عین یک تکه گوشت روی زمین افتاده بود. وجودش از زیر همون پارچه و در اون وضع رقت انگیز هم نفرت انگیز ترین چیزی بود که توی عمرم دیدم. یا بهتر بگم حس کردم...
به دو نفری که بغلش ایستاده بودن نگاه کردم.
_چیکارش کنم؟
سمت چپی شونه هاشو بالا انداخت و گفت: هرکاری دلت میخواد!
_یعنی چی!؟
سمت راستی با لحن عجیبی گفت:میتونی لگدش بزنی. بکوبی توی صورتش. ناخوناشو بکشی!
فقط! دست به پارچه روی صورتش نزن...
سمت چپی برای تایید حرف سمت راستی گفت: آره! شاید دیگه جرئت سبک شدنو پیدا نکنی!
یکی از ابروهامو بالا انداختم. زیر لب گفتم:خیلی خب...
نزدیک حجم سیاه و کثیفی که روی زمین افتاده بود و مثل یک انسان نفس نفس میزد شدم.
پامو بالا بردم و با آخرین قدرت به شکمش لگد زدم.
_این برای عصبانیتام
لگد بعدی...
_این برای گریه هام
لگد بعدیم محکم تر توی دنده هاش نشست...
_این برای تحقیر شدنام
لگد بعدی رو به به ترقوه اش زدم...
_این برای... برای همه شب بیداریام
سرفه ای کرد و روی پارچه سفید صورتش لگه قرمز و پر رنگ خون افتاد...
پامو روی کتفش فشار دادم و از بین دندان های قفل شدم گفتم:
_ این برای همه شکستام
با نوک کفش محکم روی ساق پاش کوبوندم.
صدای ناله ای بلند شد که بیشتر شبیه ناله گرگ نیمه جون بود تا حجم عقده ای در حال کوچک شدن.
_ازت متنفرم...
_ازت بدم میاد...
_حالم ازت به هم میخوره...
لگدی به گوشه پیشونیش زدم که باعث شدت جریان خون و پر رنگ تر شدن لکه خون روی پارچه شد...
دستامو روی زانو هام گذاشتم. نفس نفس میزدم و قطره های درشت عرق از پیشونیم پایین میچکید.
احساس سبکی میکردم.
دست لرزونمو به سمت پارچه غرق خون بردم.
بعد این سبکی و بی وزنی روح کنجکاو شدم که چی از اون حجم غصه باقی مونده!
خواستم پارچه رو پایین بکشم که بدن موجود روبه روم متلاشی شد...
تبدیل به ذره های ریز سیاه شد که به سمت بالا میرفتند و صدای خش خشی رو به وجود میاوردن...
با چشمم ذراتو دنبال کردم...
سبک شده بودم!
