کتاب بابای شب _ نوشته خانم ماریا گریپه نویسنده ای سوئدی _ ترجمه خانم پوران صلح کل. 125 صفحه. حتما مطالعه کنید خیلی زیباست?
بابای شب:
قصه من تابستان چندین سال پیش اتفاق افتاد آن تابستان که تعطیلات را کنار دریا می گذراندم.
من و پدرم در ساحل قدم میزدیم. باد شدیدی می وزید و باد صدایمان را هنوز از گلو بیرون نیامده با خود می برد. برای همین صحبت کردن برایمان مشکل بود.
پدرم لباس مخصوص کنار ساحل پوشیده بود که باد آن را دوره تنش می پیچاند. پدرم ناگهان ایستاد، چیزی را از روی زمین برداشت و به من داد.
یک تکه سنگ سیاه تقریباً بزرگ بود. موج های دریا آن را صیقل داده بودند و کاملاً صاف شده بود.
عجیب بودن این سنگ در شکلش بود. به شکل قلب بود! معلوم بود دریا آن را به این شکل درآورده است و کار دست انسان نیست.
بعد پاییز رسید و مدارس شروع شد.
آن سنگ سیاه همیشه با من بود. همیشه آن را توی مشت دست چپم نگه میداشتم. انگار که درست جایش همانجا بود. معتقد بودم که دریا هزاران هزار سال روی این پاره سنگ کار کرده تا آن را درست قالب دست چپ من در بیاورد.
دوستی داشتم به اسم آرنه. البته بهترین دوستم هم بود! اما گاهی با پسری به اسم گانار بود که اصلا با من دوست نبود. به آرنه هیچوقت اعتماد نداشتم. اما در هرحال وقتی که با هم بودیم خوش میگذشت.
هر روز که از مدرسه بیرون می آمدیم، از در یک مغازه که یک دستگاه خودکار فروشی خوراکی جلویش بود، رد می شدیم.
خیلی کم اتفاق می افتد که من و آرنه پولی برای خرید در جیب داشته باشیم. اما همیشه جلوی دستگاه خودکار شکلات می ایستادیم و آن را نگاه میکردیم. چون صدای غژغژش خیلی بامزه بود.
یک دستگاه خودکار شکلات کهنه و چوبی بود به رنگ عنابی. حق انتخاب هم نداشتی. با یک سکه. هرچه شانیت میکشید را میداد.
آرنه همیشه میگفت: همان بهتر که پولی برای خرید نداریم چون چیزی را که نمی شود انتخاب کرد!
اما فکر نمیکنم این حرف از ته دلش بود.
یک روز بعد از ظهر کشف کردیم که در پایین ترین خانه آن دستگاه یک شکاف هست که در آن یک بسته بزرگ شکلات قرار دارد. یک دست کوچولو میتوانست بسته شکلات را بیرون بیاورد. مثل دست من!
اما لبه تیز شکاف به مچم گیر کرد و برای لحظه ای فکر کردم که دستم تا ابد همان جا میماند.
بسته شکلات نصف شد. اما نگذاشتم که از دستمان در برود.
شکلات وسوسه برانگیز را بیرون آوردیم و دونفره خوردیم.
احساس گناه می کردیم. اما این وسوسه غیر کنترل شدن بود. مطمئن بودم که در چنگال شیطان اسیر شده ایم و راه بازگشتی وجود ندارد.
هر هفته پیش دستگاه خودکار میرفتیم و مال دزدی را با هم قسمت میکردیم.
پایان پارت یک. به خوندنش می ارزه??