قهوه

خیره به یک صفحه سفید بدون خط! مجموعی از اتفاقات هفته اخیر در مغزش میچرخید...

تولد مبین، فارغ التحصیلی مینا، خرید یک زمین دور افتاده، تصادف گُلی... بهشت زهرا... حلوای سوخته... و دوباره سفیدی مطلق و چهره سرد کاغذ!

و ریشه های مشکی ای که در طول کاغذ می‌دویدند و در هم میپیچیدند، زمین می‌خوردند، به هم می تنیدند و فریاد می‌زدند...

_ آقا! آقا!

ناگهان ریشه ها ناپدید شدند! حس های بدنش دوباره به کار افتادند. بوی تیز قهوه در بینی و سپس تمام وجودش پخش شد و دریای رنگ های گرم و ملایم به چشمانش سرازیر شد.

احساس انسانی را داشت که از ساختمان 13 طبقه ای به پایین پرتش کرده اند و در چند سانتی متری زمین متوقف شده...

سرش را از روی کاغذ لک شده و نم دار بلند کرد و به پسرک ریز نقش سرور با پیشبند نسکافه ای رنگ چشم دوخت.

پسرک دستان عرق کرده اش را محکم تر به هم گره کرد و گفت: سفارش دیگه ای ندارید؟

چشمانش را روی میز رو به رویش چرخاند. ته مانده قهوه خشک شده اش نشان می‌داد دوباره اجازه گذر افکارش از خط قرمز را داده.

نفس عمیقی کشید. بلند شد و کیفش را برداشت.

برای امروز بس بود!

با قدم های سنگین از کافه خارج شد و اجازه داد پسرک با چشم های کنجکاو رفتنش را دنبال کند و در ذهنش برای کاغذ جامانده روی میز سناریو بسازد...