک ریز می کوبید . سراسیمه در حیاط را باز کرده اند .
فریاد زد آن فتنه گر بی حیا کجاست سرش را بگذارم روی سینه اش ، همه اهل خانه از این رفتار و چهره در هم عدنان به وحشت افتادند ، حرف هیچکس برایش اهمیت نداشت ، خون جلوی چشم هایش گرفته بود.
عبدالرحمن روی تخت چوبی زیر درخت انبه کهنسال به دو متکای تمیز تکیه زده و با چند نفر دیگر خیره به عدنان در آن گرما، چای اش را هورت می کشید . هر چه تعارف کرد که آرام شود و بنشیند که با هم حرف بزنند فایده ای نداشت‌، عدنان مرغش یک پا داشت.
عروس ، عبدالرحمن قلیانی برایش مهیا و در کمال آرامش به طوری که انگار دست و پای عدنان را زنجیر کرده باشد ، او فقط داد و بیداد می کرد ‌ عبدالرحمن مثل همیشه صبور و بردبار رفتار می کرد جوری که عدنان از این رفتار عصبی می شد.
عبدالرحمن قدی کوتاه با صورتی پر گوشت اما خوش قیافه بود. لبخندی به لب آورد، قلیان را رها و از جا برخاست‌ با کف دست سنگین و بزرگش محکم روی شانه لاغر و بی گوشت عدنان کوبید ، آرام ولی عامرانه گفت: لطفا حرمت نگه دارید ما اینجا ابرو داریم .
چاقویش را محکم زیر لباسش نگه داشت ، احساس کرد اندازه ای غافلگیر شده است.
ناگهان پرسید : چاقو چیه زیر لباست پنهان کرده ای؟
با خشم و لرزشی که در صدا دستانش احساس می شد گقت: می خواهم آن دو تا کثافت بی همه چیز را بکشم به چه حقی ازدواج کرده اند .
فضا ملتهب شد عین بید مجنون می لرزید.
تو عقلت پاک از دست داده ای عدنان ، سمیره و جاسم همدیگر را خیلی دوست دارند ، پدر مرحومش هم راضی بود حرف حساب شما چیه این وسط؟
عدنان آه کشید، سرش را به این سو و آن سو تکان داد با حالتی تاسف بار.
فکرش را نمی کردم شما تن به این خقت بدهید اینها مایه ننگ فامیل هستند .
عبدالرحمن در حالی که تسبیح زمردی اش را درست می چرخاند گفت: عدنان چه چیزی باعث شده که به خودت اجازه هرگونه جسارتی بدهی؟ آرامش خودت را حفظ کن و چاقو را در زمین فرو و اندکی فکر کن.

لحظه ای سکوت برقرار شد، حس کرد روی دریاست و دریا زده شده با تحکم و چشم در چشم عبدالرحمن گفت: خشمگین شدن من بی جهت نیست ، شما از گذشته جاسم هیچ خبر دارید ؟ که چه کارها و خیانت هایی کرده ؟ خبر دارید که زنی بی گناه را رها کرده به امان خدا بدون هیچ حمایتی با بچه ای توی شکم .
چطور به خودتان اجازه می دهید با چنین آدم خیانت کاری فامیل شوید.
_ این حرفها چیه می زنی گذشته ها گذشته این حرفها هم قدیمی شده ارزشی ندارند ، خودت را رها کن از این افکار .
چی ؟ چی گفتی ؟ عبدالرحمن تو دیگه چرا ؟ این دختره عقل و شعور نداره ، مادرش احساساتی شده و بخاطر حفظ ابرو تسلیم شده .
مدتی به سکوت گذشت ، صدای قل قل قلیان و هیاهوی زن ها و جیغ و داد بچه ها شنیده می شد.
گربه سیاهی از پشت تنه درخت لیمویی گوشه حیاط سرک می کشید و دمش را تکان می داد ، بی تردید می فهمید این بشر دو پا گاهی وحشی تر از سگ و گربه می شود.
کمی نور آفتاب به قندان کریستالی که جلو عبدالرحمن خودنمایی می کرد به اندازه ای ملایم از لای شاخه های درخت انبه می تابید.
زنها با لباس های رنگارنگ از جلو چشم عدنان رد می شدند و گوشه لب هایشان نیشخندی خودنمایی می کرد که باعث خشم بیشتر او می شد.
عدنان جوری که انگار می‌خواهد مگسی را از خود دور کند دست راستش در هوا تکان می داد. عرق سرد از سر و رویش می بارید.
با بی قراری حزن آوری پاهایش را به زمین می کوبید، قطره ای عرق شرم روی ستون فقراتش حرکت کرد . خود را موجودی رو به زوال فرض کرد.
می خواست حرفی بزند سمیره و جاسم با شنیدن صدا از خواب بیدار شدند و از اتاق بیرون آمدند . عدنان با چاقو عین گاوهای اسپانیایی که پارچه قرمزی دیده باشد به طرف آنها حمله ور شد.
_ دختره چشم سفید بالاخره کار خودت را کردی، این پسره علاف بی همه چیز و خلاف کار چی داره؟
عبدالرحمن با صدایش که انگار پاهای عدنان را قفل کند گفت: وایسا سر جات.
بچه های کم سن و سال با این رفتار عدنان خود را به سینه مادرشان چسباندند.
سمیره با موهای پریشان اش که مثل آبشاری تا روی شانه هایش فرو ریخته و در لباس گلدارش می خرامید.
با صدای نازک زنانه اش گفت: به تو ربطی نداره توی زندگی من دخالت نکن.
عدنان تف انداخت روی زمین و خواست چیزی بگوید ، جاسم غرید وگفت : برو پی کارت.
_خفه شو کله پوک تو باید بروی پی کارت و با امثال خودت دم خور شوی .
جاسم با پازلفیهای بلند و ریش بزی اش تلاش می کرد خود را کنترل کند . قد بلند و مثل همه دریانوردان هیکل و اندامی ورزیده و چالاک داشت. شانه هایش پهن و بازوانش قوی ، پوستش زیر تابش مدام خورشید سوخته و قهوه ای رنگ شده بود.
سمیره لبهای نازکش یکسره می جنبید و با لبخندی بی مزه روی اعصاب عدنان رژه می رفت. موقعی که حرف میزد النگوهایش را مرتب به صدا در می آورد.
سکوتی فضا را در بر گرفت مثل اینکه آدم های آنجا درباره عدنان و رفتارش فکر می کردند و او احساس می کرد از همه آنها عاقل تر است ، جاسم از این همه حمایت مثل بچه ای ذوق شده بود.
عدنان با نومیدی مجبور به عقب نشینی شد و در آن لحظه دلش می خواست به جایی دور دست برود که اصلا کسی او را نبیند ، دلش می خواست گربه ای باشد که موشی را دنبال کند. اما می دید حالا دیگر در این دوره هیچ زن و موشی تسلیم هیچ مرد و گربه ای نخواهند شد.عصبی شده و فشار روانی را احساس می کرد.
بیست نفری شاهد این ماجرا بودند، پیش از آنکه بخواهد حتی یک کلمه بر زبان جاری کند فهمید اوضاع بر وفق مرادش نیست. با فریادی گفت: همه شما دیوانه شده اید .
بدون آنکه جوابی بشنود به فکر فرورفت .
عبدالرحمان در حالی که صدای قل قل قلیانش گوش فلک را کر می کرد با لحنی ارام و محکم گفت: برو عدنان برو!
گناه کبیره که نکرده اند یا خلاف شرع و قانون.
خب زن داشته یا بچه مربوط به گذشته بوده ، همه ما در جریان گذشته جاسم هستیم . جاسم خیلی تغییر کرده ، شغل خودش رو داره وضع مالی خوبی هم که داره سمیره هم راضی است . تو چی میگی این وسط؟
_این رسوایی بزرگی است آخرش جاسم گند میزند به زندگی سمیره از من گفتن بود.
خالد برادر بزرگ سمیره تا آن زمان که ساکت روی موتور قایق گوشه حیاط کار می کرد با خشم به طرف عدنان رفت، با صدای تحکم آمیز عبدالرحمن سرجایش میخکوب شد.
_ خالد تو به کارت برس ، کار اشتباه رو با کاری اشتباه تر پاسخ نمی دهند
خالد دست راستش را محکم کوبید کف دست چپش و لگدی زد به خاک های باغچه گوشه حیاط .
نیش جاسم با خنده ای سریع و ملایمی باز شد و با کنایه گفت: عدنان من که میدونم درد تو چیه
عدنان با غیظ سیگاری که گوشه لبش خاکستر می شد را بز زمین کوبید و گفت : خفه شو خوک کثیف.
افراد دیگری که توی اتاق نشیمن بودند ، زن ها خسته و کوفته و خواب آلود رمقی نداشتند که شاهد این نمایش مضحک شوند.
چشمان عدنان لحظه ای روی هم رفت ، مثل کشیدن پرده نمایش صحنه آخر تئاتر. چشمانش که باز شد کلمات به سرعت از دهانش خارج می شد و از خشم به خود می لرزید . صورتش گل انداخته بود و چشم هایش مانند کودکی که به او ظلم شده منتظر حمایت بود ‌.
جاسم با لبخندی تحقیر آمیز گفت: به لیچار بافی ات پایان بده . تو دردت این است که فکر می کنی وقتی توی دریا لنج ات توقیف شد و شبی که لنج ات آتش گرفت و برادرت توی آتش سوخت کار من بوده ، نه آقای محترم، بخاطر این شک و توهین ها ، هزاران بلا سر من آوردی من دم نزدم . زنی که میگی طلاقش دادم و با یه بچه توی شکم، باعث اش خودت بودی و رفیق های قاچاقچی ات. زندگی من رو به آتش کشیدی . میری از اینجا گورت رو گم می کنی یا بزنم خورد و خاک شیرت کنم . لعنت بر تو عدنان ، تو غیر خودت هیچکس رو نمی بینی .
عبدالرحمن او را به داخل خانه هدایت کرد، دست راست سمیره در دستش با چشمان براق و درشت اش که مثل شیشه می درخشید و زیبایی ظریف سمیره با آن لباس های فاخر به کالایی لوکس شباهت داشت‌. موهایش گاهی روی پیشانی اش پخش می شدند.
جاسم با حرفها و رفتارش حمایت جمع را به دست آورده و باعث سرافکندگی عدنان شد.
عدنان کمی این پا و آن کرد، کف دست هایش عرق کرده و قلبش در سینه مثل طبل صدا می داد‌. آهی کشید ، برای چندمین بار به همه آنها لعنت فرستاد.
بغضِ، اُم سمیره ترکید با روسری خاکستری اش جلو صورتش را گرفت ، و هق هقش را در گلو خفه کرد. اشک های داغش مثل باران های زودگذر جزیره از لای مژه های سفیدش باریدن گرفت‌ .
عبدالرحمن دست هایش را به هم می مالید و به فکر فرو رفته بود . عروسش را صدا زد. عروس جان بی زحمت بیا قلیان را ببر، در همان حال نگاهی به عدنان کرد و سبیل چخماقی اش را مرتب می کرد ‌.
توی حیاط گلدان هایی رنگارنگ ردیف چیده شده را مرتب می کرد . عدنان خواست چیزی بگوید گفت : بس کن عدنان .
_ چرا من هر چی به شما می گویم کسی گوش نمی دهد چرا بی تفاوت هستید ؟ خودتان پشیمان می شوید .
_ لعنت بر شیطان
عدنان عقب عقب رفت، مثل کسی که هوش از سرش پریده مات و مبهوت نگاه می کرد ، بی خداحافظی چاقویش را زیر پیراهنش گذاشت و از آنجا دور شد. در کوچه پس کوچه های خاکی ، کنار سایه کوتاه دیوار مسجد اهل سنت نشست و زیر لب لااله الا الله می گفت و به رفت و آمد مردم نگاه می کرد .
ام سمیره چشم های خیس اش را با روسری خاکستری اش خشک کرد و زیر لب فقط توانست بگویید خیره انشاالله .
عدنان از شدت خشم خیس عرق و احساس خفگی می کرد از این همه بی احترامی و فشارهای روانی و حمایت ها از جاسم .
لنج با شتاب از اسکله قشم دور شد همه چیز برایش خاکستری رنگ و زجر آور بود حتی صدای سوت کشتی هاو موتور قایق ماهیگیران .
صدای سرفه اش در جزیر پیچید، سلانه سلانه به طرف خانه اش رفت .
خالو خلیل چهار تا هوور و سه تا سنگسر و یک سبد میگو صید کرده و توی ساحل با دیگر ماهیگیران تورها را جمع می کردند ، او را صدا زدند ،ها چته عدنان ؟
بی آنکه جوابی بدهد با ناراحتی وصف ناپذیری قدم هایش را تندتر کرد . به خانه اش که رسید همسرش آنجا نبود که بخواهد آرام اش کند و با حرفهای زنانه روح اش را نوازش کند . سرش در دستهایش فشرد ، چاقو به دست لیوان آبی از یخچال برداشت و روی لبه صندلی آشپزخانه نشست ، آرام و قرار نداشت . دستانش می لرزید، بلند شد از پنجره بیرون را نگاه کرد. هیچ چیز برایش خوش آیند نبود . خمیازه ای کشید به اندازه یک دنیا در آن روز رنج کشید. غرق نومیدی دوباره روی صندلی نشست.
پاهایش کف آشپزخانه می‌کوبید، دکمه های پیراهنش را باز کرد ته چاقو را روی میز میزد و صدایی که از برخورد چاقو با میز ایجاد میشد،مثل صدای صفیر گلوله بر مغزش رخنه می کرد.
زیر لب چیزهایی نامفهومی را زمزمه می کرد . با دست چپ لیوان را گرفت ، سگرمه هایش توی هم رفت . می خواست لیوان آب را بردارد به فکری عمیق فرو رفت ، توی ذهنش خود را سرزنش می کرد این همه مخالفت آخرش چی ؟ آدم بده من شدم وای بر تو عدنان!
از پنجره آشپزخانه نوری روی میز منعکس می شد ، انعکاس نور به تیغه چاقو و سقف آشپزخانه باعث توهم افکارش شد. اشتباه کردم ، سنگ روی یخ شدم چاقو را کوبید کف آشپزخانه تیغه اش شکست . سقف آشپزخانه روی سرش سنگینی می کرد ، غرق افکار و خود سرزنشی بود که ناگهان از روی صندلی با صورت افتاد کف آشپزخانه، مثل تخم مرغی پهن شد .
قطرات خون از بینی اش روی تکه های شکسته لیوان و کف آشپزخانه جاری شد .
بی آنکه خونی بریزد خون خودش ریخته شد.