دعوا

دستمو زده بودم زیر چونم و زل زده بودم به کله کچل معلم.

کلش به کویر برهوت گفته بود زکی. داشت از خاطرات دوران سربازیش میگفت. جهاد و شجاعت و شهامت جوونیش.?.

اشتباه نکنین. بنده شخصا مشکلی با این خاطرات ندارم. اما وقتی میدونم بلوف میزنه نمیتونم مشتاق باشم. مدرکم هم مهردادی بود که هر دو سه دقیقه بر می‌گشت و با چشم و ابرو به صفایی یا همون معلم تفکر گرامی اشاره می‌کرد.

پدرش دوست جون جونی یا به قول خودش فابریک صفایی بوده. دوتایی اصلا سربازی نرفته بودن ?

حالا اینکه این طومار خاطرات مجازی رو از کجا جور میکنه خدا عالمه.

عه. راستی من فریدم. مهرداد هم همسایه دیوار به دیوارمون. همون دیواری که موقعی که بابام به خاطر شکستن شیشه مرضیه خانم همسایه گفته بود حق بیرون رفتن رو ندارم کنارش تکیه داده بودم. سرم رو به آجر های ترک خورده تکیه داده بودم و به تک فرزندی بودنم که عامل بی حوصلگی بود فحش میدادم. هر از گاهی هم با صدای نه چندان دل نوازم یه چیزی میخوندم. تا اینکه دیدم آجری که دقیقا کنار سرم بود تکان خورد و تلق افتاد رو زمین.

و دو چشم قهوه ای که اینور اونور رو نگاه می‌کرد پدیدار شد.

همون موقع بود که مهردادو شناختم. یه پسر عجیب غریب که زیادی کم حرفه. ولی خل و رو مخه. به هم نمیخورن نه؟ و از اون آجر لق متشکرم که منو با همسایه جدید آشنا کرد.

میگفتم. مهرداد کلشو برای سیزدهمین بار برگردوند و با ابروهایش به صفایی اشاره کرد و زبونشو در آورد.

گمونم تا خوردن زنگ آخر دو_سه قرنی گذشت. چون وقتی میخواستم پاشم حس میکردم به صندلی جوشم دادن.

مهرداد آروم از رو صندلیش بلند شد و آخی گفت. انگار دل کندن از اون صندلی برای اونم سخت بود. ما دوتا آرومای کلاس بودیم. بچه ننه ها. احمقا. کم حرفا. چه تیمی هستیم ما. نه؟?

اومد سمتم و گفت: بریم؟

_بریم

آروم از کلاس رفتیم بیرون. چند تا از بچه ها دور هم جمع شده بودن و در مورد پارکی که با رفیقاشون میخواستن برن حرف میزدن.

روی پام نت میزدم. دو سی. دو سی. ر می

اونم ساکت بود. هوای گرم اهواز هم بعضی اوقات رو مخ میشه ها. اونم از اون رو مخا

از پیچ کوچه که گذشتیم کلم به چیزی برخورد کرد و از پشت روی زمین افتادم. بالای سرم مهرداد بر بر به مستقیم نگاه می‌کرد.

سرمو بالا آوردم. همزمان که چشمم به نوید افتاد زیر لب گفتم:الفاتحه

گنده کلاس بود. 5 تا دیگه از بچه هارو هم جمع کرده بود دورش. شده بودن یه باند. به قول ما دوتا یه باند خفن.

آستین پیرهنشو بالا زده بود هدفون قرمز و مشکیشو دور گردنش انداخته بود. یه خط روی ابروش داشت که همیشه ازش متنفر بودم. گمونم خودش این خط رو انداخته بود. آدامسی که توی دهنش بود رو تف کرد بیرون. بغل پام افتاد.

مهرداد دستمو کشید و آروم گفت:(این دفعه کم نیار)

میدونستم هرچی بخوام حالیش کنم که عمدی بهش نخوردم توی اون کله پوکش نمی‌رفت.

زیر لب زمزمه کردم: انگل... پوزخندی که زده بود محو شد. مشتی توی صورتم نشوند...

مهرداد دماغش خون میومد. من دهنم. دوتایی دست انداخته بودیم گردن هم و در حالی که میخندیدیم به سمت کوچمون روانه شده بودیم.

خندید و دوباره گفت:شبیه بادمجون شدی. باد کرده زیر چشمت

و بلند تر خندید.

از خندش به خنده افتادم. عجب دعوایی بودا.

کنار لبش خون میومد. با دو تا دستمال هنوز بند نیومده بود. خندم بند نمیومد. نمیدونم چرا. یه دعوای سه تایی. نزدیم. خوردیم بد هم خوردیم. اما همین که آخ نگفته بودیم سر کیفمون آورده بود و میخندیدیم.

رو بهش کردم و در حالی که چشمامو به همون چشمای خسته و قهوه ایش دوخته بودم گفتم: واسه این دعوا فردا هم حبس توی خونه رو شاخمونه.

تک خنده ای کرد و گفت:پس فرید. از اون آجر میبینمت رفیقم. و بعد هم زد روی شونم و دوتایی خندیدیم.