ماه من... ?

شکوفه عشق تو در دلم غیر ممکن را ممکن کرد...

رشد کرد و با شاخه های پر پیچ و تابش دیواره های قلبم را پوشش داد...

پوششی در برابر هر چیز که وصال قلب من و تو را مانع میشد...

پوششی که نگاهم را به دو چشمان مشکی بی انتهایت دوخت...

پوششی که مانند یک داروی شیرین خواب آور مرا در خلسه غفلت فرو برد...

در میان این خلسه فقط صدای نوازشگرانه تو را می‌شنیدم که میگفتی: مشکلات! موانع! مرگ! یا حتی خدا هم نمی‌تواند من را از تو جدا کند...
چه دروغ زیبایی بود...

مستی ام را بیشتر و چشمانت را زیباتر کرد...

من مست بودم!

اما تو چرا با تبری به این تیزی و این چنین بی رحمانه به جان قلبم افتادی ماه من...