ویرگول
ورودثبت نام
نگین
نگینبرای خورشید پس از شبای طولانی...
نگین
نگین
خواندن ۴ دقیقه·۶ سال پیش

بیایید تا برای شما کمی کتاب بخوانم پارت دو

ادامه کتاب بابای شب:

تا اینکه روزی در کلاس تاریخ معلم ما گفت: در گذشته دست افراد خطاکار را در کلیسا ها می بریدند.

دردی را در دستی که با آن شکلات را بر می داشتم حس کردم. از آن روز من و آرنه تصمیم گرفتیم که دیگر دزدی نکنیم. همان روز آخرین تکه شکلات را دزدیدیم و در قوطی لوبیایی گذاشتیم. سپس با چاقوی جیبی آرنه خراشی روی انگشت شستمان زدیم.

خونمان را مخلوط کردیم و روی تکه کاغذی نوشتیم:تقدیم به ناشناخته...

بعد هم آن را در تپه بالای شهر خاک کردیم. می‌خواستیم برویم و از حس آزادی مان لذت ببریم اما به نظر من این مراسم کامل نبود! خاک را کنار زدیم و دوباره قوطی را بیرون آوردیم.

برای زیاد شدن عذابمان هر کدام گازی به آن زدیم تا بدانیم چه چیز خوشمزه ای را از دست داده ایم!

بعد هم دوباره با خاک روی نذری مان را پوشانیم. مراسم ما کامل شده بود!

شب آرامش نداشتم. باید می‌دانستم چه بلایی بر سر نذری مان آمده. به روی تپه رفتم و قوطی را بیرون آوردم اما قوطی خالی بود. در واقع تنها چیز باقی مانده در آن کاغذ وداع من و آرنه و پوسته شکلات بود.

روز بعد که با تعجب این را برای آرنه تعریف میکردم گفت که خودش می‌داند. چون قبل از من به سراغ قوطی رفته بود. به نظر او ناشناخته نذر خود را قبول کرده بود. اما به نظر من قضیه به ارواح مربوط می‌شد و به این سادگی نبود.

حدود چند روز بعد در یکی از کلاس های مذهبی معلم جمله ای گفت که حس کردم تنها مخاطبش من بودم: ارزش بخشیدن چیزی در این است که فرد بخشنده به آن نیاز داشته باشد.

احساس حقارت تمام وجودم را گرفت. من موجودی لوس و خودخواه بودم که حتی نمی‌توانست احساس گناه را از خودش دور کند!

یکراست به خانه رفتم. تمام مجلات و کتاب های مورد علاقه ام را جمع کردم. یک عالم شد! همه را بسته بندی کردم و برای یتیم خانه شهر پست کردم.

بعد هم روی نیمکت مدرسه نشستم و خواستم ببینم احساس افرادی که چیزی را از دست داده اند را دارم؟

اما ناگهان به ذهنم رسید که من تمام آن مجلات را خوانده بودم و دیگر به آن ها نیازی نداشتم. دوباره حس حقارت.

نمی‌توانستم این را پنهان کنم! تنها چیز با ارزش برای من همان سنگ سیاه قلب شکل بود.

اولین کسی که به ذهنم رسید آرنه بود. اما اگر آرنه تا ابد دوست نزدیک من می‌ماند چه؟ اینجوری انگار نه انگار که سنگ را به او بخشیده ام. شاید حتی سنگ را به من برگرداند!

دومین فردی که به ذهنم رسید گانار بود. اما در این صورت هم فرق چندانی نمی‌کرد.

تمام شب را به این موضوع فکر کردم. و به این نتیجه رسیدم که تنها کسی که با بخشیدن سنگ به او احساس بخشیدن میکنم کسی نیست جز ایور.

کودن ترین و زشت ترین دختر مدرسه ما بود. باز اگر حرف نمیزد قابل تحمل میشد! اما امان از وقتی که پشت سر همه مضخرف میگفت و دور و بر همه میپلکید.

روز بعد که ایور را دیدم مثل همیشه رویم را بر نگرداند. قسمتی از راه را با او آمدم. وقتی به سر پیچ کوچه رسیدیم سنگ را به او دادم وگفتم: مال تو. و فرار کردم.

حس میکردم به من خیره شده. به پشت سرم نگاهی کردم که نگاهم با نگاهش برخورد که با شک و تعجب مرا نگاه می‌کرد. بعد از آن پیش پیش از او فرار میکردم. حداقل این حق را داشتم! من با ارزش ترین دارایی ام را به او داده بودم.

اما یک روز که دیدمش نتوانستم جلوی خودم را بگیرم و از سنگ پرسیدم. او گفت: اوه. آن سنگ بی مصرف و به درد نخور را می‌گویی؟ گمش کردم.

جواب او این بود. گمش کردم.

وقتی این داستان را برای جولیا تعریف میکردم متوجه شدن درطول داستان هیچ چیز نگفته. و این برای جولیا خیلی عجیب بود. ناگهان سرش را تکان داد و با آن چشم های سیاه که انگار از همیشه سیاه تر بودند مستقیم به من نگاه کرد. با حالت زمزمه گفت:نه. گمش نکرده بود. کار همان ناشناخته است. فهمید که سنگ نذر اوست و آن را برداشت تا مطمئن شود سنگ پیش خودش است. یک لحظه هم فکر نکن که گذاشته باید ایور آن را صاحب شود. این خیلی هم عالی است. چون حالا میدانی سنگ دقیقا کجاست.

هیچ به فکرم نرسیده بود. البته که حق با او بوددر با این حرف آرام شدم. پدرم این سنگ را به من داده بود و من برای هیچ و پوچ آن را از دست داده بودم. بی هیچ دلیلی. اما با قبول حرف جولیا وضع خیلی فرق می‌کرد.

جولیا داناست. او جواب خیلی چیز ها را می‌داند.

امیدوارم خوشتون اومده باشه این کتاب بی نظیره حتما ادامشو مطالعه کنید. ??

جلد کتاب بابای شب
جلد کتاب بابای شب


۱۴
۵
نگین
نگین
برای خورشید پس از شبای طولانی...
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید