میپرم...

_میپرم.

قطره اشک سمج دیگری را از گونه ام پاک کردم و گفتم: غلط کردم ساغر. بیا پایین تا بابا نیومده

_نترس. وقتی پریدم میگم دعوات نکنه. این را که گفت قدم دیگری به لبه پشت بوم نزدیک شد. دمپایی صورتی اش را با دقت به پایین پرت کرد و بعد چند ثانیه گفت: عین نارنگی ترکید. و دستش را به عنوان وداع تکان داد.

دمپایی های لنگه به لنگه ای که با عجله پوشیده بودم اذیتم می‌کرد. آرام درشان آوردم و گفتم: ساغر. آبجی. جون من بیا پایین. برات یخمک میخرما. از اون آبیا که دوست داری.

بغض گلومو گرفته بود. آروم تر در حالی که تلاش میکردم مهربان باشم گفتم: بپری مامان زنده نمیشه. ولی بیای پایین خوشحال میشه ها. بیا آبجی.

اخمی کرد و گفت: با بچه طرف نیستیا. سال دیگه میرم مدرسه. مرده زنده نمیشه. با انگشت اشاره اش به کوچه اشاره کرد و گفت: عین دمپاییم.دیدی مرد؟ تازه. خودش بهم گفت هر وقت جایی رفت منو میبره تا تنها نباشه. اگه نرم پیشش تنها میمونه.

آرام به لبه پشت بوم نزدیک شدم و با صدای لرزان گفتم: مامان تنها نیست. مگه کبوترت پرپری نمرد؟ خب رفته پیش مامان.

_دروغگو. کبوترت بهشت آدما نمیرن.خودت گفتی میرن بهشت پرنده ها. تازه. من برم مامان خوشحال ترم میشه.

توی دلم برای بار هزارم خودمو لعنت کردم که در پشت بوم رو باز گذاشته بودم. اما من از کجا میدونستم به سرش میزنه میره لب پشت بوم وایمیسته. اصلا لعنت به این بیماری لعنتی که مامانو هم مثل مامان بزرگ ازمون گرفت. لعنت به این سرطان کوفتی.

دستمو برای جلوگیری از لرزش بیشتر مشت کردم.

_تلپ. میترکم. درد نداره نه‌؟

بدون حرف به سمتش رفتم. پشتش به من بود. زیر لب گفتم: آلان میگیرمت...

خواستم از پشت بغلش کنم که به عقب برگشت و هولم داد. همین باعث شد که پای برهنش روی سنگ پشت بوم لیز بخوره و با جیغی که با صدای فریاد من مخلوط شده بود به پایین سقوط کنه...

نفس زنون از خواب پریدم. کمبود اکسیژن به سینم فشار می آورد.

با همون حال زار از تخت پایین پریدم. با قدم های نامیزون به سمت در اتاق رفتم. با شدت بازش کردم طوری که به دیوار خورد و ترق صدا داد. چشمم به مامان افتاد که ساغر رو توی بغلش گرفته بود. مامان بود. ترسم از ارث رسیدن بیماری لعنتی از مادربزرگم به مامان بیهوده بود. حرفی که مامان با ترس ازش حرف می‌زد. با فکر دوباره اینکه مامان دارم لبخندی زدم و از حال رفتم.