میله های پنجره جرم گرفته بود. با ناخن به جونشون افتاده بودم. تخت بغلی هم سرش را تند تند تکان میداد و میگفت: بهت پول میدم. پول میدم. میله های منم تمیز میکنی؟
نیم نگاهی بهش انداختم و گفتم: خودت مگه ناخن نداری؟ ها؟
بعد هم چشمامو باریک کردم و با تن صدای آروم گفتم:یه بار دیگه بگی سوسکای جعفری رو میارما
انگار یه قفل به اون لب های کلفتش زده بودم. رویش رو برگردوند و روی تختش نشست.
یکی از قرص هامو نصف کردم و تلاش کردم با دندون های جلوییم بجومش. طعم تلخش توی دهنم پیچید و همین باعث شد عربده بزنم: تلخهههههه
پرستاری با هیکل فربه بهم نزدیک شد. لیوان آبی را پر کرد و در کثری از ثانیه آب مونده و گرم رو داخل حلقم ریخت.
تقلا نکردم. خوردن هر روز این آب عادتم داده بود.
عرق روی پیشانی اش را پاک کرد، ابروهای نازکش را در هم کشید و گفت: تو که عاقلشونی. بعد هم انگار که چشمش تازه به ناخن هایم افتاده باشد با صدای جیغ جیغی اش گفت: چیکار کردی تو. آخه زنگ زدگی رو با ناخن میکنن؟
سرم را زیر انداختم. چقد بهش بگم با میله های کثیف نمیتونم ببینم که اون بالاخره میاد. اون از کثیفی بدش میومد. اینجوری قهر میکنه. چیزی نگفتم...
دستم را به شدت پس زد و در حالی که قدم های تند اما کوتاه بر میداشت زیر لب گفت: بین یه مشت روانی گیر افتادم.
کلمه روانی رو بلند تر گفت. در حدی که سر چند نفر به سمتش چرخید و مبهوت رفتنش را نگاه کردند.
چند ثانیه صبر کردم تا در رو ببنده. خواستم دوباره جرم و زنگ زدگی های میله رو با ناخن هایم بکنم که صدای تخت بغلی به گوشم رسید:
_ميگما ميگما. امروز ملاقاتیه. اونا بالاخره از شهرستان اومدن. میان منو میبرن. منو. منو
جوری آروم و پر هیجان حرف میزد انگار من میخواستم مانع ملاقات با خانواده اش بشم.
وقتی دید چیزی نمیگم لبخند مضحکی زد و دوباره روشو برگردوند.
صف شده بودیم و به سمت صندلی های آبی و زنگ زده میرفتیم. جلوییم 4 انگشت هایش را در دهنش فرو برده بود و زیر لب حرف میزد. بقیه هم یا میخندیدند، یا مثل من به یه نقطه خیره شده بودند...
30 دقیقه گذشته بود. مثل هفته پیش. هفته پیش. و هفته پیش... نیامد که نیامد. با حس دست پرستار روی شانه ام سرم را چند درجه برگرداندم.
_نیومد؟
در جوابش لبخندی زدم و گفتم: تمیز کردن میله ها هم کار نکرد. قهر کرده... و بلند تر خندیدم...